Κάννες: 68+1 χρόνια αφίσες

«Το Φεστιβάλ είναι μια μη πολιτικοποιημένη ουδέτερη ζώνη, η μικρογραφία ενός ιδεατού κόσμου όπου όλοι οι άνθρωποι συναντιούνται και μιλάνε την ίδια γλώσσα» — Jean Cocteau

Η παραπάνω δήλωση του μεγάλου Cocteau δεν είναι απόλυτα ακριβής. Η αλήθεια είναι ότι το Διεθνές φεστιβάλ των Καννών γεννήθηκε το 1939 από πρωτοβουλία του Jean Zay, τότε Υπουργού Παιδείας και Καλών Τεχνών της Γαλλίας, με στόχο πέρα για πέρα πολιτικό: για να αποτελέσει το αντίπαλο δέος για το κινηματογραφικό φεστιβάλ της –φασιστικής τότε– Βενετίας. Οι κυβερνήσεις της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Αμερικής στήριξαν ένθερμα τη διοργάνωση, βλέποντάς την ως μέσο για να σταματήσουν την διάχυση και την επιβολή των φασιστικών μηνυμάτων στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Το Χόλιγουντ –που βρισκόταν τότε στην χρυσή εποχή του– στέλνει λαμπερά ονόματα για να δείξει έμπρακτα τη στήριξή του: τον δημιουργό του Μάγου του Οζ, Victor Fleming, τον Cecil B. DeMille, τον Sam Wood καθώς και κινηματογραφικούς αστέρες όπως οι Tyrone Power και Gary Cooper.

Το φεστιβάλ Καννών δεν έκανε εγκαίνια το 1939, οι αφίσες του, όμως, ναι.

Τα εγκαίνια προγραμματίζονται για την 1η Σεπτεμβρίου, και μαζί μια σειρά από δεξιώσεις και εκδηλώσεις-υπερπαραγωγές (έως και η ανέγερση μιας ρέπλικας του ναού της Παναγίας των Παρισίων στην παραλία των Καννών). Η εισβολή των Ναζί στην Πολωνία την ίδια μέρα θα τους χαλάσει τα σχέδια.

Οι εμπνευστές του και το κοινό, θα χρειαστεί να περιμένουν επτά χρόνια για να ανοίξει το Φεστιβάλ Καννών τις πύλες του για πρώτη φορά. Τα εγκαίνια του θεσμού γίνονται τελικά ένα χρόνο μετά τη λήξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, σαν σήμερα, στις 20 Σεπτεμβρίου του 1946. Έκτοτε τελείται κάθε χρόνο —με εξαίρεση το 1948 και το 1950—, αρχικά κάθε Σεπτέμβριο και αργότερα –από το 1952 και μετά– κάθε Μάιο.

Αυτά που μπορεί να γράψει κανείς για το φεστιβάλ δεν έχουν τελειωμό: ιστορίες, περιστατικά, ίντριγκες, σκάνδαλα, λάθη και παράπονα, όλα εκείνα, τέλος πάντων, που είναι φυσικό να έχουν συμβεί στα 68 χρόνια ζωής μιας διεθνούς, λαμπερής, διαγωνιστικής διοργάνωσης, που αφορά μια ισχυρή και σημαντική οικονομικά, πολιτισμικά –αλλά και διπλωματικά– βιομηχανία. Το dim/art, όμως, επιλέγει να γιορτάσει τη σημερινή επέτειο ρίχνοντας τους προβολείς στα πόστερ που δημιουργούνται κάθε χρόνο ειδικά για την προώθηση τού φεστιβάλ και αποτελούν ένα από τα σύμβολά του. Κάθε ένα από αυτά, ασχέτως της εικαστικής του αξίας ή του βαθμού στον οποίο πέτυχε το σκοπό του, παρουσιάζει πολύ εύγλωττα την αισθητική της εποχής του και, με τον τρόπο αυτό, αφηγείται μια ιστορία που έχει πολύ ενδιαφέρον.