Ρετρό #113 – Σπασμένα καράβια

historical-photos-pt9-abandoned-ships-san-francisco-goldrush-1850

Λιμάνι του Σαν Φρανσίσκο, 1850: Εγκαταλελειμμένα πλοία. Στις 24 Ιανουαρίου 1848, ο Τζέιμς Μάρσαλ, επιστάτης του Τζον Σάτερ, του πιονιέρου από το Σακραμέντο που οραματιζόταν μια αγροτική αυτοκρατορία στην εύφορη Καλιφόρνια, βρήκε στην όχθη του Αμέρικαν Ρίβερ κομμάτια από ένα γυαλιστερό μέταλλο. Μαζί με το αφεντικό του, το πήγαν στους ειδικούς, που απεφάνθησαν ότι ήταν χρυσός. Ο Σάτερ απογοητεύθηκε, γιατί κατάλαβε πως το εύρημα σήμαινε το τέλος του ονείρου του για την περιοχή — και είχε δίκιο: τα νέα διαδόθηκαν και πολύ σύντομα άρχισε το California gold rush, η πρώτη ψύχωση για τον χρυσό σε παγκόσμιο επίπεδο. Λίγους μήνες αργότερα, και ιδίως τον επόμενο χρόνο, χιλιάδες άνθρωποι (οι “forty niners”, όπως ονομάστηκαν, από το 1849) συνέρρευσαν στην Καλιφόρνια από την ανατολική ακτή των ΗΠΑ αλλά και από χώρες της Ευρώπης, της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας (η πρώτη γενιά Κινέζων μεταναστών στην Καλιφόρνια), σε αναζήτηση χρυσού. Η πληθυσμιακή έκρηξη προφανώς πυροδότησε αντίστοιχη ανάπτυξη του εμπορίου και της γεωργίας καθώς και δημιουργία υποδομών. Θύματα, βέβαια, ήταν οι ντόπιοι κάτοικοι της περιοχής, οι Αυτόχθονες Αμερικανοί ή Ινδιάνοι, οι οποίοι βρέθηκαν στο έλεος τυχοδιωκτών και δολοφονικών συμμοριών. Το Σαν Φρανσίσκο αρχικά μετατράπηκε σε πόλη-φάντασμα, με έρημα μαγαζιά και πλοία εγκαταλελειμμένα στο λιμάνι, πολύ σύντομα όμως κατέφθασαν έμποροι και διάφοροι επαγγελματίες που το μετέτρεψαν από συνοικισμό 200 μόνιμων κατοίκων το 1846 σε πόλη με πληθυσμό 36.000 το 1852. Συνολικά, υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 300.000 άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στην Καλιφόρνια μέσα σε τέσσερα χρόνια. Οι μισοί περίπου από αυτούς έφτασαν από τη θάλασσα. Το ταξίδι από την ανατολική στη δυτική ακτή γινόταν είτε γύρω γύρω από τη Νότια Αμερική (18.000 μίλια, κάπου πέντε με οχτώ μήνες), είτε μέσω Παναμά, με δύο πλοία (δεν υπήρχε ακόμα διώρυγα) και πέρασμα της ζούγκλας με πόδια, κανό και άλλα τέτοια επικίνδυνα. Στο Σαν Φρανσίσκο, τα πλοία εγκαταλείπονταν, ακόμη και τα πολλά εμπορικά που μετέφεραν τα αναγκαία για τους χρυσοθήρες τρόφιμα, αφού τα πληρώματα παρατούσαν το πλοίο για να ψάξουν για χρυσό, ενίοτε ξηλώνοντας και τις καμπίνες προκειμένου να τις χρησιμοποιήσουν ως κατάλυμα. Πολλά από τα εγκαταλελειμμένα αυτά πλοία αξιοποιούνταν από ευφυείς επιχειρηματίες ως εστιατόρια, ξενοδοχεία, μαγαζιά, αποθήκες — ένα μάλιστα μετατράπηκε σε φυλακή. Αργότερα, τα περισσότερα διαλύθηκαν και η ξυλεία τους χρησιμοποιήθηκε για να κατασκευαστούν αποβάθρες στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο και να δημιουργηθεί έτσι περισσότερος οικοδομήσιμος χώρος.

—Επιλογή φωτογραφίας / κείμενο: Γιώργος Τσακνιάς—

Ο φωτογράφος ως σιωπηλός μάρτυρας της ιστορίας. Φωτογραφίες —αστείες, περίεργες, σπάνιες, νοσταλγικές— που αποκαλύπτουν ή υπενθυμίζουν πώς ήταν κάποτε ο κόσμος. Κάθε Τρίτη στο dim/art.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Vintage

Το dim/art στο facebook

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.