Τραπεζοκαθίσματα: Κάν’ το όπως οι Πορτογάλοι!

—του Άρη Καλαντίδη—

Όλοι μας χαιρόμαστε τις καφετέριες και τα εστιατόρια στις πλατείες και τα πεζοδρόμια. Ζωντανεύουν το δημόσιο χώρο, γίνονται τόποι συνάντησης και συναλλαγής – με λίγα λόγια αντιπροσωπεύουν την ίδια τη ζωτικότητα της πόλης. Παρ όλα αυτά όμως, η άναρχη καταπάτηση του δημόσιου χώρου από τα τραπεζοκαθίσματα μπορεί να σημαίνει ακριβώς το αντίθετο, καθώς ελαττώνει τα πεζοδρόμια σε στενές λουρίδες από τις οποίες με το ζόρι περνάει πεζός – κι ούτε συζήτηση φυσικά για παιδικά ή αναπηρικά καροτσάκια. Πώς μπορούμε λοιπόν να συμβιβάσουμε τα δύο παραπάνω; Η Λισαβόνα ίσως μας δείχνει μια πιθανή λύση:

Επισκέφτηκα τη Λισαβόνα για πρώτη μου φορά τον Απρίλιο αυτής της χρονιάς. Θα μπορούσα να γράψω τόμους γι’ αυτήν την υπέροχη πόλη, αλλά εδώ θα ήθελα να επικεντρωθώ σε ένα πράγμα μόνο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση: της δημόσιες πλατείες και τα περίπτερα.

lisboa1

Ένα πράγμα που θα παρατηρήσουν αμέσως η επισκέπτες της Λισαβόνας είναι η ψηλή ποιότητα των πλατειών στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Καλοσχεδιασμένες, καλοσυντηρημένες, ζωντανές, αλλά παρ’ όλα αυτά σχετικά τακτικές. Αυτό όμως που ίσως κάνει περισσότερη εντύπωση είναι τα περίπτερα-καφέ. Ακολουθούν την ίδια σχεδιαστική αρχή, εντάσσονται τέλεια στο χώρο, προσφέρουν ποτά και μικρογεύματα, ενώ τους επιτρέπεται να βγάζουν ένα περιορισμένο αριθμό καθισμάτων.

Τα περίπτερα πρωτοεμφανίζονται στη Λισαβόνα στα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα ως μικρά μαγαζιά (σαν τα Ελληνικά περίπτερα) που πουλούσαν καπνό, εφημερίδες, λαχεία, αναψυκτικά και μικρομεζέδες. Τη δεκαετία του 1980 ο δήμος της Λισαβόνας, προστατεύοντας την παράδοση, ανακαίνισε τα παλιά περίπτερα, τα μετέτρεψε σε καφέ και τους έδωσε και έναν περιορισμένο περιβάλλοντα χώρο για να βγάλουν τραπεζοκαθίσματα σε υλικό και χρώμα που να ταιριάζει με το περίπτερο. Εκμισθώνονται με διαγωνισμό, ενώ η χρήση και ο σχεδιασμός τους ελέγχονται από το δήμο.

lisboa2

Η Λισαβόνα μοιάζει να έχει βρει ένα πολύ επιτυχημένο συμβιβασμό: από τη μία έχει αποφύγει την πλήρη εμπορευματοποίηση και καταπάτηση του δημόσιου χώρου, ενώ από την άλλη προσφέρει ελεγχόμενους χώρους εστίασης, που συμβάλλουν και στη ζωντάνια της πόλης και την ποιότητα του δημόσιου χώρου της.

*Ο Άρης Καλαντίδης είναι πολεοδόμος. Ζει και εργάζεται στο Βερολίνο. Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στα Αγγλικά στο http://blog.inpolis.com

Πηγή: parallaxi

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Αρχιτεκτονική / αστικό τοπίο

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.