Αφιέρωμα στον συγγραφέα Δημήτρη Χατζή

Σήμερα στην Κεντρική Βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων στις 6.30 μ.μ.

Το «Φωνές μείζονες σε φως έλασσον» είναι μια σειρά αφιερωμάτων του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού & Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων σε μεταπολεμικούς συγγραφείς με σκοπό να φωτιστεί το έργο πεζογράφων που σημάδεψαν μια εποχή.

fones all

Ένα αφιέρωμα σε μεταπολεμικούς συγγραφείς με σκοπό να φωτιστεί το έργο πεζογράφων που σημάδεψαν μια εποχή διοργανώνει ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με τον Νίκο Βατόπουλο στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη (Δομοκού 2, Σταθμός Λαρίσης).

Κάτω από το γενικό τίτλο «Φωνές μείζονες σε φως έλασσον» έχουν ήδη πραγματοποιηθεί δύο εκδηλώσεις, για τον Γιώργο Ιωάννου (2 Μαρτίου) και για τον Μάριο Χάκκα (16 Μαρτίου). Για τον Ιωάννου μίλησαν η Έλενα Χουζούρη, ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης και η Μάρω Δούκα ενώ διάβασε αποσπάσματα από το έργο του συγγραφέα η Λαρίσα Βέργου.

Για τον Μάριο Χάκκα μίλησε η Αγγέλα Καστρινάκη και ο Γιάννης Μπασκόζος ενώ διάβασαν η Άννα Ελεφάντη και ο Δημήτρης Μυλωνάς.

Σήμερα Δευτέρα, 30 Μαρτίου, στις 18.30, έχει προγραμματιστεί η εκδήλωση για τον Δημήτρη Χατζή. Τη συζήτηση θα ξεκινήσει η Μαρία Στεφανοπούλου μιλώντας για την «κατάφαση του Ευριπίδη», για την κατάφαση δηλαδή στη ζωή, μια έννοια που ο Χατζής χρησιμοποιεί στα κείμενά του και που συμπυκνώνει και τη δική του στάση ως ανθρώπου και συγγραφέα. Θα διατρέξει το έργο του μέσα από τα κεντρικά θέματα, ιστορία, έπος, δράμα, ανθρωπισμός, εξορία.

Στη συνέχεια η Κατερίνα Σχινά θα μιλήσει για την ομορφιά ως αίτημα, βάσανο, του Χατζή. Θα εστιάσει στο «Φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ» και στο θαυμάσιο διήγημα «Άη Γιώργης» από τους Ανυπεράσπιστους.

Έπειτα ο Λευτέρης Καλοσπύρος θα επικεντρωθεί στο Διπλό βιβλίο, θα επιχειρήσει να αναδείξει τους τρόπους με τους οποίους συναιρούνται και κορυφώνονται στο μυθιστόρημα παραδοσιακά μοτίβα και νεωτεριστικές τεχνικές. Θα κάνει επίσης μια μικρή σύγκριση με το Τέλος της μικρής μας πόλης, καθώς υπάρχουν ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες ομοιότητες ανάμεσα σε αυτά τα δυο κορυφαία βιβλία του Χατζή, ομοιότητες που δεν περιορίζονται σε ζητήματα ύφους αλλά εκπηγάζουν από τις ευρύτερες αντιλήψεις του Χατζή για τη νεωτερικότητα στην Ελλάδα.

Τέλος, ο Νίκος Μαθιουδάκης θα εστιάσει στη γλώσσα του Χατζή. Θα παρεμβάλλεται η ανάγνωση κειμένων του Δημήτρη Χατζή από την ηθοποιό Αννίτα Δεκαβάλλα.

Πηγή: popaganda

fones

* * *

[…] Η λέξη […] για μια τέτοια τεχνική σαν αυτή που ακολούθησα, δουλεύει με την αντίστροφη φορά. Δεν θέλει να είναι πλούσια, εύχυμη, ηχηρή, αλλά πρέπει να είναι η απόλυτα, η γυμνά συγκεκριμένη λέξη — όσο κι’ αν είναι «φτωχή» από την καθημερινή χρήση. Δουλεύει δηλαδή και αυτή όχι για να δώσει αυτή τον δικό της νοηματικό και συναισθηματικό πλούτο στο νόημα — μα για να ενταχθεί μέσα σ’ αυτό και μέσα σ’ αυτό να λειτουργήσει υπηρετώντας το. Ο δάσκαλός μου εδώ ήταν ένας ποιητής: Ο Καβάφης. Και εγώ θεώρησα πάντοτε τον δικό μου τον τρόπο, μεταφορά της ποιητικής τεχνικής του Καβάφη στην πεζογραφία.

