Home

Αυτό δεν είναι τραγούδι #77
Dj της ημέρας: Αλέξανδρος Μίχας

Όπως και τα περισσότερα αγοράκια, ήρθα σε επαφή με την ποίηση του Καββαδία κάπου στο τέλος του Λυκείου – ίσως το «Πούσι» είναι το μόνο που μου έμεινε από τον τραγικό τρόπο που διδάσκεται η Λογοτεχνία. Την ίδια περίοδο, χάρη σε μια παραπεταμένη κασέτα εφημερίδας, βρήκα το «Γράμμα σε έναν ποιητή» του Ζερβουδάκη και, πιάνοντας το νήμα, ανακάλυψα τον «Σταυρό του Νότου». Δεν αποκλείω οι ώρες που έχω αφιερώσει σε αυτό τον δίσκο να καλύπτουν ένα ταξίδι στον Ατλαντικό. Και αν ο πρώτος (1979) δίσκος του Θάνου Μικρούτσικου με στίχους του Νίκου Καββαδία ήταν αυτός που έμεινε στην ιστορία, έμελλε να τον στιγματίσει ένα τραγούδι από τον δεύτερο (1991), τον λιγότερο γνωστό, τις «Γραμμές των Οριζόντων».

Σε μια ηλικία που για τα αγόρια η φυγή γίνεται εμμονή, οι στίχοι του Καββαδία στον «Σταυρό του Νότου» ήταν αυτό που έψαχνα και το δαιμονισμένο πιάνο του Μικρούτσικου το ιδανικό συμπλήρωμα. Στα φοιτητικά μου χρόνια στην Κομοτηνή, όταν η φυγή, έστω και εκ του ασφαλούς και επί πληρωμή, έγινε τρόπον τινά πραγματικότητα, ανακάλυψα και τους «Επτά νάνους» και στην εξίσωση προστέθηκε η ιδιαίτερη χροιά της φωνής του συνθέτη. Αυτό το τραγούδι, εκτός από το σπίτι, γέμισε τακτικά τον ραδιοφωνικό χρόνο της εκπομπής μου. Αλλά δεν ακουγόταν στα αυτιά μου όπως τα προηγούμενα – ή εγώ άρχιζα να είμαι λιγότερο αντιδραστικός και αντικοινωνικός.

Τα χρόνια πέρασαν, ο φυγή και η αντίδραση ξεθώριασαν, οι προτεραιότητες άλλαξαν, οι συνειδητές επιλογές μου με οδήγησαν αλλού. Οι «επτά νάνοι» έφυγαν από την καθημερινότητά μου, αλλά επέστρεφαν κατά καιρούς στα ακούσματά μου, ως ανάμνηση πλέον. Όλα αυτά ώσπου να «ξαναπέσω» πάνω τους φέτος το καλοκαίρι, ταξιδεύοντας βράδυ στο κατάστρωμα ενός πλοίου (φευ, όχι για τους προορισμούς του Καββαδία, αλλά για ένα νησί του Αιγαίου). Εκεί, συντροφιά με τον αέρα και τις σταγόνες που έφερναν τα κύματα, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι αυτή η φυγή παραμένει μέσα μας, ως η εναλλακτική που ποτέ δεν χρειάστηκε να επιλέξουμε. Μάνα, δεν θα πάω στα καράβια. Αλλά, αν δεν επέλεγα τον δρόμο που πήρα, θα ήθελα να είχα πάει.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook

Το dim/art στο Facebook

Κράτα το

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s