American Dream Plan B

Αυτό δεν είναι τραγούδι #41
DJ της ημέρας: Γιώργος Θεοχάρης

Χτυπάει το τηλέφωνο και την ίδια στιγμή μένει από μπαταρία το ασύρματο ποντίκι. Αναγκαστικά σηκώνω το ακουστικό χωρίς να χαμηλώσω τον ήχο. Καταλαβαίνω ότι είναι ο Χρήστος, φίλος παμπάλαιος, αλλά δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μέσα στον χαμό.

«Τι ακούς;» φωνάζει.

«Το καινούργιο του Tom Petty».

Παύση – ακούει από το τηλέφωνο. Ο Χρήστος, προ Χριστού, έπαιζε κιθάρα στα “Αδιάφορα Ήδη», ένα παγκοσμίως άγνωστο συγκρότημα ελληνόφωνου ροκ. Άλλαξαν όνομα δώδεκα φορές, άλλαξαν σύνθεση περισσότερες φορές κι από τους Steppenwolf, έγραψαν μια χούφτα τραγούδια, έπαιξαν μπροστά σε κοινό (λέμε, τώρα) δυο χούφτες φορές, δεν ηχογράφησαν ποτέ τίποτα. Μετά πήγαν φαντάροι, έπιασαν δουλειά, παντρεύτηκαν – μην το κουράζω: μπήκαν στο μαγγανοπήγαδο και τέρμα η πλάκα. Ο Χρήστος βιοπορίζεται έκτοτε πουλώντας ρούχα. Τελειώνει και το τραγούδι, ησυχία.

«Τι κάνεις τώρα;» ρωτάει.

«Ό,τι και πριν», απαντάω – η στάνταρ απάντηση που δε λέει τίποτα και τα λέει όλα.

«Κερνάς καφέ;»

Καφέ, δέκα η ώρα το βράδυ! Δεν χρειάζεται να ξέρω άλγεβρα για να σπάσω τον κώδικα.

«Ναι, ρε, έλα!»

Έρχεται σφαίρα, σε διπλανό προάστιο μένει.

«Τι καφέ;» ρωτάω.

«Ιρλανδικό. Χωρίς ζάχαρη. Και χωρίς καφέ».

Μάλιστα. Εκτελώ την παραγγελία κατά γράμμα: χαμηλά ποτήρια, το 40άρι (ασορτί με τη θερμοκρασία), παγάκια.

«Για ξαναβάλε το τραγουδάκι».

Το ξαναβάζω. Πίνουμε κι ακούμε.

«Πόσο χρονών είναι ο τύπος;»

«Ξέρω γω; Συντάξιμος».

«Για ξαναβάλ’ το».

Πίνουμε κι ακούμε. Τέταρτη φορά δεν το βάζω, γρουσουζιά. Τελειώνουμε τον ιρλανδικό μπελά συζητώντας περί ανέμων, υδάτων και άλλων φυσικών καταστροφών. Όταν είναι να φύγει, περασμένα μεσάνυχτα, του λέω «πάρε τηλέφωνο όταν φτάσεις» (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το λέω αυτό σε όλους όταν ενέχεται αλκοόλ και χρήση μηχανημάτων: κανονικά θα έπρεπε να μην περιμένω νέα). Περνάει μισή ώρα, μία – τίποτα. Παίρνω εγώ. Το σηκώνει η γυναίκα του.

«Έλα, ρε Τάνια, ο Γιώργος είμαι. Γύρισε ο καλός σου;»

Αγωνία.

«Ναι, αλλά δεν είν’ εδώ. Να σε πάρει σε λίγο;»

«Πού πήγε;»

«Κατέβηκε στην αποθήκη».

«Να κάνει τι;»

«Τι να σου πω, ρε παιδί μου; Πήγε, λέει, να ξεθάψει την κιθάρα και τον ενισχυτή!» 

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.