Home

Αυτό δεν είναι τραγούδι #85

Dj της ημέρας, η Ελένη Κεχαγιόγλου

Τον Φεβρουάριο του 2013, όταν παραιτήθηκε ο πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’ στο Διαδίκτυο έπαιξε πολύ το άσμα «Θέλω να δω τον πάπα», το οποίο ασφαλώς και πάλι θυμηθήκαμε χάρη στη συνάντηση-έκπληξη του Αλέξη Τσίπρα με τον πάπα Φραγκίσκο, ύστερα από την οποία ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (έχοντας οπίσω του όχι τον Σατανά, μα τον Σκουρλέτη) δήλωσε ότι «ο διάλογος ανάμεσα στην Αριστερά και τη χριστιανική εκκλησία πρέπει να συνεχιστεί» διότι «τεμνόμαστε πάνω σε κοινές αξίες». Μόλις είδα το βίντεο των δηλώσεων αυτών, σκούπισα ένα δάκρυ για τη διατύπωση —όπου φανταστείτε την Αριστερά και την Εκκλησία να τέμνονται «πάνω» σε κάποιες αξίες—, σκούπισα κι άλλο ένα για ένα «όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό» της αριστεράς last year, τον διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους, και  άνοιξα το youtube να ακούσω το «Θέλω να δω τον πάπα» από τον Τέτο Δημητριάδη στην πρώτη ηχογράφηση του τραγουδιού το 1922. Το τραγούδι —το οποίο θεωρείται άσεμνο, καθώς όταν μιλά για τον πάπα δεν εννοεί τον πάπα, μα κάποιον «άλλο» που «λένε πως είναι ωραίος, είναι διακριτικός, / και βαρβάτος και μοιραίος και γλυκός, πολύ γλυκός»— προέρχεται από την ομώνυμη οπερέτα του μουσικοσυνθέτη και λιμπρετίστα Θεόφραστου Σακελλαρίδη, η οποία —σύμφωνα με τον Νίκο Σαραντάκο, ο οποίος στις 12/2/2013 ανυποψίαστος τιτλοφορούσε το κείμενό του «Ποιος θέλει να δει τον πάπα»— παραστάθηκε το καλοκαίρι του 1920, γνώρισε μεγάλη επιτυχία —παρά το ότι θεωρήθηκε έκφυλη ή, ίσως, ακριβώς για αυτό— και παιζόταν και την επόμενη σεζόν.

Οι στίχοι ενός τραγουδιού εξαιτίας του οποίου, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 1921, χύθηκε το αίμα ενός καθολικού ο οποίος διαμαρτυρήθηκε στην παρέα των νεαρών που το τραγουδούσε έξω από καθολικό ναό στον Πειραιά, αποκτούν διαφορετική σημασία ως «γαργαλιστικά πικάντικοι»: «Νιώθω πως όταν μπροστά μου τον ειδώ πρώτη φορά, / θα κοπούν τα ήπατά μου και θα νιώσω μια χαρά, / κι απ’ την ταραχή θα φρίξω αντικρύ του σαν βρεθώ, / και μ’ ευλάβεια θα σκύψω μπρος του να τον ασπαστώ». Εξάλλου, ο πρωτεργάτης της ελληνικής οπερέτας Σακελλαρίδης με το έργο αυτό ασκούσε σαρκαστική κριτική στο θεσμό της οικογένειας. Κατ’ επέκταση, μπορούμε (βιτριολικά, ομολογώ) να σατιρίσουμε με αυτό και άλλους θεσμούς… Πάντως, «θέλει να τον δει, θέλει να τον δει, θέλει να δει τον πάπα, τον πάπα, τον πάπα». Και τον είδε.

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook

Το dim/art στο Facebook

Κράτα το

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s