Το σινεμά μας άξιζε καλύτερο υπουργό

—της Βένας Γεωργακοπούλου από την Εφημερίδα των Συντακτών

Σαν νούμερο επιθεώρησης μοιάζει. Αλλά πού διάθεση για γέλια. Το ελληνικό σινεμά άξιζε καλύτερη τύχη. Καλύτερο υπουργό Πολιτισμού.

Τα γεγονότα έχουν ως εξής: Την περασμένη Παρασκευή ο Κώστας Τασούλας έβαλε την τζίφρα του κάτω από τον διορισμό του Χάρη Παπαδόπουλου (αρχισυνδικαλιστή και μόνιμου προέδρου της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών), ενός προσώπου που έχει συγκρουστεί κατά καιρούς με ό,τι πιο δημιουργικό και ζωντανό διαθέτει το σινεμά μας, στη θέση του γενικού διευθυντή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.

Αλλά δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής του. Έχασε την ευκαιρία ο κ. Τασούλας να μείνει στην ιστορία ως ο άνθρωπος που δεν μελέτησε, δεν υπολόγισε το συμφέρον του χώρου, ούτε άκουσε τις προτάσεις σκηνοθετών, παραγωγών και Ακαδημίας, αλλά ολοκλήρωσε την επέλαση του παρελθόντος στο ΕΚΚ από την κερκόπορτα που είχε ανοίξει ο προκάτοχός του, Πάνος Παναγιωτόπουλος. Διότι ξαφνικά ενεφανίσθη ένας από μηχανής συνδικαλιστής: το μέλος του Δ.Σ. του ΕΚΚ, Γιάννης Γλέζος. Πρόεδρος κάποτε (μπορεί και ακόμα, δεν βρίσκω άκρη) της Ένωσης Μουσικοσυνθετών Στιχουργών, ενός σωματείου, δηλαδή, ακραιφνώς κινηματογραφικού.

Κατέθεσε ένσταση στην προκήρυξη της θέσης του γενικού διευθυντή και στη διαδικασία που ακολουθήθηκε, θεωρώντας ότι οι υποψήφιοι (και φυσικά ο Χάρης Παπαδόπουλος) δεν είχαν τα τυπικά προσόντα. Και ο υπουργός Πολιτισμού πήρε πίσω την υπογραφή του. Πάγωσε τη διαδικασία.

Ενας ιδιότυπος πόλεμος μεταξύ συνδικαλιστών μαίνεται, λοιπόν, στο Κέντρο Κινηματογράφου. Μια κατάσταση που θεωρούσαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω μας. Γιατί είναι κάτι ξένο, άσχετο και εχθρικό με το ελληνικό σινεμά, που παλεύει, παράγει και διακρίνεται. Και ο Κώστας Τασούλας δεν έχει τη δύναμη να δώσει λύση, να διαλέξει τον καλύτερο. Αυτόν που του προτείνει με επιμονή ο χώρος: τον Γρηγόρη Καραντινάκη, νυν γενικό διευθυντή του ΕΚΚ.

Εξάντλησε την πυγμή του, φαίνεται, ο υπουργός στην αποκαθήλωση της Άννας Καφέτση. Αλλά στο ΕΜΣΤ προέκρινε τουλάχιστον μια διάδοχη κατάσταση αξιοπρεπή, με κύρος. Πού τέτοιες πολυτέλειες για το ελληνικό σινεμά. Καμιά φορά απορώ με την υπομονή των σκηνοθετών. Αλλά, ξέχασα, αυτοί και μόνοι τους τον βρίσκουν τον δρόμο τους. Άλλοι δεν μπορούν να υπάρξουν έξω από οφίτσια και εξουσίες.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Copy-paste

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Πολιτισμός και πολιτική

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.