Δε χωράς πουθενά

Αυτό δεν είναι τραγούδι #249
Dj της ημέρας, η Ασπασία Καρακώστα

 

Αν δε χωράς μέσα σε μια άθλια πατρίδα
Αν δε σου φτάνει μια ελπίδα τυφλή…

άκουγα σήμερα στο ραδιόφωνο οδηγώντας τη χαρακτηριστική φωνή του Αγγελάκα, και χαμογέλασα: σαν πολιτικό σχόλιο ηχεί. Μόνο που το «Δε χωράς πουθενά» το τραγούδησαν οι Τρύπες το 1993, οπότε θα αντιμετωπίζαμε πρόβλημα αναχρονίας, αν του αποδίδαμε, έστω έμμεση, πρόθεση σχολιασμού της πολιτικής επικαιρότητας — αφήστε που η πατρίδα αυτή είναι άθλια μάλλον από ιδρύσεώς της.

Αν δε χώρας μέσα σε μια ονειροπαγίδα
Αν δε χώρας σε μια αγκαλιά φυλακή

Τώρα μάλιστα. Τώρα, υπεισερχόμαστε στα διαχρονικά ζητήματα σχέσεων, από τη Μήδεια και την Κλυταιμνήστρα έως την Μποβαρύ και την Μπλανς Ντιμπουά. Μόνο ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις σκέφτηκα, θα μου πείτε. Ίσως γιατί ο έρωτας σε κάποιο σημείο ακουμπά την ψυχοπαθολογία, νομίζω — αλλά αυτά αφήστε να τα λέω καλύτερα στο ντιβάνι του ειδικού, μη σας ζαλίζω βραδιάτικα άγνωστους ανθρώπους.

Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς
Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
δε χώρας πουθενά δε χώρας πουθενά

Αυτό: «Παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς». Αυτό. Και μάλλον για όλους μας. Το συλλογικό, το παγκόσμιο ανικανοποίητο. Είσαι μόνος; επιθυμείς τη συντροφική σχέση. Είσαι σε σχέση; σου λείπει η αλητεία με την παρέα σου σαν άλλοτε. Έχεις πολλή δουλειά; επιθυμείς διακαώς ελεύθερο χρόνο. Δεν έχεις δουλειά; δεν αντέχεις την απραξία. Σάββατο βράδυ, και συγγνώμη αν σας ταράζω, θέλω να σας πω ότι ο στίχος αυτός —«Παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς»— είναι από τις μεγαλύτερες συναισθηματικές κοινοτοπίες του ανθρώπου της πόλης· τίποτα δεν είναι το ρούχο που θα του κάνει ακριβώς: άλλοτε μια κατάσταση θα τον στενεύει, άλλοτε θα είναι σαν ξεχειλωμένο πουλόβερ, άλλοτε η ζωή του «θα τον φοράει», δεν «θα τη φοράει», άλλοτε θα είναι overdressed… Τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα.

Αν δε χώρας μέσα σ’ εν’ άνοστο αστείο
Αν δε σου φτάνει μια σκληρή προσευχή
Αν δε χώρας μέσα σ’ ένα ψυχοπορνείο
Αν δε χώρας σ’ ένα σπασμένο κορμί

Και με την τελευταία αυτή στροφή, εν κατακλείδι και συνελόντι ειπείν: Μακάριοι αυτοί που δεν χωράνε πουθενά. Διότι, δεν μασάμε· από το να ξεχνιόμαστε σε ζωή-άνοστο αστείο, καλύτερα να μη χωράμε πουθενά. Δεν πειράζει, βασανιζόμαστε λίγο (έως πολύ καμιά φορά), αλλά τις είδαμε και τις ομορφιές όσων βαυκαλίζονται ότι ζουν ζωή χαρισάμενη. Το παίρνω απόφαση: Δε χωρώ πουθενά, και συμφιλιώνομαι με το γεγονός. Διότι, τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα, οι χαμαιλέοντες που χωρούν παντού.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

 

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.