Με τον τρόπο του Ρεμπώ

 Η τελετουργία αυτή επαναλαμβάνεται κάθε μέρα, με την ίδια σειρά, αλλά κάθε μέρα είναι διαφορετική…

—του Σάκη Κουρουζίδη—

Σε μια εκδήλωση στην ταράτσα της Ευωνύμου, πριν κάποιο καιρό, η διάταξη των καθισμάτων ήταν τέτοια ώστε οι συμμετέχοντες να έχουν πλάτη προς την Ακρόπολη. Αυτό για δύο λόγους. Ο ένας, για τις ανάγκες των προβολών που έπρεπε να γίνουν πάνω σε ένα σταθερό τοίχο, και ο άλλος, για να μην ανταγωνίζεται τους ομιλητές όλο το τελετουργικό που εκτυλισσόταν στον ευρύτερο χώρο που «βλέπει» το αίθριο.

Ως …καλός παρουσιαστής της εκδήλωσης, και χωρίς να διακόπτω τους ομιλητές, αλλά ανάμεσα στις ομιλίες, έκανα ρεπορτάζ από αυτό που εγώ είχα το προνόμιο να παρακολουθώ απέναντί  μου. Βέβαια, αυτό που έβλεπα τότε, το έχω δει πολλές φορές. Την περιγραφή αυτή τη μεταφέρω και γι’ αυτούς που συμμετείχαν, για να «ελέγξουν» την ακρίβεια της περιγραφής, αλλά και για όσους δεν συμμετείχαν, ώστε να πάρουν μια πιο πεζή εικόνα.

(με τη …βοήθεια του Α. Ρεμπώ — τα αποσπάσματα με πλάγια γραφή)

* * *

«Και τώρα η σειρά μου. Η εξιστόρηση μιας τρέλας μου».

«Τράπηκα σε φυγή. Ω Μάγισσες, Ω Δυστυχία, Ω Μίσος, είναι που σε σας τον θησαυρό μου εμπιστεύθηκα.»

Όταν ο ήλιος πλησιάζει στη δύση του, χτυπάει το τρίτο καμπανάκι. Σβήνουν σιγά σιγά τα φώτα. Οι πρωταγωνιστές ετοιμάζονται να βγουν στη σκηνή. 

«Εντούτοις, όταν ήμουν έτοιμος να κοάξω! Σκέφτηκα στα παλαιά συμπόσια να ψάξω το κλειδί, μήπως και βρω ξανά την όρεξη μου».

Πρώτα μπαίνει στη σκηνή ο Λόφος Νυμφών με το Αστεροσκοπείο. Στέκει εκεί εδώ και 172 χρόνια (από την ημέρα που έγινε η τελετή θεμελίωσης του κτιρίου Σίνα —ήταν ο χρηματοδότης—, σε σχέδια του Θεόφιλου Χάνσεν). Η τελετή της θεμελίωσης ξεκίνησε στην αρχή μιας έκλειψης ηλίου και ολοκληρώθηκε με το τέλος της. Στο σημερινό σκηνικό του ευρύτερου αρχαιολογικού χώρου γύρω από την Ακρόπολη, είναι το πρώτο κτίριο που φωταγωγείται. Σε νύχτες χωρίς φεγγάρι, καθώς περιβάλλεται από σκιερή —τη νύχτα— ζώνη με δέντρα, νομίζεις ότι αιωρείται από τον ουρανό.  

«Ονειρεύτηκα σταυροφορίες, εξερευνητικά ταξίδια που κανείς δεν είχε υπόψη του, ανιστόρητες δημοκρατίες, καταπνιγμένους θρησκευτικούς πολέμους, επαναστάσεις των ηθών, μετακινήσεις φυλών και ηπείρων· Πίστευα σ’ όλα τα μάγια».

Μετά μπαίνει στη σκηνή το μνημείο του Φιλοπάππου. Είναι στο νότιο άκρο του λόφου, στέκει εκεί ως δευτεραγωνιστής, δεν διανοείται να ανταγωνιστεί το βράχο όπου δεσπόζει ο Παρθενώνας. Ίσως προαναγγέλλει αυτό που θα ακολουθήσει. 

 «A! Τα πνευμόνια μου καίγονται, τα μηλίγγια μου στριγκλίζουν! Η νύχτα κυλά στα μάτια μου, κάτω από αυτόν τον ήλιο! Η καρδιά μου… τα μέλη μου…»

Ο ναός του Ηφαίστου (Θησείο), ένα σπουδαίο μνημείο που ζει στη σκιά του Παρθενώνα, ακολουθεί με μεγαλοπρέπεια, υπέροχα φωτισμένο, στο βορειότερο σημείο του ευρύτερου αρχαιολογικού χώρου.  

