Da da da

Αυτό δεν είναι τραγούδι #199
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Τσακνιάς

Από ποιο αραχνιασμένο συρτάρι της μνήμης μου πετάχτηκε τώρα αυτό το τραγούδι; Δεν έχω ιδέα. Και δεν νομίζω και ότι θέλω να μάθω, εδώ που τα λέμε. Μη μιλήσεις μνήμη, συνεπώς. Τραγούδι ξεχασμένο, καθώς και το συγκρότημα που το έγραψε: οι Trio, από το Großenkneten, μια γερμανική κωμόπολη με 14.000 κατοίκους σήμερα, ένας θεός ξέρει πόσους είχε το 1980. Ίσως αυτούς τους τρεις. Οι οποίοι, για την ιστορία, ήταν ο Stephan Remmler, ο Gert ‘Kralle’ Krawinkel και ο Peter Behrens. Πάντως, το τραγούδι τότε, το 1980 λέμε, έγινε χιτ σε τριάντα χώρες ταυτόχρονα. Διόλου αμελητέα επιτυχία. Οι Trio έκαναν δυο τρεις ακόμα επιτυχίες —όχι σαν το Da da da βέβαια—, γύρισαν και μια ανεκδιήγητα κακή ταινία —Drei gegen Drei, ήτοι Τρεις εναντίον τριών, μια συγκλονιστική  περιπέτεια όπου σκοτώνουν τους σωσίες τους γιατί με κάποιο τρόπο βγάζουν λεφτά έτσι— και διαλύθηκαν το 1985, διαφωνώντας για τα οικονομικά.

Το βίντεο το είδα για πρώτη φορά απόψε και νομίζω πως είναι αριστούργημα, έστω και μόνο για την ερμηνεία του Remmler: λέει κατηγορηματικά «ντα, ντα, ντα», μετά το σκέφτεται λίγο —με βλέμμα ροφού που μόλις κατάπιε την τσίχλα του— και τελικά μας καθησυχάζει ότι οκ, ντάξει, σιγουρεύτηκε, το ‘χει: «Αχά!» Και άιντε πάλι το ίδιο. Μετά, έρχεται ο στίχος που πάντοτε αντιλαμβανόμουν ως «ιχλιχλιχλίχτου χλιχλιχλίχ» — ή, ίσως, «Η Χλιχλιχλή του Χλιχλιχλή». Σήμερα ενημερώθηκα αρμοδίως ότι στην πραγματικότητα λέει: «Ich lieb dich nicht du liebst mich nicht», ήτοι «δε σ’ αγαπώ, δε μ’ αγαπάς». Εμ, πες το μας από την αρχή, τώρα δένουν όλα: και τα ντανταντά, και τα αχά…

Κορυφαία είναι η στιγμή που ο Remmler βγάζει το αρμονιάκι Casio VL Tone VL-1 mini και επιβεβαιώνεται αυτό που ήξερα από τότε, από το 1980: το μπιτάκι κάτω από τα ντραμς, αυτός ο ήχος που καταφέρνει να σου τηγανίσει τον εγκέφαλο πριν ακόμα ακούσεις τα ντανταντά και τα αχά, προέρχεται από αυτό το θεϊκό συνθεσαϊζεράκι. Συγκινήθηκα που το είδα. Είχα ένα τέτοιο — πρόσφατα έψαξα σε πατάρια και υπόγεια, μπας και βρω έστω το κουφάρι του, αλλά δυστυχώς το έφαγε η μαρμάγκα· στο e-bay κυκλοφορεί, πάντως, και είναι γύρω στο πενηντάρικο, σε καλή κατάσταση (κουφάρι που δεν παίζει βρίσκεις πολύ φθηνότερα). Βγήκε την ίδια χρονιά με το τραγούδι, το 1980. Είχε μερικούς ήχους, τα μπιτάκια ήταν εκπληκτικά, ρύθμιζες βέβαια το τέμπο. Διέθετε επίσης συνθεσάιζερ όπου έφτιαχνες εσύ ό,τι ήχο ήθελες, σχηματίζοντας έναν εξαψήφιο αριθμό όπου το κάθε ψηφίο αντιστοιχούσε σε μια ιδιότητα του ήχου: τόνος αρχής, τόνος κατάληξης, διάρκεια, χροιά, ένταση κ.ο.κ. Είτε πήγαινες κανονικά, με τη λογική του, είτε έβαζες νούμερα στην τύχη, το αποτέλεσμα ήταν φανταστικό. Επίσης, το ηρωικό Casio VL-1 διέθετε μονοφωνικό sequencer, παρακαλώ. Και όλα αυτά, σε μία αστεία τιμή. Πρωτοπόρο μηχάνημα της ψηφιακής εποχής.

Αχά.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.