What’s the frequency, Kenneth?

Αυτό δεν είναι τραγούδι #31
Dj της ημέρας: Γρηγόρης Καραγρηγορίου

Θα μπορούσε να είναι κεφάλαιο από χαμένο βιβλίο που έγραψε ο Thomas Pynchon με ψευδώνυμο Philip K. Dick που θα γινόταν σενάριο σε ταινία του David Lynch. Είναι η πραγματική ιστορία πίσω από ένα τραγούδι των REM.

Το 1986, ο Dan Rather, ο εμβληματικός anchor man της αμερικάνικης τηλεόρασης, πρόσωπο πιο αναγνωρίσιμο στις ΗΠΑ από τον εκάστοτε πρόεδρο, πηγαίνει σπίτι του στην Park Avenue στη Νέα Υόρκη μετά το βραδυνό δελτίο του στο CBS. Του την πέφτουν δυο λιγο πριν ανοίξει την εξώπορτα. Ο ένας τον ρωτάει «What’s the frequency, Kenneth?». Ο Rather απαντάει εντυπωσιασμένος (μα δε με ξέρουν, που ζουν αυτοί οι τύποι;), «Με μπερδεύετε με κάποιον άλλο». Ο τύπος αρχίζει να τον βαράει με γροθιές και κλωτσιές επαναλαμβάνοντας την ερώτηση. Όταν φτάνει τρέχοντας ο θυρωρός, οι επιτιθέμενοι το βάζουν στα πόδια. Το επεισόδιο παίρνει δημοσιότητα, τα ερωτηματικά γίνονται για λίγο viral. Η αστυνομία ερευνά, τζίφος. Κάποιοι λένε ότι το έφτιαξε ο Rather για δημοσιότητα. Η φράση παραμένει στην επικαιρότητα για χρόνια. «What’s the frequency, Kenneth?» δηλαδή «Γάμησέ με, δεν καταλαβαίνω τίποτα, ούτε καν τι ρωτάω, δεν υπαρχει επικοινωνία, over ‘n’ out».

Το ’94 ο Micheal Stipe των REM φτιάχνει ένα κομμάτι για την generation X. Μιλάει μέσα από τον ρόλο ενός μεσήλικα που κάνει μεγάλες προσπάθειες να καταλάβει την νεα γενιά, παρακολουθεί τη τηλεόραση τους, διαβάζει τα περιοδικά και τα καρτούν τους, ακούει τη μουσική τους και πάλι δε καταλαβαίνει τι τρέχει, το χάνει τελείως. Το κομμάτι είναι πια εικονικό, χαρακτηρίζει μαζι με 5-6 άλλα μια χαμένη δήθεν χημική γενιά, αποπροσανατολισμένη ηθελημένα από ανία κι αποξένωση. I never understood, don’t fuck with me, uh-huh. Το ακούγαμε όλοι, σε μπαράκια και Walkman (Discman καλύτερα), στο λεωφορείο και στα σπίτια. Αλλά για το θέμα μας, ούτε οι REM ούτε κανείς άλλος ήξερε τίποτα. Τι σημαίνει «What’s the frequency, Kenneth?».

Το ’97 στη φυλακή του Sing Sing ένας τρόφιμος ρίχνει αναπάντεχα φως. Ο William Tager που ειναι μέσα με 25 χρόνια κάθειρξη από το ’94, (λίγο μετά το τραγούδι) για επίθεση με πυροβόλο στο στούντιο του CBS, που είχε ως αποτέλεσμα την δολοφονία ενός εργαζόμενου αποκαλύπτει οτί αυτός είχε επιτεθεί στον Rather 11 χρόνια πριν. Ο τελευταίος τον αναγνωρίζει χωρίς αμφιβολία. Ο Tager λεει την ιστορία του: Έρχεται από το 2265. Κι εκεί ήταν καταδικασμένος εγκληματίας. Τον στρατολόγησε ο Kenneth Burrows, αντιπρόεδρος των ΗΠΑ τότε, στο μέλλον. Προσφέρθηκε εθελοντικά να λάβει μέρος σε ενα επικίνδυνο πείραμα ταξιδιού στο χρόνο. Στο ταξίδι είχε και συνεργάτη. Από όταν ήρθαν ή γύρισαν τέλος πάντων στον «δικό μας» χρόνο άρχισαν να λαμβάνουν ενοχλητικά κι απειλητικά μυνήματα μέσα από το τηλεοπτικό πρόγραμμα του CBS. Δεν μπορούσαν να ολοκληρώσουν την αποστολή τους από την δυσφορία που τους διοχέτευαν άγνωστοι μέσα από τις συχνότητες του CBS. Στο πρόσωπο του Rather έκπληκτος αναγνώρισε τον αντιπρόεδρο του 2265. Νόμισε ότι τον έμπλεξαν σε κάτι πιο επικίνδυνο από αυτό που του υποσχέθηκαν. Δεν καταλάβαινε αλλά τουλάχιστον προσπάθησε να μάθει ποιές ήταν οι «φονικές» συχνότητες. Ο «Kenneth» όπως ξέρουμε δε του απάντησε. Τον «συνεργάτη» τον έχασε κάποια στιγμή, υποθέτει ότι γύρισε πίσω (ή μπροστά, όπως το βλέπει κανείς). Προσπάθησε με το όπλο να σταματήσει τις απειλητικές εκπομπές. Έχει την διαβεβαίωση ότι τελικά θα μεσολαβήσουν και θα τον απελευθερώσουν τα αφεντικά του από το μέλλον.

Για προφανείς λόγους, μεγάλο μέρος της ποινής του νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο των φυλακών και βρισκόταν πάντα υπό ψυχιατρική αγωγή και στενή παρακολούθηση. Το 2010 το συμβούλιο αναστολών της Νέας Υόρκης απελευθέρωσε τον Tager με περιοριστικούς όρους. Ζει στο Μανχάταν και μέχρι στιγμής δεν έχει χάσει το ραντεβού κάθε δεκαπενθήμερο με τον ψυχίατρο και τον parole officer. Κάθε φορά τους χαιρετά βέβαια, γιατί «μπορεί να είναι η τελευταία, εκτός κι αν με ξέχασαν». Τέλος σε ενα άρθρο στο Harper’s αποκαλύφθηκε οτι ο συγγραφέας Donald Barthelme, που μεγάλωσε στην ιδια πόλη με τον Dan Rather την ίδια περίπου εποχή (και δεν ζει πια για να δώσει εξηγήσεις), χρησιμοποίησε δεκάδες φορές στα διάφορα έργα του, πολύ πριν γίνουν τα επεισόδια που διαβάσατε παραπάνω την φράση «What’s the frequency?» και σχεδόν σε κάθε γραπτό του έναν χαρακτήρα με το όνομα Kenneth..

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.