So it goes

Αυτό δεν είναι τραγούδι #232

Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

Αυτές τις μέρες διαβάζω το μυθιστόρημα του Κερτ Βόνεγκατ  Σφαγείο νούμερο πέντε (μετάφραση: Φίλιππος Χρυσόπουλος, Κέδρος, 2008 – Kurt Vonnegut, Slaughterhouse-five, 1969) και έχω πάθει πλάκα. Αριστούργημα! (Σιγά το νέο, θα μου πείτε. Ναι, αλλά άλλο να σ’ το λένε, κι άλλο να το βλέπεις!) Αν το έχετε διαβάσει, σίγουρα θα θυμόμαστε τη φράση «Έτσι πάει» (“So it goes”) γιατί εμφανίζεται 106 φορές, πάντα μετά από μία αναφορά σε συγκεκριμένους θανάτους ή στον ίδιο τον θάνατο, εν είδει κωμικής (υποτίθεται) αποφόρτισης.

Εκείνο που ίσως δεν ξέρετε είναι ότι ο (υποτιμημένος) Βρετανός τραγουδοποιός Nick Lowe είχε γράψει και ηχογραφήσει το 1976 ένα τραγούδι με τίτλο “So it goes”, εμπνεόμενος προφανώς από τη φράση-κλειδί του μυθιστορήματος.

Συνειρμικά, από το βιβλίο και το τραγούδι πήγα σε ένα (αμετάφραστο, απ’ όσο γνωρίζω) ποίημα του Leonard Neufeld από το 1974. Ο συνειρμός είναι εύκολα εξηγήσιμος, αλλά θ’ αποφύγω να τον εξηγήσω – είναι λίγο αργά για να κάνω καριέρα στη Βιέννη του μεσοπολέμου.

ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΩ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
–Leonard Neufeld–
[μετάφραση από τα αγγλικά για το dim/art: Γ.Θ.]

Κάθε φορά που διαβάζω ένα καλό βιβλίο,
σκέφτομαι ότι θέλω να γράψω ένα κι εγώ.
Να λιώσω πάνω στο χαρτί, να δώσω τα πάντα,
να γράψω σαν να τελειώνει ο χρόνος μου.
Μου λένε πως πρέπει να έχεις κάτι να πεις
για να γράψεις.
Τους λέω ότι δεν έχω τίποτα να πω.
Και πραγματικά δεν έχω. Όλα έχουν ειπωθεί.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ρίχνω μεγαλύτερο βάρος
στο πώς λέγεται κάτι, όχι.
Όλα έχουν ειπωθεί, σύμφωνοι.
Αλλά δεν τα έχουν ακούσει όλοι.

Κάθε φορά που διαβάζω ένα καλό βιβλίο,
σκέφτομαι ότι εγώ δεν θα γράψω ποτέ
κάτι αντίστοιχο.
Ζηλεύω.
Και τότε σκίζω ακόμα κι αυτά που δεν έχω γράψει,
διαγράφω ιδέες.
Σβήνω τις μηχανές, πετρώνω.
Μου λένε να μην είμαι τελειομανής,
ότι το καλύτερο είναι ο εχθρός του καλού.
Τους λέω ότι όταν δεις το καλύτερο,
υποτιμάς το καλό.
Και καλά κάνεις.

Κάθε φορά που διαβάζω ένα κακό βιβλίο,
σκέφτομαι ότι θέλω να γράψω ένα καλό,
ένα καλύτερο. Για να τους δείξω εγώ.
Αλλά σε ποιους; Σε ποιους θέλω να δείξω τι;
Στους κακούς συγγραφείς;
Στους χειρότερους εκδότες;
Στους χείριστους των αναγνωστών;
Ποιος νοιάζεται; Εγώ πάντως όχι.
Μου λένε ότι έχω άδικο,
ότι έτσι δεν πάει μπροστά η υπόθεση.
Το παραδέχομαι και (δεν) πάω παρακάτω.
Το τοπίο αλλάζει· εγώ, σημειωτόν.

Κάθε φορά που διαβάζω ένα κακό βιβλίο,
σκέφτομαι τι καλά που δεν έχω γράψει κι εγώ
ακόμα ένα.
Ούτε κακό, ούτε λιγότερο κακό· τίποτα.
Μου λένε ότι δειλιάζω,
ότι δεν συμβάλλω στον αγώνα κατά της μετριότητας,
φοβούμενος ότι δεν θα σταθώ στο ύψος των περιστάσεων.
Έτσι είναι.
Όμως όσοι στρατεύονται στον καλό αγώνα,
είναι κατά κανόνα κι εκείνοι μέτριοι –
απλώς ευαγγελίζονται μία διαφορετική μετριότητα.
Ευχαριστώ, αλλά όχι, ευχαριστώ.

Κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο, καλό ή κακό,
σκέφτομαι.
Αυτό μου φτάνει.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.