Σόνια

Αυτό δεν είναι τραγούδι # 348
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

Ο Γιώργος Ρωμανός (γεν. 1946) είναι τραγουδοποιός και τραγουδιστής. Χαμηλών τόνων άνθρωπος, δεν έχει απασχολήσει τον δημόσιο βίο παρά μόνο με το έργο του. Κατά συνέπεια, δεν είναι ευρέως γνωστός. Μολονότι συνεχίζει να γράφει και να ηχογραφεί, έχει επιλέξει να ανεβάζει δωρεάν τα τραγούδια του στο Διαδίκτυο, χωρίς όμως να το κάνει θέμα. Προφανώς δεν του ταιριάζει κανένας από τους τρόπους, παλιούς και νέους, με τους οποίους παίζεται το παιχνίδι της δημοσιότητας. Επειδή δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι συμφωνεί με την άποψη πως κάποιος πρέπει να μιλάει για κείνους που δεν θέλουν να μιλούν για τον εαυτό τους, σταματώ εδώ και γυρίζω πίσω.

Με τη μεσολάβηση του Μάνου Χατζιδάκι, κυκλοφόρησε το 1965 τον πρώτο του δίσκο, τις Μπαλάντες, με τραγούδια που είχε γράψει κατά την εφηβεία του. Την επόμενη χρονιά, τραγούδησε Χατζιδάκι (Μυθολογία και Καπετάν Μιχάλης). Αμέσως μετά, ο Χατζιδάκις έφυγε για την Αμερική, ακολούθησε η χούντα και η μαθητεία του νεαρού τερματίστηκε εκ των πραγμάτων. Πριν φύγει κι ο ίδιος για τη Γαλλία, ηχογράφησε μερικά 45άρια τα οποία φανερώνουν δύο πράγματα: πρώτον, τον δημιουργικό απογαλακτισμό του από τον μέντορα (πράγμα δυσκολότερο απ’ ό,τι ακούγεται) και, δεύτερον, αναγνωρίσιμο ήχο και πρωτοποριακό ύφος. Εν μέσω χούντας – μην το ξεχνάμε αυτό. (Η απορία «τι θα γινόταν αν η εικόνα της Ελλάδας δεν είχε παγώσει το 1967» θα μείνει και σε αυτή την περίπτωση αναπάντητη.)

Έχω επιλέξει να ακούσουμε τη «Σόνια» (1968), για να στηρίξω το επιχείρημα ότι ο Ρωμανός ήταν τότε μπροστά από την εποχή του. Σαράντα εφτά χρόνια μετά, ακούγεται φρεσκότατο. Διαβάζω ότι μια θεία του που ζούσε μεταπολεμικά στην Αμερική τον προμήθευε δίσκους που δεν κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα, κι έτσι μεγάλωσε με big bands και μιούζικαλ. Μια άλλη θεία του έπαιζε κλασικό πιάνο και την άκουγε με τις ώρες να μελετάει. Στην εξίσωση μπαίνει και ο αναβρασμός των ελληνικών 60s. Αλλά και η διεθνής κοσμογονία. Το περίεργο χαρμάνι προοιωνιζόταν ευχάριστες εκπλήξεις (και στη δομή και στην ενορχήστρωση). Δεν θα με εξέπληττε αν μάθαινα ότι το 1968 άκουγε μετά μανίας τους πρώτους δίσκους του Frank Zappa. Ας βγάλει άκρη ο ιστορικός του μέλλοντος.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.