Home

Αυτό δεν είναι τραγούδι #74
Dj της ημέρας: Κατερίνα Λαμπρινού

Ήταν κάπου στις αρχές του 20ού όταν στις βόρειες παρυφές του Μανχάταν άρχισε να δημιουργείται μια «πόλη μέσα στην πόλη»∙ μια πόλη που τη δεκαετία του ’20 θα γνωρίσει μια ιδιότυπη «αναγέννηση» ως κέντρο της αφροαμερικάνικης κουλτούρας. Στο επίκεντρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας θα βρεθεί η αναζήτηση της διακριτής νέγρικης πολιτισμικής ταυτότητας∙ η έκφραση της «μαύρης» περηφάνιας. Τζαζ και μπλουζ θα αναδειχθούν σε κατεξοχήν πεδία έκφρασης της νέγρικης ιδιαιτερότητας. Ταυτόχρονα, ως μουσικό είδος, θα αγκυρώνονταν στην καρδιά της σύγχρονης αμερικανικής μητρόπολης ως αναπόσπαστα στοιχεία της νεοϋορκέζικης αστεακότητας.

Το 1926, ο Langston Hughes, μάλλον ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της Αναγέννησης του Χάρλεμ και θεμελιωτής ενός νέου λογοτεχνικού είδους, της ποίησης με ρυθμικά στοιχεία δανεισμένα από την τζαζ, θα γράψει σε άρθρο του στο περιοδικό The Nation με τίτλο «The Negro Artist and the Racial Mountain»:

«Αφήστε τη στριγκλιά από τις νέγρικες τζαζ μπάντες και το βαθύ μουγκρητό της Bessie Smith όταν τραγουδάει μπλουζ να διαπεράσουν τα κλειστά αυτιά των έγχρωμων διανοουμενίσκων μέχρι να ακούσουν πραγματικά και ίσως τότε καταλάβουν […] Εμείς οι νεότεροι νέγροι καλλιτέχνες που τώρα δημιουργούμε σκοπεύουμε να εκφράσουμε τη σκουρόχρωμη ατομικότητά μας χωρίς φόβο και ντροπή. Αν αρέσει στους λευκούς, χαρά μας. Αν όχι, δεν πειράζει. Ξέρουμε ότι είμαστε όμορφοι. Και άσχημοι».

Σε μια διαφορετική πάντως ανάγνωση, η Bessie Smith, η «αυτοκράτειρα των μπλουζ» από το Τενεσί, σίγουρα εξέφρασε «τη σκουρόχρωμη ατομικότητα χωρίς φόβο και ντροπή».  Ο θρύλος λέει πως όταν ο Hughes θέλησε να συζητήσει με την πληθωρική σεξουαλικά, παντρεμένη μεν, αλλά πολυγαμική και αμφιφυλόφιλη Bessie Smith για την καλλιτεχνική αξία των τραγουδιών της, εκείνη του απάντησε πως τραγουδώντας μπλουζ απλώς έβγαλε λεφτά.[1]

Εδώ η δική της ερμηνεία για ένα τραγούδι που γνώρισε πολλές εκτελέσεις:

[1] Lucy Moore, Anything goes, The Overlook Press, Νέα Υόρκη 2012.

 * * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook

Το dim/art στο Facebook

Κράτα το

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s