Δημήτρης Χατζής, «Περί του έργου μου, ομιλώ αυτός», περ. Αντί, τχ. 298 (30 Αυγ. 1985)

DHMHTRHS_XATZHS

Δημήτρης Χατζής (1913-1981)

Ο Δημήτρης Χατζής γεννήθηκε στα Γιάννενα, γιος του Γεώργιου Χατζή, ποιητή (έγραφε με το ψευδώνυμο Πελλερέν) και εκδότη της εφημερίδας Ήπειρος, και της Αθηνάς το γένος Κυριακοπούλου από το Αίγιο. Είχε έξι αδέρφια. Παρακολούθησε εγκύκλια μαθήματα στην Ιόνιο Σχολή της Αθήνας, αναγκάστηκε όμως να διακόψει το 1930 μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του και επέστρεψε στη γενέτειρά του, όπου ανέλαβε τη συνέχιση της έκδοσης της εφημερίδας και τη συντήρηση της οικογένειάς του. Εκεί τέλειωσε το Γυμνάσιο (Ζωσιμαία Σχολή) και στη συνέχεια γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς να μπορέσει να ολοκληρώσει τις σπουδές του για οικονομικούς λόγους. Το 1932 ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με μαρξιστικούς κύκλους και το 1935 γράφτηκε στο Κ.Κ.Ε. και υπηρέτησε την ιδεολογία του στα Γιάννενα. Ένα χρόνο αργότερα τον συνέλαβε η αστυνομία του Μεταξά και το δικτατορικό καθεστώς τον εξόρισε στη Φελέγανδρο (επέστρεψε το 1937). Μετά την έισοδο των Γερμανών στη χώρα έφυγε για την Αθήνα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εντάχτηκε στο ΕΑΜ και στη συνέχεια βγήκε στο αντάρτικο· συνεργάστηκε με τον αντιστασιακό Τύπο και στη συνέχεια με την εφημερίδα Ελεύθερη Ελλάδα, στην οποία παρέμεινε ως υπεύθυνος σύνταξης ως το κλείσιμό της (1947). Το καλοκαίρι του 1947 εξορίστηκε στην Ικαρία. Μετά το τέλος του εμφυλίου κατέφυγε ως πολιτικός πρόσφυγας αρχικά στη Ρουμανία και στη συνέχεια στην Ουγγαρία, (που έγινε η δεύτερη πατρίδα του· εκεί έμεινε για τριάντα περίπου χρόνια και έκανε τον πρώτο του γαμο), όπου μελέτησε βυζαντινή και μεταβυζαντινή ιστορία και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης, κοντά στον καθηγητή Γκιούλα Μόραβσικ. Με τη βοήθεια του προηγουμένου πραγματοποίησε ερευνητική εργασία και διδακτορική διατριβή με θέμα «Οι μονωδίες για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους», με υποτροφία στην Ακαδημία Επιστημών του Ανατολικού Βερολίνου. Το 1962 επέστρεψε στη Βουδαπέστη, όπου εργάστηκε ως βοηθός καθηγητής στην έδρα της βυζαντινής φιλολογίας και ίδρυσε το Νεοελληνικό Ινστιτούτο, ενώ παράλληλα δημοσίευσε επιστημονικές μελέτες σε εφημερίδες και περιοδικά και υπήρξε επιμελητής των εκδόσεων μεταφράσεων νεοελλήνων λογοτεχνών στα ουγγρικά από τον εκδοτικό οίκο Europa. Το 1967 η δικτατορία του Παπαδόπουλου του απαγόρευσε την επιστροφή στην Ελλάδα. Το 1968 έφυγε από την Ουγγαρία, έχοντας προηγουμένως αρνηθεί την ουγγρική υπηκοότητα και ταξίδεψε για λίγο στο Παρίσι, κατόπιν πιέσεων της γαλλικής αστυνομίας να ζητήσει πολιτικό άσυλο όμως, αρνήθηκε τη θέση βοηθού στην έδρα νεοελληνικών σπουδών που του προσφέρθηκε από το Πανεπιστήμιο και γύρισε στη Βουδαπέστη. Το 1973 εργάστηκε ως καθηγητής νεοελληνικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και δημοσίευσε μαζί με τον Θανάση Χατζή ένα βιβλίο για τη δικτατορία στην Ελλάδα, όπου επέστρεψε οριστικά το καλοκαίρι του 1975, όταν ακυρώθηκαν οι δυο καταδίκες σε θάνατο για λιποταξία, που τον βάρυναν από την εποχή του εμφυλίου. Το 1975 δίδαξε νεοελληνική λογοτεχνία στη Σχολή Μηχανολόγων του Πανεπιστημίου Πατρών με μεγάλη επιτυχία· μετά από αντιδράσεις συντηρητικών κύκλων του Πανεπιστημίου και του Υπουργείου Παιδείας, τα μαθήματα διακόπηκαν. Από το 1975 ως το 1980 ανέπτυξε έντονη πολιτιστική δραστηριότητα, δίνοντας διαλέξεις και συμμετέχοντας σε συζητήσεις σε σχολεία και πανεπιστήμια. Την ίδια περίοδο συνεργάστηκε με τα περιοδικά Δομή και Αντί και εξέδωσε το περιοδικό Πρίσμα, που κυκλοφόρησε τέσσερα τεύχη (το τελευταίο μετά το θάνατό του). Το 1979 παντρεύτηκε την ιστορικό Καίτη Χατζή, με την οποιά απέκτησε μια κόρη την Ελένη – Αγγελίνα. Πέθανε σε σπίτι φίλων στη Σαρωνίδα από καρκίνο των βρόγχων.

