Home

Αυτό δεν είναι τραγούδι #63
Dj της ημέρας: Ελένη Κεχαγιόγλου

«Αυτά τα παιδιά δεν παίξαν τους συνθέτες εις βάρος της ποίησης», σημείωνε η Δήμητρα Γαλάνη στο ολιγόλογο κείμενο με το οποίο παρουσίαζε το 1986 τον δίσκο των Ξέμπαρκων, δύο φίλων από το Ναύπλιο —του Ηλία Αριώτη και του Νότη Χασάπη—, οι οποίοι το 1982 ανακάλυψαν τυχαία τα ποιήματα του Καββαδία σε ένα βιβλιοπωλείο, τους άρεσαν και άρχισαν να τα μελοποιούν. Ωστόσο, η κασέτα που το 1988 αγόραζα εγώ από τον πλανόδιο που έστηνε το τραπεζάκι του στον περίβολο του Πανεπιστημίου, στα Γιάννενα, δεν έδινε τις πληροφορίες του σημειώματος της Γαλάνη που συνόδευε το δίσκο. Μόνο «Ξέμπαρκοι» έγραφε στη ράχη, με τα ωραία κι όλο μεράκι γράμματα του νεαρού πωλητή, και στην μπροστινή όψη τα περιεχόμενα. Μια κασέτα που έλιωσα, ήχος που με έπεισε ότι η ανάγνωση του Καββαδία από τους Ξέμπαρκους είναι όντως «σαν να ακούς δύο φωνές μέσα από την κουκέτα ενός φορτηγού στ’ ανοιχτά κάποιας θάλασσας», που τραγουδούν: «Απάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω / και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά».

s-s-ionion-front

Θυμάμαι να περπατώ στον περίβολο, σε εκείνη την περίκλειστη αυλή του πανεπιστημίου του άλλοτε στη Δόμπολη —ενός πανεπιστημίου ακόμη μέσα στην πόλη κι όχι εξορισμένου στις παρυφές της όπως σύντομα έμελλε να γίνει, που ήθελε τους φοιτητές όλων των σχολών να συγχρωτίζονται, κι όχι την κάθε σχολή απομονωμένη στο κτίριό της— και ο χώρος να πλημμυρίζει πιάνο, φλάουτο και δυο φωνές συγκινητικά αυθεντικές, που γδέρναν κάτι στο στομάχι με το ηχόχρωμά τους και άφηναν τον λόγο να αναδυθεί διαυγής: «Γερά την ανεμόσκαλα. Καφέ για τον πιλότο. / Λακίζετε, αλυσόδετοι του στεριανού καημού. / Και σένα, που σε κέρδισα μιανής νυχτιάς σε λότο, / σμίγεις και πας με τον καπνό του γκρίζου ποταμού».

YarraRiverMelbourne1920s

Μελβούρνη, ποταμός Yara Yara, δεκαετία 1920

Οι Ξέμπαρκοι επιτυγχάνουν στο δίσκο αυτόν μερικές από τις ευτυχέστερες μελωδικές αποδόσεις ποιημάτων και με κάποιον τρόπο αποδίδουν γενικότερα το πνεύμα του «Κόλλια», του αθόρυβου ναυτικού που συνέχιζε να ταξιδεύει παρά τις ενθουσιώδεις κριτικές για το ποιητικό του έργο: τρεις ολιγοσέλιδες συλλογές, που ανανέωσαν την ελληνική ποίηση του 20ού αιώνα — και ο Μικρούτσικος τρώει, νομίζω, τη σκόνη των δύο ερασιτεχνών από το Ναύπλιο, σαν «ναυτάκι του γλυκού νερού».

Τη χρονιά που εκδόθηκε ο δίσκος «S/S IONION 1934», ο Νότης Χασάπης —ο και εμπνευστής του ονόματος του συγκροτήματος— εργαζόταν ως τσαγκάρης και τραγουδούσε τα τραγούδια του με τους φίλους του που τον επισκέπτονταν στο τσαγκάρικο ή τα βράδια στις ταβέρνες. Οι Ξέμπαρκοι υπέγραψαν έναν δίσκο που τοποθετείται στην πρωτοπορία της ελληνικής μουσικής της δεκαετίας του 1980 και, κατόπιν τούτου, εξαφανίστηκαν, χάθηκαν, δισκογραφικά δεν επανεμφανίστηκαν. Στο μυαλό μου παραμένουν συγγενείς του Καββαδία, στον οποίο θέλω να πιστεύω ότι θα άρεσε η εκ μέρους τους μελοποίηση. Και θα τραγουδούσε μαζί τους τους στίχους του που ισχύουν για τη ζωή — αλλά και για την τέχνη: «Σκοτώνει, πες μου, ο χωρισμός; Ματώνει, δε σκοτώνει. Ποιος είπε φούντο; Ψέματα. Δε φτάσαμε ποτές».

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook

Το dim/art στο Facebook

Κράτα το

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s