«Α! Ένα πράγμα ακόμη· Χορεύω σε Σαββαταία τελετή σε κατακόκκινο ξέφωτο, χορεύω μαζί με γριές και παιδιά».

Είναι η ώρα που τα μάτια στρέφονται στο κέντρο του χώρου.

«Ω! Φτωχή αγαπημένη μου ψυχή, ίσως δεν θα χάσουμε την αιωνιότητα»!

Τα Προπύλαια, πρώτα, καλούν το βλέμμα στον ιερό βράχο. 

«Ένα βράδυ, κάθισα την Ομορφιά στα πόδια μου  -και τη βρήκα πικρή -και τη βεβήλωσα». 

Μετά φωτίζεται ο πρόναος του Παρθενώνα και ακολουθεί, αργά αργά, ο φωτισμός όλου του Παρθενώνα. Όλο το φως του πολιτισμού, της δημοκρατίας, οι τεκτόναρχοι (αρχιτέκτονες) που τον σχεδίασαν και οι γλύπτες που τον στόλισαν και τον νοηματοδότησαν, συγκεντρώνονται μέσα στο σύγχρονο φως που εκπέμπει από τα βάθη της ιστορίας… 

«Α! Τόσο πολύ προλόγισα, που προσφέρω ανώφελα αυτό, που ένα θείο είδωλο το ωθεί στην τελειότητα».

Κάποια μικρά φώτα κάνουν τη μεταφορά από τις παρυφές του λόφου, ακριβώς δίπλα από τον Άρειο Πάγο, ως τη Ρωμαϊκή αγορά και το Στοά του Αττάλου. 

«Κατανοώ τη φύση;  Κατανοώ τον εαυτό μου; Όχι άλλα λόγια. Θάβω τους πεθαμένους στην κοιλιά μου… Κραυγές, τύμπανα, χορός, χορός, χορός, χορός»! 

Τέλος, φωτίζεται ολόκληρος ο βράχος. 

«Είναι τα οράματα των αριθμών. Κινούμαστε προς το Πνεύμα. Και ότι σας λέγω είναι βέβαιο, είναι προφητικό. Κατανοώ και δεδομένου ότι δεν μπορώ να εκφραστώ χωρίς λέξεις παγανιστικές, καλύτερα να παραμείνω σιωπηλός».

Όλοι οι πρωταγωνιστές …και οι άλλοι, βρίσκονται σε διάταξη χαλαρή, έτοιμοι να αλλάξουν, να προσαρμοστούν στον ήλιο, το φεγγάρι, το σκοτάδι, τους επισκέπτες, τον αέρα που φυσά ή σωπαίνει…. Μεσολαβεί βλάστηση, γυμνοί βράχοι (το ιερό στοιχείο του ελληνικού τοπίου, κατά Γιάννη Τσαρούχη) και ένα δεύτερος κύκλος, μακριά στον ορίζοντα, με τα βουνά που οριοθετούν το λεκανοπέδιο (Υμηττός, Πεντέλη, Πάρνηθα, Ποικίλο Όρος, Αιγάλεω) και ο ορίζοντας της θάλασσας… 

«Και έτσι εξήγησα τις μαγικές σοφιστείες μου μεταγράφοντας τις λέξεις σε οράματα»! 

Η τελετουργία αυτή επαναλαμβάνεται κάθε μέρα, με την ίδια σειρά, αλλά κάθε μέρα είναι διαφορετική… 

«Κάποτε, αν θυμάμαι καλά, με συμπόσιο έμοιαζε η ζωή μου, όπου κάθε καρδιά ανοίχθηκε και κάθε λογής κρασί έτρεξε». 

Με την αντίστροφη σειρά, αποσύρονται από το προσκήνιο της νύχτας, λίγο πριν αρχίσει ο καινούργιος κύκλος από τον Υμηττό. 

«Κείνη η γοητεία είχε πάρει σάρκα και οστά 

διασπείροντας τις προσπάθειες».   

(το σκηνικό αυτό το «παρακολουθώ» πολύ συχνά και μερικές φορές έχω «κλείσει» τα φώτα και έχω κατεβάσει τις κουίντες της βραδιάς, αντικρίζοντας τη νέα μέρα που έρχεται πίσω από τον Υμηττό)   

«Αυτά είναι παρελθόν. Σήμερα ξέρω πώς να δοξάσω την ομορφιά.  

«Κάποιος οφείλει να είναι απόλυτα σύγχρονος».

eywnymos

 

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Αρχιτεκτονική / αστικό τοπίο

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.