Οι πολέμαρχοι και η Δημοκρατία

—του Νικόλα Σεβαστάκη—

Κάποιοι στην Αριστερά νομίζουν ακόμα ότι προσθέτοντας τους γνωστούς προσδιορισμούς —αστική, νεοφιλελεύθερη, καθεστωτική…— ή βάζοντας τη λέξη δημοκρατία σε εισαγωγικά, απαλλάσσονται από την πολιτική ευθύνη για τη βουβαμάρα απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα (ή για το άλλα λόγια να αγαπιόμαστε). Γιατί ερμηνεύουν πάντα μονόπλευρα ως μίσος για τη δημοκρατία μόνο οτιδήποτε προέρχεται από τα πάνω, από κάποιες συντηρητικές ελίτ ή από αιτήματα τάξης και ευνομίας. Ενώ με τη λέξη μπάχαλο/α δίνουν απλώς παιδιάστικο ή γραφικό χρώμα σε πρακτικές και λόγια εχθρικά προς τη δημοκρατία.

Τώρα όμως ίσως δουν ότι αυτός ο πόλεμος στη Δημοκρατία είναι ένας, ανεξάρτητα αν αυτοί που γράφουν στους τοίχους τα αντίστοιχα συνθήματα βαυκαλίζονται ότι μιλούν στο όνομα της ριζικής απελευθέρωσης.
Το μίσος για τη δημοκρατία μπορεί να εκπηγάζει εξίσου και από την αποθέωση της «εξέγερσης των επιθυμιών» και από τη μυθολογία της έκρηξης των αναγκών. Και δεν φύεται μόνον εκεί όπου υπάρχει αδιαφορία για τις μεγάλες ανισότητες αλλά και εκεί που έχει γίνει κοινότοπη η άρνηση κάθε δέσμευσης σε έναν κοινό νόμο.
Κι εκείνο το κάποτε πολυδιαφημισμένο «εγκώμιο του εγκλήματος» —μια φάρσα του Μαρξ που πρέπει να την τοποθετήσουμε στους καιρούς του αστυνόμου Ιαβέρη και του Γιάννη Αγιάννη— δεν είναι κανένα αντιαυταρχικό ευφυολόγημα αλλά ύμνος στο ζόφο και έλξη για τους ποινικούς. Η ελευθερία που υπόσχεται όλος αυτός ο θίασος είναι κι αυτή ανάπηρη.

 * * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Παροράματα και ημαρτημένα