Τα μικρά μπαλκόνια

Αυτό δεν είναι τραγούδι # 270

Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη

Αυτό είναι ένα καινούριο τραγούδι. Το άκουσα σήμερα το πρωί, στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, καθώς πήγαινα βιαστική στη δουλειά μου. Και ξαφνικά, ο δρόμος γέμισε εικόνες: όλα τα μικρά μπαλκόνια που έχω περάσει τα παιδικά μου χρόνια, στενά – ίσα που να χωράει μια καρέκλα. Γεμάτα γλάστρες της μαμάς, κρεμασμένες στα κάγκελα, κι απέναντι άλλα μπαλκόνια.

Πολυκατοικίες του κέντρου, στενοί δρόμοι, χωρίς αλάνες στη γειτονιά. Το πολύ πολύ να υπήρχε καμιά πλατεία με κούνιες, που μας πήγαιναν όποτε είχαν χρόνο οι γονείς. Στα μπαλκόνια, κυρίως τους μήνες που ζέσταινε ο καιρός, ήταν ο κόσμος μας. Θυμάμαι τα παιχνίδια ανάμεσα στα κάγκελα, τον μικρό μου αδερφό που έριχνε επίτηδες κάτω τα αυτοκινητάκια του, για να τρέχουμε να τα μαζεύουμε (μέχρι που ένα αυτοκίνητο που περνούσε πάτησε και χάλασε το αγαπημένο του – δεν το ξανάκανε!)

Θυμάμαι κι ένα μικρό μπαλκόνι που έβλεπε στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας. Σε κείνο, μόλις ζέστανε ο καιρός, ένας μπαμπάς έβγαινε με τον λίγων μηνών γιο του στο καροτσάκι, και το κούναγε μέχρι να κοιμηθεί. Εκεί άρχισε να βγαίνει ο μικρούλης μετά από λίγο, και να παίζει – κι αρχίσαμε κι εμείς να τον χαιρετάμε, να του μιλάμε, να γελάμε. Γίναμε φίλοι.

Εκείνο το μικρό μπαλκόνι, εμένα μου χάρισε την καλύτερη βαφτιστήρα του κόσμου – την μικρή αδερφή του πιτσιρίκου. Και μια οικογένεια «της καρδιάς».

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια