Another Day In Paradise

Αυτό δεν είναι τραγούδι # 278

Dj της ημέρας, η Ελευθερία Κούσια

Εκ πρώτης ακρόασης, είναι ένα γλυκερό pop τραγούδι, τραγουδισμένο από έναν γλυκερό pop τραγουδιστή, γνωστό για αρκετά γλυκερά pop τραγούδια. Το θυμήθηκα πρόσφατα που έπαιξε στο ραδιόφωνο. Όταν είπα ότι μου αρέσει, κάποιος σχολίασε το κοινότυπο του γούστου μου, όμως ο λόγος που γράφω τώρα δεν είναι για να υπερασπιστώ το κοινότυπο γούστο μου, αλλά ένα τραγούδι που είναι κάτι περισσότερο από ένα γλυκερό pop τραγούδι τραγουδισμένο από έναν γλυκερό pop τραγουδιστή.

Οι στίχοι μιλούν για μια τυχαία συνάντηση. Μια κρύα, βροχερή νύχτα στην ερημιά, μια άστεγη ρωτάει έναν περαστικό αν ξέρει κάποιο μέρος που θα μπορούσε να κοιμηθεί. Τίποτ’ άλλο.

Τι μαθαίνουμε γι’ αυτήν; Είναι μια περιπλανώμενη παρίας. Έχει ρυτίδες στο πρόσωπο και δάκρυα. Φουσκάλες στα πόδια. Έχει φύγει από παντού γιατί δεν ταίριαζε πουθενά. Αλλά προσπαθεί, ακόμα. Δεν επαιτεί, θέλει απλώς κάπου να κοιμηθεί. Τίποτ’ άλλο.

Τι μαθαίνουμε γι’ αυτόν; Είναι κάποιος που της εμπνέει σεβασμό, τον αποκαλεί κύριο. Την προσπερνά, διασχίζει τον δρόμο σφυρίζοντας, σα να θέλει να καλύψει την ντροπή που ένιωσε εκεί μπροστά της, στην ερημιά. Τίποτ’ άλλο.

Δεν ξέρουμε ότι είναι μόνοι τους εκεί, αλλά το υποθέτουμε, οι στίχοι είναι γυμνοί από οποιαδήποτε άλλη παρουσία. Όπως υποθέτουμε ότι είναι και νύχτα, και οι ρυτίδες και τα δάκρυά της φαίνονται μόνο και μόνο επειδή έτυχε να συναντηθούν στο φως της μοναδικής λάμπας του δρόμου που δεν ήταν σπασμένη. Και για τη βροχή επίσης, ούτε λέξη. Αλλά την ακούμε στο σούρσιμο του “σ” που σέρνεται με θόρυβο σ΄ όλο το τραγούδι, ειδικά σ΄ αυτούς τους στίχους:

starts to whistle as he crosses the street
seems embarrassed to be there.

Την ακούμε επίσης στη μουσική, που είναι απλή, απαλή και μονότονη. Πλήκτρα, κιθάρα, μπάσο και ντραμς αντηχούν μελαγχολία. Όμως όλα αυτά μαζί, τα τίποτα, τα απλά, τα μονότονα και μια παρήχηση, παιγμένα μελαγχολικά φτιάχνουν μια πολύ δυνατή εικόνα, μια σχεδόν ιστορία. Μπορείς να φανταστείς χιλιάδες λεπτομέρειες από όσα αφήνει απ’ έξω ο τραγουδιστής: τα σκουπίδια στο δρόμο, τον τραχύ, άβαφο τοίχο στο βάθος, τα παπούτσια της άστεγης που είναι κάτι τρύπια, υφασμάτινα αθλητικά γνωστής μάρκας που κάποτε είχαν χρώμα, το κουμπωμένο παλτό και τα μαύρα δερμάτινα γάντια του περαστικού, από πού έρχονται, πού πήγαιναν, τι είχαν κάνει όλη την προηγούμενη μέρα, όλη την προηγούμενη ζωή τους πριν συναντηθούν.

Μοιάζει με ταινία εξωφρενικά μικρού μήκους, ασπρόμαυρη φυσικά, γυρισμένη σ’ ένα γκέτο του Ντιτρόιτ, στο Λος Άντζελες του James Ellroy ή σε κάποιον δρόμο γύρω απ΄την Ομόνοια. Ή στο Πεκίνο, το Λάγος, ή το Καράκας. Και γι’ αυτό το αγαπώ. Κι ας είναι —ή επειδή είναι— pop.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.