Love is a Losing Game

Αυτό δεν είναι τραγούδι #385
Dj της ημέρας, η Μίλλη Τσουμάνη

Ζέστη, παραζάλη, αγωνία και τηλεόραση. Μπούχτισα και την έκλεισα. Βγήκα έξω πριν αυτοκτονήσω με δύο λίτρα παγωτό. Μόνη παρέα ένα μίνι ντισκ. Δύο απλά πράγματα και μπορούν να μετατρέψουν τον εγκέφαλό σου σε θερμοκήπιο με ντάλιες στην καρδιά του χειμώνα. Περπάτησα, ούτε ξέρω πόσο, και στο τέλος αποφάσισα να χωθώ σε μια αίθουσα κινηματογράφου για να δω αυτό το κορίτσι, πίσω από το όνομα Amy.

Ταινία-ντοκιμαντέρ που σε παρασύρει στο χάος της Amy. Είναι η ίδια με τα γατίσια μάτια έτοιμα να σε καταπιούν, είναι η φωνή της που δεν έχει όριο ούτε ταύτιση. Βυθίζεσαι γιατί βλέπεις μπροστά σου έννοιες τετριμμένες, οικογενειακές σχέσεις, μητέρα, πατέρας, έρωτας, μουσική που σιγά σιγά γίνονται όλα εμμονή, και στο τέλος εξάρτηση.

Ένα κανονικό στρουμπουλό κορίτσι στην εφηβεία, ανήσυχο και ανασφαλές με έγνοια της να αγαπηθεί και να μην εγκαταλειφθεί. Ο αιώνιος φόβος. Ένα φόβο που τον μάχονταν με ύπουλα όπλα και στο τέλος τα έστρεφε εναντίον της. Με την κάθε σφαίρα ν’ αφήνει σημάδι. Αυτές οι βολές την μεταμόρφωσαν σε ένα μικροσκοπικό τραυματισμένο πλάσμα, με το μόνο ζωντανό πάνω της, τις φωνητικές χορδές, ένα άυλο τζουκ μποξ που παίζει ρυθμούς τζαζ σε όλους τους τόνους, ξεψυχισμένο R’n’B και λίγο μπλούζ από το καλό, και μοναδική καμπύλη, το στήθος της να πάλλεται. Άντεξε δύο άλμπουμ μόνο, το Frank 2003 και το Back to Black 2006. Αυτά πρόλαβε. Το Hidden Treasures που κυκλοφόρησε μετά το θάνατό της είναι αυτό που συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις, να σώσεις ό,τι δεν σώζεται πια.

Love is a losing game μελαγχολικό, πικρό κι αληθινό. Όπως συνήθως είναι αυτό το παιχνίδι, με νικητές και ηττημένους, που κάποτε τελειώνει. Τα παιχνίδια δεν είναι για πάντα.

For you I was a flame, love is a losing game
I wish I never played, What a mess we made

Να μην τις φοβόσαστε τις γυναίκες με την καμπύλη στήθους, ακίνδυνες για εσάς, επικίνδυνες μόνο για τους εαυτούς τους.

Λυπηρό όταν βλέπεις πόσο αλυσιδωτός ο ρόλος των προσώπων γύρω μας. Πως ένα όχι ή ένα ναι καθορίζει το θάνατό σου. Πόσο κοντά είμαστε όλοι στην έξοδο. Όπως ακριβώς σ’ ένα Grexit.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.