Οι πρώτες λογοτεχνικές προσπάθειες του Δημήτρη Χατζή τοποθετούνται γύρω στο 1930, οπότε άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα σε εφημερίδες της Ηπείρου. Το 1947 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του Η Φωτιά. Ακολούθησαν τέσσερις συλλογές διηγημάτων και ένα ακόμη μυθιστόρημα, καθώς επίσης πολλά δημοσιεύματά του σε εφημερίδες και περιοδικά, που παρέμειναν ανέκδοτα. Το έργο του τοποθετείται στο χώρο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Ανήκει στους ανανεωτές ρεαλιστές συγγραφείς της μεταπολεμικής ελληνικής πεζογραφίας με κυρίαρχο στοιχείο της γραφής του τον κοινωνικό προβληματισμό. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η συχνά έντονα λυρική διάσταση του λόγου του και η ιδιαίτερη προσοχή που έδωσε στη γλωσσική του έκφραση. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Δημήτρη Χατζή βλ. Ζήρας Αλεξ., «Χατζής Δημήτρης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 9β. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988, «Χρονολόγιο Δημήτρη Χατζή (1913-1981)», Διαβάζω 180, 9/12/1987, σ.34-38 και Παγανός Γιώργος, «Δημήτρης Χατζής», Η μεταπολεμική πεζογραφία· Από τον πόλεμο του ’40 ως τη δικτατορία του ‘67 Η΄, σ.172-249. Αθήνα, Σοκόλης, 1988.
(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.)

ίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2007) Το τέλος της μικρής μας πόλης, Το Ροδακιό
(2005) Το πρόσωπο του νέου ελληνισμού, Το Ροδακιό
(2000) Ανυπεράσπιστοι, Το Ροδακιό
(2000) Θητεία, Το Ροδακιό
(2000) Σπουδές, Το Ροδακιό
(2000) Φωτιά, Το Ροδακιό
(1999) Το διπλό βιβλίο, Το Ροδακιό
(1979) Ανυπεράσπιστοι, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1979) Θητεία, Τυπογραφείο «Κείμενα»
(1979) Το τέλος της μικρής μας πόλης, Τυπογραφείο «Κείμενα»
(1977) Το διπλό βιβλίο, Τυπογραφείο «Κείμενα»
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2012) Λογοτεχνικό ημερολόγιο 2013, Εκδόσεις Πατάκη
(2012) Μέρες του 2013, Γαβριηλίδης
(2005) Παιδιά του κόσμου, Επίλογος
(2001) Βόλος: Μια πόλη στη λογοτεχνία, Μεταίχμιο

Βιογραφικό- εργογραφία: BiblioNet

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εκδηλώσεις < Προτάσεις

Το dim/art στο Facebook

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.