Τ’ Αγίου Βαλεντίνου, αχ πίκρα και καημέ

Αυτό δεν είναι τραγούδι #235
Dj της ημέρας, η Ελένη Κεχαγιόγλου

— Τι κάνουν ο Γιάννης και η Μαρία;
— Η φάση είναι: «Του Αγίου Βαλεντίνου, αχ πίκρα και καημέ, καθόμουνα στου Λέντζου και έπινα καφέ».

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, αυτό σημαίνει ότι εκεί που περπατάς αμέριμνος στον δρόμο, κάθεσαι και πίνεις τον καφέ ή το ποτό σου, βγαίνεις από το σινεμά ή γυρνάς από τη δουλειά σου, βλέπεις το έτερον ήμισυ με άλλον ή με άλλη· τυχαία, διαπιστώνεις την απιστία.

Ο Μανώλης Ρασούλης, που έγραψε το τραγούδι «Καθόμουνα στου Λέντζου», όσο κι αν, κατά το γνώριμο έθος του, κάνει αναφορές στο είδωλο της ΑΕΚ η οποία διήγε τότε σπουδαία περίοδο, Θωμά Μαύρο που «σούταρε δοκάρι την μπαλιά» («εμπρός της ΑΕΚ, παλικάρια, σουτάρετε και σπάστε τα δοκάρια», λέει ο Ύμνος της ΑΕΚ…), καθώς και στις πολιτικές συζητήσεις καφενείου, έναν χρόνο μετά την Αλλαγή, εντέλει, με το οικείο παιγνιώδες ύφος του, διηγείται μια ιστορία ερωτικής προδοσίας. Στην οποία πρωταγωνιστεί και το θρυλικό καφέ «Λέντζος», απέναντι από το άλσος Παγκρατίου, που ήταν και ακριβό όπως προκύπτει κι από τους στίχους του άσματος: «Μου φέρνει το γκαρσόνι χαρτί λογαριασμού, πανάκριβα πληρώνω το πλάι τ’ αλλουνού». Και πώς να μην κοστίζει πανάκριβα ο καφές, όταν από τη χονδρική συσκευασία νεσκαφέ των 2,5 κιλών οι άλλες καφετέριες έβγαζαν περίπου χίλιες δόσεις καφέ, ενώ στον «Λέντζο» έφτανε μόλις για τετρακόσιους καφέδες…

Ο «Λέντζος», λοιπόν, ξεκίνησε ως ζαχαροπλαστείο πολυτελείας το 1965, με πολύ ωραίες πάστες, τις οποίες λάτρευαν η Κατίνα Παξινού μα και η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ώσπου, μια μέρα, το 1971, ο ιδιοκτήτης του Χρήστος Λέντζος, ο οποίος νωρίτερα είχε εργαστεί στην «Αίγλη» του Ζαππείου, πειραματίστηκε με τον φραπέ, έχοντας την ιδέα να τον χτυπήσει στο μίξερ. Και πέτυχε! Εφεξής ο φραπές στου «Λέντζου» έγινε γνωστός σε όλη την Αθήνα, με τις φήμες να δίνουν και να παίρνουν για κάποιο «κρυφό συστατικό» και τον κύριο Χρήστο να επιμένει πως όχι, μόνο καφέ και ζάχαρη χρησιμοποιούσε. Ανάρπαστος ο καφές που ανακαλύφθηκε τυχαία στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1957, από τον Δημήτριο Βακόνδιο ο οποίος εργαζόταν στο περίπτερο της Νεστλέ και είπε να δοκιμάσει να φτιάξει, βρε αδερφέ, έναν κρύο νεσκαφέ στο σέικερ που προοριζόταν για το κακάο.

Σήμερα, ο «Λέντζος» δεν υπάρχει πια. Κατέβασε ρολά, όπως και τόσα άλλα καταστήματα εντός της κρίσης, στις αρχές του 2013 — κι έκλεισε έτσι το κεφάλαιο μιας εποχής που τον είχε σήμα-κατετεθέν της για τα ερωτικά ραντεβού, ιστορικό στέκι καλλιτεχνών και πολιτικών μα και της νεολαίας του Παγκρατίου καθώς ήταν, όπως και της ομάδας μπάσκετ του Παγκρατίου που έλαμψε την περίοδο 1985-1995 — έκλεισε το κεφάλαιο της εποχής του φραπέ. Το 1982, ωστόσο —που ο Ρασούλης γράφει στίχους για τον δίσκο «Παίξε Χρήστο επειγόντως», όπου τη μουσική υπογράφει ο Χρήστος Νικολόπουλος—, και ο «Λέντζος» και ο φραπές γνωρίζουν δόξες. Τα 14 τραγούδια του δίσκου ερμηνεύουν η Ελένη Βιτάλη, ο Δημήτρης Κοντογιάννης, ο Γιώργος Σαρρής και ο Πασχάλης Τερζής, που ακόμη δεν είχε ξοδέψει τη φωνή του στα σκυλάδικα κάθε είδους και είναι σήμερα αγνώριστος.

Mεγάλη επιτυχία του δίσκου ήταν βέβαια το «Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά» που τραγουδά ο Σαρρής, καθώς και το τραγούδι που έδωσε τον τίτλο στον δίσκο ολόκληρο, με τη φωνή της Βιτάλη (αν και η Βιτάλη, για μένα, είναι ένα τραγούδι, η «Ταχεία», που για πάντα θα μου θυμίζει ένα μπαρ σε μια στοά, τις πρώτες πρωινές ώρες, με τον πόθο να γίνει το ταξίδι «που δεν θα ξεχάσεις όσο ζεις» — αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης).

Κάθε χρονιά του Αγίου Βαλεντίνου, εγώ σκέφτομαι εκείνον τον ταλαίπωρο άνθρωπο που τη βλέπει την άπιστη, και σκίζεται η γη —  θολώνει το μυαλό του και παγώνει, ενώ —και Σαχτούρης και Μπόρχες και απ’ όλα, ο Ρασούλης— «μου φαίνεται πως σπάσαν καθρέφτες χίλιοι δυο, μα εγώ απ’ τον καθρέφτη σε βλέπω και πονώ», σε μια στιγμή σβήνει η ζωή του, και τη στιγμή που αυτός, «θαμώνας του χαμού», βλέπει την άπονη να παραγγέλνει λικέρ και (χάρμα η ομοιοκαταληξία), ακούει στην καρδιά του δεκάξι κομπρεσέρ. Και κάπως έτσι, ο Άι-Βαλεντίνος (αχ, πίκρα και καημέ), μέσω «Λέντζου», γίνεται καλτ, σαν και τον Ρασούλη. Τουλάχιστον, σκέφτομαι, ο καφές του θα του γλύκανε κάπως την πίκρα, αφού ο Χρήστος Λέντζος φραπέ σκέτο δεν σερβίριζε ποτέ.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.