Ομπρέλες σε καιρούς ξηρασίας

—χρονογράφημα της Ελένης Κεχαγιόγλου—

Ακινητοποιημένες λόγω καταρρακτώδους βροχής, εγώ, το μωρό Αμαλία και το σκυλί κυρία Σαββινάκη, καθισμένες νωρίτερα στον εξωτερικό χώρο ενός καφέ πλάι σε μια σόμπα, χαζεύαμε και οι τρεις τον κόσμο που περνούσε από το στεγασμένο πεζοδρόμιο μπροστά μας παρατηρώντας πώς χαλάρωνε το σώμα για λίγα μέτρα ώσπου να ξαναβγεί στο πλημμυρισμένο πλακόστρωτο, είτε επρόκειτο για την κυρία που κρατούσε την ομπρέλα της εν είδει σκαφάνδρου είτε για τον κύριο που στο μέτωπό του έγραφε «ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται» είτε για την παρέα των εφήβων που γελούσαν μουσκίδι από το νερό — όλων οι ώμοι για λίγο σαν να εξέπνεαν ανακουφισμένοι ώσπου να ανασηκωθούν και πάλι σφιγμένοι υπό τη βροχή.

Πίνακας της Lena Karpinsky.
Πίνακας της Lena Karpinsky.

Η αποκάλυψη όμως ήταν οι ομπρέλες. Επί δύο ώρες είδαμε ομπρέλες κάθε είδους, όλων των χρωμάτων και πολλών σχημάτων και μεγεθών. Κυρίως, όμως, καταλάβαμε πώς η ομπρέλα, περισσότερο ίσως από τα άλλα αξεσουάρ καθημερινής χρήσης, προδίδει μικρά μυστικά για τον ιδιοκτήτη της. Υπάρχουν ομπρέλες που αγοράστηκαν βιαστικά στην έξοδο από το μετρό και βρίσκονταν από άποψη και σήμερα περήφανες στο χέρι του κατόχου της, άλλες που ο ιδιοκτήτης τους, αν τον ρωτούσαμε τι χρώμα είναι η ομπρέλα του, δεν θα ήξερε να μας απαντήσει, ομπρέλες πανάκριβες και αδιάφορες (μόνο χρήμα, όχι στιλ), ομπρέλες πανάκριβες και υπέροχες, ομπρέλες κιτς (αριστούργημα η μπεζ ομπρέλα που κατέληγε σε δαντελίτσα μιας κυρίας μεσόκοπης-Σκάρλετ Ο’Χάρα), ομπρέλες πολύχρωμες, ομπρέλες ευφάνταστες, ομπρέλες σεταρισμένες με κασκόλ και παπούτσια ή τσάντα, ομπρέλες πληκτικές, ομπρέλες αγαπημένες, ομπρέλες που δεν θα αγαπηθούν ποτέ.

«Όμως εγώ υπήρξα ανυπόμονος, σαν κάποιον που ανοίγει την ομπρέλα του σε καιρούς ξηρασίας (ίσως γιατί δε θέλει να ξεχάσει)», λέει ο Λειβαδίτης — κι εγώ σήμερα είπα αρκετές φορές αυτόν τον στίχο στο μωρό Αμαλία· ελπίζω να μην επηρεάσει ανεπανόρθωτα το χαρακτήρα της. Όσο για την κυρία Σαββινάκη, δεν ανησυχώ· εκείνη γεννήθηκε ανυπόμονη. Και μάλλον προτιμά άλλους στίχους του ποιητή: «Σκληρός, άκαρδος κόσμος, που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται».

Πίνακας της Eda Uyar: «Ομπρέλα για δύο», 2011, λάδι σε καμβά.
Πίνακας της Eda Uyar: «Ομπρέλα για δύο», 2011, λάδι σε καμβά.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Short stories

Το dim/art στο facebook

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.