Was I Right Or Wrong

Αυτό δεν είναι τραγούδι # 271

Dj της ημέρας, ο Γρηγόρης Καραγρηγορίου

Η ιστορία του Βασίλη.

Το ’88 εμφανίστηκε στις πλατείες και τις αλητείες ο Βασίλης. Δυο τρία χρόνια πιο μεγάλος από μας, ομορφόπαιδο, πέτσινο μπουφάν και μπότες, ήρεμο χαμόγελο, πράσινα μάτια, λίγα λόγια αλλά γεμάτα, έλεγε με καλή συχνότητα ωραίες ιστορίες, ούτε συχνά να απομαγευτείς, ούτε σπάνια να βαριέσαι. Παραμύθια για αμερικάνικες μπάντες, γερμανικές μηχανές, μοιραίες κοκκινομάλλες, ξέσαλα καλοκαίρια, τελειωμένο αλκοόλ και περίεργα μέρη. Και κυρίως ιστορίες για όντα παράξενα γεμάτα δημιουργική καταστροφή και τέτοια. Ωραία κόλπα.

Το πιο ζηλευτό στον Βασίλη (ε, όχι ακριβώς, θα δείτε τι εννοώ στη προτελευταία παράγραφο) για μια παρέα όπως η δική μας, ήταν ότι κυκλοφορούσε με μια απίθανα όμορφη ανακατασκευασμένη BMW R69, άσπρη, «αμερικάνικη» με το ταμπελάκι «US Safety Standards applicable». Με τα χρώμια να λάμπουν από Καραϊσκάκη ως τα καζάνια στο Πέραμα, τα πιρούνια να τσαμπουκαλεύονται έξω από την Βικτόρια και τη Μέμου και τα δίδυμα καρμπυρατέρ να χτυπάνε ροκ-εν-ρολ ρυθμ σέξιον από τα πολυβολεία στο Σχιστό μέχρι το τέρμα στα απαγορευμένα ντόκια του Ιστιοπλοϊκού.

Για τον Βασίλη υπήρχαν πολλά ερωτηματικά, που η συζήτηση για αυτά δεν ανήκει στην αρμοδιότητα μιας ιστορίας για τραγούδια. Από το όνομα του, την οικογένεια του, το σπίτι του, τη δουλειά του, τα λεφτά του, τη σχέση του με τη περιοχή, τους μπάτσους, τη μαφία στις πλατείες, τους λαθρέμπορους στο λιμάνι, τα καλλιτεχνικά στέκια πέριξ του Λυκαβηττού, την μικρή εναλλακτική ροκ σκηνή στα Εξάρχεια ή τη Θεσσαλονίκη, κάποιους γνωστούς εικαστικούς, κάποιους άγνωστους ποινικούς, κάποιες παρέες στα όρια ή πέραν της αριστερής τρομοκρατίας, τις θύρες 7 στις συνοικίες της βήτα Πειραιά, τόσα ερωτηματικά, τόσα θαυμαστικά, τόσα κόμματα, αποσιωπητικά, εισαγωγικά και παρενθέσεις. Κάποια στιγμή θα τα πούμε, για σήμερα φτιάξτε μια βιογραφία του Βασίλη με τη φαντασία σας. Ούτως ή άλλως, θα είναι τόσο αληθινή, όσο κι η πραγματική ή τουλάχιστον θα είναι τόσο επαληθεύσιμη όσο κι αυτή που θα σας έλεγα εγώ.

Τρια πράγματα μόνο για τον Βασίλη, λοιπόν, για τις ανάγκες αυτού του κειμένου.

Πρώτον, μου κόλλησε το Dixie μπλουζ, κάντρι και ροκ. Θεωρούσε παρεξηγημένες ιδιοφυΐες τους Skynyrd, ένα μεγάλο πείραμα με κοινωνικές προεκτάσεις που δε πρόλαβε να δώσει καρπούς, τον αμερικανικό Νότο ένα καμίνι πολιτισμικού συγκρητισμού και τη μουσική, όλη και κάθε μουσική, δύναμη κοινωνικής μηχανικής σε πραγματικό – υλικό – μετρήσιμο επίπεδο. Ακούγεται υβρίδιο ψυχεδελικού παραληρήματος και γνήσιου ψεκασμού, χρόνια πριν την δικαίωση του τελευταίου στις μάζες της πατρίδας μας, αλλά κομμάτια σαν το «Was I Right Or Wrong» είναι κομμένα και ραμμένα στην ιστορία του Βασίλη και καμιά ιδεολογική αυτολογοκρισία δεν μπορούν να αμαυρώσουν το μεγαλείο τους.

Δεύτερον, κυκλοφορούσε σε μια κανονική, ομολογημένη και απιστευτα προχωρημένη σχέση με δυο απιστευτα ξωτικά. Μια μελαχροινή με το όνομα Νάντια που νομιζες πως είχε ξεφύγει από κόμικ του Milo Manara: ψηλή, απιστευτα καμπυλάτη, με τεράστια πόδια, πολύ μακριά κατσαρά μαλλιά κι επιθετικά σαγηνευτική σεξουαλική συμπεριφορά. Και μια ξανθιά με όρθια μαλλιά «καρφάκια», ονόματι Μπιάνκα από Λευκοθέα, παγερά γαλάζια μάτια, την πιο προωθημένη αισθητική —εξωπραγματική για την εποχή και την περιοχή μας— και προσωπικότητα καταραμένης ποιήτριας.

Τρίτον, ο Βασίλης εξαφανίστηκε (μαζί με τα ξωτικά του) όπως εμφανίστηκε τον Ιούλιο του ’91 και κανείς δεν έμαθε τι απέγινε, κανείς δεν τον ανέφερε, δεν ξέρω τι να σας πω. Οι ιστορίες πάλι ξεφεύγουν από τη σημερινή σκοπιμότητα και μπορείτε πχ, να φανταστείτε μια διασκευή των περιπετειών του Σαλ Παραντάις και του Ντιν Μοριάρτι σε τριολέ και ανάμεικτα φύλα στα νάιντις ή ένα εξαντλητικό σκληρό πορνό για μηχανόβιους ή μια πεζή επιστροφή στη ρουτίνα μιας τριάδας γόνων μεγαλοαστών, όλα αυτά για δική σας αποκλειστικά χρήση. Πάλι η αλήθεια θα είναι μια άγνωστη λάμψη γραμμένη μόνο στα σόλα του Collins και του Rossington και τη φωνή του Van Zant.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.