Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά (Νταλίκες)

Αυτό δεν είναι τραγούδι # 284

Dj της ημέρας, ο Γιώργος Τσακνιάς

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, μια παρέα εφήβων κάναμε διακοπές μαζί τα καλοκαίρια σε ένα σπίτι σχετικά απομονωμένο, μέσα σε ένα κτήμα, κάπου μεταξύ Πύργου και Ολυμπίας. Παίζαμε κιθάρες —my my hey hey και Σαββόπουλο και Me and Bobby McGee— και διαβάζαμε Μπουκόφσκι και Κέρουακ και Μπρότιγκαν και Ρεϊμόν Κενώ και πίναμε και καπνίζαμε και συζητούσαμε περί ποίησης μέχρι τα ξημερώματα ή μέχρι λιποθυμίας (ό,τι ερχόταν πρώτο) και αισθανόμασταν όλοι τρομερά καταραμένοι καλλιτέχνες — ετών δεκαπέντε.

Ένας ντόπιος φίλος που μας επισκεπτόταν συχνά είχε μανία με τις «Νταλίκες». Ήταν πρόσφατες — ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1982, εμείς, εάν δεν απατώμαι, πήγαμε πρώτη φορά διακοπές στο κτήμα το επόμενο καλοκαίρι. Εγώ έδειχνα μια στοιχειώδη κατανόηση για την καλτ πλευρά του θέματος, αλλά βασικά το σνόμπαρα το κομμάτι. Εξάλλου, ήμουν στην πιο ροκ φράξια της παρέας: Grateful Dead, Allman Brothers, Pink Floyd με τον Syd (άντε, μέχρι Ummagumma), Jefferson Airplane κ.λπ. Νταξ ο Σαββόπουλος, αλλά όχι και «μπουζούκια»…

Έκτοτε, άντε να πέτυχα τις «Νταλίκες» ελάχιστες φορές στο ραδιόφωνο. Άφηνα το κομμάτι να παίζει και θυμόμουν τον Γιώργη να το τραγουδάει μερακλωμένος. Λίγο λίγο, «σαν σκηνές από ταινία «προσεχώς»», το τραγούδι λειτουργούσε μέσα μου εικαστικά. Έφτιαχνα ένα φιλμ από εικόνες και δεν με ένοιαζε το σενάριο. Ποτέ δεν αναρωτήθηκα ποιος έχει δει ποιον να τριγυρνάει και γιατί. Που σημαίνει, για να μην το παραζαλίζω, ότι ο στιχουργός έκανε καλά τη δουλειά του. Δεν έτυχε ποτέ να αναρωτηθώ ποιος ήταν και μόνο πολύ πρόσφατα έμαθα ότι ήταν ο Μανώλης Ρασούλης.

Κι έτσι λοιπόν, οι «Νταλίκες» εξελίχθηκαν μέσα μου αργά, «με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά». Έπαιξε ρόλο και η νοσταλγία; Ίσως, αλλά λίγο, νομίζω. Το soundtrack εκείνης της εποχής και εκείνης της παρέας είναι πολύ πλούσιο και χωρίς τις «Νταλίκες». Νομίζω πως ευθύνεται το τραγούδι, το παιχνίδι που κάνουν οι στίχοι με τον χρόνο και το διαρκές μπρος πίσω σε αυτόν —άρα πώς να σου αρέσει αν δεν έχεις χρόνο και πίσω σου και μπροστά σου;— αλλά και η μέθοδος με την οποία γράφτηκαν —«σαν σκηνές από ταινία «προσεχώς»»— και το στιχουργικό θράσος του Ρασούλη να δηλώσει τη μέθοδο μέσα στο ίδιο το τραγούδι, κλείνοντας το μάτι στον ακροατή, κάτι που μου πήρε τριάντα τόσα χρόνια να καταλάβω.

Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά
τριγυρνάνε οι νταλίκες στην Αθήνα
στα λιμάνια, στους σταθμούς, στην αγορά
ό, τι ψάχνεις στη ζωή να βρεις ξεκίνα.

Σ’ έχω δει πολλές φορές να τριγυρνάς
στο λαβύρινθο της πόλης σαν χαμένος
το σακάκι σου στον ώμο να κρατάς
κι όλους όσους δε θυμούνται φορτωμένος.

Σα σκηνές από ταινία «προσεχώς»
μοιάζεις μέσα στις στροφές αυτού του νόστου
δυο γενιές χαμένες πίσω δυστυχώς
κι η Αθήνα μια μητρόπολη του νότου.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.