Home

Αυτό δεν είναι τραγούδι #72
Dj της ημέρας: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Μέχρι τότε, στα 10, είχα ακούσει λίγα πράγματα – νομίζω μόνο Elvis και γενικά oldies και rock’n’roll που ακούγανε (και χορεύανε!) οι δικοί μου. Ό,τι παιζόταν όμως στο σπίτι, το άκουγα κι εγώ με μανία, και πάντα προσπαθούσα με τα μικρά μου αγγλικά να καταλάβω και να μάθω τους στίχους. (Έτσι, βέβαια, προέκυπταν μερικά επικά αλαμπουρνέζικα όταν επιχειρούσα και να τραγουδήσω τα τραγούδια, αλλά αυτό είχε και εξακολουθεί να έχει πλάκα.) Κάποια μέρα, εμφανίστηκαν στο σπίτι δύο διπλά άλμπουμ, ένα μπλε και ένα κόκκινο, με τέσσερις τύπους στο εξώφυλλο, που κοιτούσαν χαμογελώντας το φακό από ψηλά, γερμένοι πάνω σε ένα μπαλκόνι. Στο κόκκινο, φαίνονταν τρομερά νεαροί και clean, στο μπλε, στην ίδια στάση, ήταν όλο μαλλιά και μούσια. Ήταν οι Beatles, βέβαια. Από εκείνα τα δύο διπλά βινύλια ξεκίνησε και η ισόβια αγάπη μου γι’ αυτούς. Άκουγα και κοιτούσα τις φωτογραφίες τους απόλυτα μαγεμένη. Επιπλέον όμως, στα άλμπουμ αυτά περιλαμβάνονταν και οι στίχοι των τραγουδιών. Ήταν σαν να είχα ανακαλύψει τη Στήλη της Ροζέτας, που μου επέτρεπε πλέον να καταλαβαίνω, λίγο πολύ, τι γίνεται σ’ αυτά τα τραγούδια, σ’ αυτόν τον εντελώς νέο κόσμο. Ωστόσο, εξακολουθούσα να έχω απορίες, και όχι μόνο λεξιλογικής φύσεως. Μια μέρα, καθόμασταν και ακούγαμε το «μπλε» με τον αδερφό μου. Φτάνοντας στο «Back in the USSR» δεν άντεξα και ρώτησα τον Νίκο: «Μα γιατί ‘back’; Αφού Αμερικάνοι δεν είναι;» (Σε κάποιες ηλικίες, όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα: Ξαφνικά βρίσκεσαι να έχεις μάθει από τους Beatles έως και μερικά βασικά στοιχεία γεωπολιτικής.) «Όχι, ρε, Άγγλοι είναι», με διόρθωσε ο αδελφός μου. «Εντάξει, αλλά πάντως Ρώσοι δεν είναι!» επέμεινα εγώ. Ο Νίκος προβληματίστηκε. Τον θυμάμαι ακόμα -πρέπει να ήταν δεκατριών, δεκατεσσάρων- στον πράσινο καναπέ, να κοιτάζει σκοτεινιασμένος το εσώφυλλο με τους στίχους. Χωρίς να σηκώσει τα μάτια (και χωρίς εκείνον τον τόνο της βεβαιότητας που είχα συνηθίσει να ακούω στη φωνή του όταν μου απαντούσε σε κάποια ερώτηση), μουρμούρισε μόνο: «Μπορεί… Μπορεί να είναι κομουνιστές».

Τα μούσια και τα στρογγυλά γυαλιά του Λένον απέκτησαν αυτομάτως το στάτους του συμβόλου.

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook

Το dim/art στο Facebook

Κράτα το

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s