Νάρα, η πόλη των ελαφιών

Δυο ώρες με το τρένο από το Τόκιο είναι η πόλη Νάρα, υπέροχη πόλη, αρχαία, φιλοξενεί πλήθος ναούς και ένα από τα μεγαλύτερα γνωστά αγάλματα του Βούδα. Φιλοξενεί επίσης γύρω στις 370.000 κατοίκους. Α, και περίπου 1.200 ελάφια που τριγυρνούν ελεύθερα στους δρόμους.

Σύμφωνα με την παράδοση, η θεότητα Τακεμικαζούκι έφτασε κάποτε στην πόλη καβάλα σε ένα λευκό ελάφι κι έγινε η προστάτιδά της. Από τότε, δηλαδή εδώ και 1.300 χρόνια, τα ελάφια της Νάρα θεωρούνται ζώα ιερά. Μέχρι το 1637, η δολοφονία ελαφιού αποτελούσε αδίκημα που τιμωρούνταν με θάνατο. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα ελάφια άλλαξαν status και από ιερά ζώα μετατράπηκαν σε εθνικό θησαυρό και προστατεύονται ως τέτοια. Τα ελάφια είναι συγκεντρωμένα κυρίως στο πάρκο Νάρα, όπου δέχονται επισκέψεις και βρίσκουν άφθονη τροφή, δεν είναι λίγα όμως και αυτά που αποφασίζουν να πάνε μια βόλτα λίγο παραέξω: έτσι, συχνά μπαίνουν σε εστιατόρια, σε τουαλέτες, ή δεν αποκλείεται να αντιληφθεί κανείς ένα ελάφι να μασουλάει διακριτικά τα ρούχα σου ή να ψαχουλεύει στην τσάντα σου για κανένα μεζεδάκι. Μετά από τόσους αιώνες σεβασμού από την πλευρά των ανθρώπων, τα ελάφια έχουν απολέσει κάθε ίχνος φόβου γι’ αυτούς. Μπορούν να γίνουν μάλιστα έως και πολύ απαιτητικά. Μπροστά στους αυτόματους πωλητές σάντουιτς και γλυκισμάτων διεξάγονται συχνά σύντομες μάχες, καθώς τα ελάφια έρχονται και σπρώχνουν τους ανθρώπους παραπέρα για να μαζέψουν εκείνα τη λιχουδιά που κατεβαίνει από το μηχάνημα. Οι άνθρωποι απαγορεύεται να τους πουν έστω και «ξουτ». Έτσι, τα ελάφια στη Νάρα καλοπερνάνε. Για την ακρίβεια, περνάνε τόσο καλά, που ο πληθυσμός τους έχει ελαφρώς ξεφύγει, και η κυβέρνηση εξετάζει τρόπους για τον περιορισμό των γεννήσεων. Καθόλου εύκολη υπόθεση, να περιορίσεις κάτι χωρίς να θεωρηθεί ότι το καταπιέζεις. Ιδίως για ένα λαό-λάτρη του «σωστού» και της παράδοσης, όπως οι Ιάπωνες.

Πηγή: amusingplanet.com. Απόδοση για το dim/art: Stucano Closer

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ποιον είπες ζώο, ρε;