Home

Αυτό δεν είναι τραγούδι #59
Dj της ημέρας: Γρηγόρης Καραγρηγορίου

Το Alice’s βρίσκεται εκεί που συναντιέται η λεωφόρος Belmond με την Central Park, μετά τον αυτοκινητόδρομο 90, μακριά από την λίμνη, μακριά από τα γιάπικα κτίρια, τους ουρανοξύστες, το χρήμα και την κόκα, αλλά κι εξίσου μακριά από τα μοδάτα suburbia που κακέκτυπα των sitcom milfs μεγαλώνουν τερατάκια και δεν κάνουν πια κτηματομεσιτικά τα πρωινά λόγω κρίσης. 100% Chicago, Illinois. Δίπλα ένα κουρείο, «οικογενειακά κουρέματα» και πάνω το γραφείο ενος ασφαλιστή.

Εδώ χτυπάει η καρδιά του πλανήτη Γιου Ες Έι. Για να μπεις μετά τις έντεκα το βράδυ χτυπάς το κουδούνι. Η κυρία Alice, στα εξήντα της, που οπλοφορεί (ωχ!), σε κόβει και σου ανοίγει ή όχι. Γιατί να μην πιείς το ποτό σου λίγα μέτρα πιο κάτω στο Late Bar, που είναι πιο σωστό, πιο συνηθισμένο, δεν οπλοφορεί ο μπάρμαν (έστω όχι φανερά) κι έχει φοιτητές και φοιτήτριες που ακούνε trendy tributes στην electropop με γιγαντοοθόνες να δείχνουν Bruce Lee; Γιατί πρώτον εδώ σερβίρουν καμικάζι με 2$ και δεύτερον εδώ τραγουδάνε οι ντόπιοι weirdos. Κάποιες μέρες a capella, κάποιες με τη κιθάρα και την φυσαρμόνικα από το σπιτάκι τους δίπλα και τα σαββατιάτικα βράδια karaoke. Μεθυσμένοι μεσοδυτικοί, απόγονοι Πολώνων, Ουκρανών, Τσέχων, Ονδουριάνων και Πουερτορικάνων, τραγουδάνε karaoke, μασουλώντας τηγανητά φτερά κοτόπουλου με barbecue sauce.

Εδώ άκουσα την ιστορία του TJ, που γεννήθηκε προ αμνημονεύτων στο Harlem, γύρισε τον κόσμο με την μπάντα των πεζοναυτών, έκανε τρία tours στο Nam και κατέληξε στο Chicago να τρώει την σύνταξη. Γιατί εδώ κι όχι στη Florida; Γιατί όχι στη γειτονιά που μεγάλωσε, στο βόρειο Manhattan; Γιατί στο Avondale των λευκών ανατολικοευρωπαίων, «where Eastern Europe meets Latin America», κι όχι στο South Chicago των Αφροαμερικανών; Γιατί στο Alice’s κι όχι στο Late; Αναπάντητα ερωτήματα. Ο πλανήτης Γιου Ες Έι που λέγαμε δεν λειτουργεί ντετερμινιστικά, όσο κι αν πουλάει το αντίθετο.

Αρχικά μια γειτόνισσα, της ίδιας κλάσης του TJ τραγούδησε το Strange Fruit. Εκεί γυρίζει στη μπάρα και αρχίζει. Ο TJ λοιπόν, ήταν της προσκολλήσεως, παραπαίδι του Lester Young και άκουσε από το στόμα της Lady Day την ιστορία του Strange Fruit. Αλήθεια, ρωτάω στα χαμηλά; Ναι ψυθιρίζει η οπλισμένη μπαργούμαν Alice.

Όχι την ιστορία για το πώς το κομμάτι – που γράφτηκε από έναν Εβραίο κομμουνιστή για το λιντσάρισμα των μαύρων στο Νότο – έγινε το πιο γνωστό της. Ούτε για το πως έβαζε όρο στα συμβόλαια με τα clubs, ότι θα το πει, οτι κι αν γίνει. Ούτε ακόμη κι ότι το έλεγε τελευταίο, χωρίς φώτα, χωρίς encore, χωρίς show, να μοιάζει με προσευχή. (Κι αυτό show είναι, με διορθώνει ο TJ). Κι ότι έλεγε πως το τραγουδούσε για χάρη του πατέρα (;) της (άλλη ιστορία κι αυτή) που πέθανε από αναπνευστικό γιατί δεν τον έβαζαν στα νοσοκομεία των λευκών. Ούτε καν την ιστορία ενός μαύρου από το Harlem που γεννήθηκε όταν στο Mississippi ακόμη κρέμαγαν negros στα δέντρα, έζησε τα 50s – 60s και κατάλαβε τι σημαίνει το χρώμα στο πετσί του. Αυτά μπορεί κανείς να τα διαβάσει παντού. Αν θέλει.

Ο TJ έλεγε την άλλη ιστορία. Ότι τα ξημερώματα που της το έφεραν στο Cafe Society, και της το πρότειναν, η Lady Day ήταν όπως πάντα πιωμένη και δεν κατάλαβε τι λένε οι στίχοι και γέλασε και τους έφτυσε και τους το πέταξε στα μούτρα. Αλλά, έλεγε ο TJ, ένα χαμίνι μάζεψε την παρτιτούρα ή το χαρτάκι, ό,τι ήταν αυτό τέλος πάντων, και το άφησε κάτω από το μπουκάλι, να το βρει την άλλη μέρα λίγο πιο ξεμέθυστη και να πιάσει τους στίχους και να κλάψει και να ζητήσει να ξανάρθουν τρέχοντας και να γίνει ό,τι έγινε. Είχε πολλές τρύπες η ιστορία του TJ. Κυρίως πώς κατάλαβε το χαμίνι τους στίχους και πώς εκτίμησε την αξία και λοιπά και λοιπά. Και ότι δε βγαίίνουν ακριβώς οι ημερομηνίες. Κι ότι αυτή την ιστορία τη λέει πιωμένος στο παρακμιακό karaoke dive bar, δίπλα στο κουρείο και κάτω από τον ασφαλιστή. Κι όχι στο Harlem, θα την έλεγε άραγε στο Harlem; Εντάξει, το ποιος ήταν στην ιστορία το χαμίνι, τρύπα ξετρύπα, 2$ το καμικάζι, ώρα περασμένη, παρόλα αυτά το πήρα χαμπάρι.

Really, ψυθιρίζω ερωτηματικά στην Alice. Oh, yeah, μου απαντά και βάζει άλλο ένα.

 

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook

Το dim/art στο Facebook

Κράτα το

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s