Τα τείχη που χωρίζουν τον κόσμο

Τη στιγμή που ο αντισυνταγματάρχης Harald Jäger έγραφε ιστορία ανοίγοντας τις πύλες του μεθοριακού φυλάκιου της Μπόρνχόλμερ Στράσε, στις 23:30 της 9ης Νοεμβρίου 1989, χωρίς να έχει σχετικές εντολές από τους ανωτέρους του, ο ενθουσιώδης σπουδαστής φωτογραφίας με το όνομα Kai Wiedenhöfer βρισκόταν σχεδόν 600 χιλιόμετρα μακριά, στην πόλη του Έσσεν.

Ο νεαρός φωτογράφος δεν είχε συνειδητοποιήσει τη σημασία του γεγονότος· υπάκουσε απλώς στην προτροπή ενός καθηγητή του, που του τηλεφώνησε τη στιγμή σχεδόν που μαθεύτηκε η είδηση: «Τρέχα στο Βερολίνο. Το Τείχος πέφτει».

Έφτασε στο Βερολίνο στις 4 ή 5 τα ξημερώματα και κατά τη διάρκεια των επομένων ημερών φωτογράφιζε ασταμάτητα καθώς το τείχος καταστρεφόταν, καθώς οι ανατολικογερμανοί στρατιώτες παρακολουθούσαν αμήχανα τους συμπατριώτες τους να περνούν απέναντι, καθώς οι κάτοικοι της δυτικής πλευράς τους καλωσόριζαν.

Παρά την υπόσχεση και την ελπίδα που γεννήθηκαν εκείνη τη νύχτα, τείχη συνεχίζουν να χτίζονται γύρω μας· ευαισθητοποιημένος από τα γεγονότα και τη συγκίνηση εκείνης της νύχτας, ο Wiedenhöfer ξεκίνησε το 2003 να καταγράφει με το φακό του τα τείχη που έχουν υψωθεί ανάμεσα σε λαούς. Με πρώτο σταθμό την Παλαιστίνη και το Ισραήλ, αργότερα επισκέφτηκε την ειρηνευτική γραμμή του Μπέλφαστ, το τείχος της Βαγδάτης, το ύψους 7 μέτρων συρματόπλεγμα που περιβάλλει τον ισπανικό θύλακα της Μελίγια, χωρίζοντάς τον από το υπόλοιπο Μαρόκο και άλλα τείχη, σε άλλους τόπους..

Χρειάστηκε επτά χρόνια για να ολοκληρώσει το project αυτό, κατά τη διάρκεια των οποίων αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες και ήρθε αντιμέτωπος ακόμα και με καταστάσεις επικίνδυνες για τη ζωή του. Το τελικό αποτέλεσμα παρουσιάζει εντυπωσιακές ομοιότητες με τις φωτογραφίες του Τείχους του Βερολίνου. Εικόνες διχοτόμησης που, αν τις αντιπαραβάλεις, η μια μοιάζει να αποτελεί μέρος της επόμενης. Για τον ίδιο είναι κάτι απόλυτα αναμενόμενο: «Όταν χτίζεις τείχη, σύνορα, φράχτες, η ζωή και στις δύο πλευρές μαραίνεται και οι άνθρωποι απομακρύνονται».