«Στείλε μου μια φωτογραφία σου»

—της Μαρίλυς Αργυροκαστρίτη—

«ΔΕΝ έχεις συναντηθεί με τον Πραγματικό Τ Ρ Ο Μ Ο ,
αν δεν έχει τύχει να πρωτοδείς από κοντά Ελληνίδα άνω των 40,
την οποία γνώριζες μέχρι τότε εμφανισιακά
μόνο από τις ΦΩΤΟ που έχει βάλει στο Προφίλ της στο Facebook ….» — χρήστης του facebook

Διάβασα το παραπάνω κάποια στιγμή και είχα μια στιγμιαία θλίψη. Όχι για την σαραντάρα που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο πρότυπο που τίθεται από τον σίγουρα «τέλειο» αρσενικό αλλά για το ότι πιθανώς εκείνη δεν μπορεί να απελευθερωθεί από το βλέμμα του και βλέπει τον εαυτό της όπως την βλέπει εκείνος, δηλαδή στερεοτυπικά και ετεροκαθοριζόμενα. Έτσι προβάλλει ό,τι θέλει να δει ο θεατής της για να έχει την αποδοχή του (ή να αποδεχθεί η ίδια τον εαυτό της μάλλον ως άξιο αντικείμενο πόθου, αλλιώς τι αξία έχει;) και συγκρούεται με την πραγματική πραγματικότητα σε μια μοιραία συνάντηση.

Η Juno Calypso είναι μια 25χρονη φωτογράφος. Βαδίζοντας στα χνάρια της Cindy Sherman έχει δημιουργήσει ένα alter ego την Joyce. Η Joyce κάνει μια δουλειά κατάλληλη για εκείνη, δηλαδή γραμματέας, είναι ξανθιά, φοράει περίεργες μάσκες ομορφιάς, στέκεται με σέξυ εσώρουχα και καλυμμένο το πρόσωπο της μπροστά από τον υπολογιστή, και ξεπηδά από τούρτες ενώ κοσμεί έναν πλούσιο μπουφέ, όλα αυτά φωτογραφημένα σε ένα ζαχαρωτό, ροζ περιβάλλον. Το σχόλιο της Calypso είναι προφανές, μιλάει για όλους του στερεοτυπικούς ρόλους και την γυναίκα που δεν μπορεί να απεκδυθεί το ανδρικό βλέμμα. Έχουν γραφτεί πολλά για το ανδρικό βλέμμα το βλέμμα της κυρίαρχης κουλτούρας δηλαδή. Ο John Berger στο κλασικό του δοκίμιο «Η εικόνα και το βλέμμα» μίλησε ήδη από την δεκαετία του ’70 για το πώς η γυναίκα «εμφανίζεται» και ο άνδρας «παρουσιάζεται» πως δηλαδή η γυναίκα έχει συναίσθηση της εικόνας της και την επιθεωρεί συνεχώς κρίνοντας την παράλληλα. Έχει συνεχώς συνείδηση της αυτοεικόνας της και προβάλλει κάθε φορά μια στιγμή και μια πλευρά της, γνωρίζοντας ότι αποτελεί σημείο παρατήρησης, δηλαδή θέαμα. Έτσι γνωρίζει την σεξουαλική ενοχικότητα του γδυμένου από το γυμνό, του μακιγιαρισμένου από το φυσικό. Κι αντί να προβάλει το πραγματικό προβάλλει το φτιαχτό, επειδή το πραγματικό είναι πιο ντροπιαστικό (απορριπτέο) από το ψιμυθιωμένο.

Εγκλωβίζεται με αυτό τον τρόπο σε ρόλους, σε σπαράγματα εαυτού που δεν φτιάχνουν ποτέ έναν ολόκληρο. Το μόνο που μπορεί να περηφανευτεί είναι για την ενσάρκωση πολλών εξ αυτών των ρόλων: ερωμένη, μανούλα, νοικοκυρά, αντικείμενο, διανοούμενη. Μια σχιζοφρενής κούρσα δηλαδή προς την αποδοχή και την καταξίωση. Ως τι; Ως άξια εκπρόσωπος του φύλου της, μια «σωστή» γυναίκα δηλαδή, αυτό που αναμένεται από εκείνη. Γι’ αυτό και στην επικοινωνία μέσω των social media όπου ο λόγος ίσως και να μπορούσε να φέρει κοντά τα δύο φύλα σε ένα (τραβηγμένα) πλατωνικό πλαίσιο, όλα καταρρίπτονται από μια φράση: « Στείλε μου μια φωτογραφία σου» (για να σε «δω» όπως σε «βλέπω»).

 

600px_mask-web

massage-20

joyce02_02_retina-750x500

Juno_Calypso_4

Juno_Calypso_1

Juno_Calypso_6

Juno_Calypso_9

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εικαστικά

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.