Την εικόνα σου σεβάστηκα

Αυτό δεν είναι τραγούδι #416
Dj της ημέρας, η Ελένη Κεχαγιόγλου

«Την εικόνα σου σεβάστηκα» γράφει ο Μιχάλης Κατσαρός, ο παιγνιώδης αντισυμβατικός, που αμφισβητούσε «το νωθρό και γλυκανάλατο λυρισμό». Ο Μιχάλης Κατσαρός, λοιπόν, ο είρων εκκεντρικός με τον αντιεξουσιαστικό λόγο, που απομονώθηκε από την Αριστερά και αγανακτούσε με την κοινωνική υποκρισία, αντιλαμβανόταν ότι η εικόνα του καθενός μας, η εικόνα που επιθυμεί ο καθένας μας να έχει, η παράσταση που υιοθετούμε ως την πραγματική μας ύπαρξη, αλλά και ό,τι σχηματίζεται στη φαντασία των άλλων για τον κάθε άλλον — η εικόνα αυτή αξίζει σεβασμό. Και καθώς αγάπη δίχως σεβασμό δεν νοείται, αντιλαμβάνομαι την ποίηση εν προκειμένω του Κατσαρού που μελοποίησε ο Γιάννης Μαρκόπουλος και πρωτακούστηκε από τη δωρική φωνή του Νίκου Ξυλούρη, ως απόλυτη έκφραση της αγάπης. Μέρες που είναι, όπου ο χύδην λόγος απενοχοποιημένος προελαύνει, όπου φίλοι αδίστακτα προσβάλλουν ανθρώπους τους οποίους τάχα νοιάζονται, μέρες που είναι (και κρατούν οι μέρες αυτές τώρα καιρό) με την τρυφερότητα να πάσχει και τη σκληρότητα να περισσεύει, κρατώ στο μυαλό μου την υπόσχεση «την εικόνα την καλή θα σου φέρω μιαν αυγή» ως παρηγοριά ενός μέλλοντος που θα ξαναφορά τα καλά του της ακηδευμόνευτης ευγένειας — του σεβασμού στην εικόνα του άλλου. Άνευ σεβασμού αγάπη δεν έχει. Κατά τα άλλα, χθες τους δύο αυτούς αγαπημένους στίχους —και μάλιστα με εμμονικό τρόπο αγαπημένους, με την έννοια ότι αναδύονται κάθε τόσο στο νου μου αυτοβούλως— μου υπενθύμισε το μυθιστόρημα Νίκη (2014) του Χρήστου Χωμενίδη —καθώς οι στίχοι αυτοί είναι το μότο του βιβλίου—, το οποίο, καθυστερημένα, άρχισα να διαβάζω. Σκέφτηκα τις εκλεκτικές συγγένειες, καλησπέρισα νοερά τον Χρήστο και προχώρησα στην αναμέτρησή του με το οικογενειακό του παρελθόν — για να ολοκληρώσω έτσι τα τρία ελληνικά έργα που εκδόθηκαν την ίδια περίπου περίοδο και επιχειρούν ευθέως να διαχειριστούν, με πολύ διαφορετικό μεταξύ τους τρόπο, την οικογένεια (ή, πιο συγκεκριμένα, τη σχέση με τη μάνα). Έχοντας ήδη διαβάσει το πρώτο πεζό Το αίμα νερό (2014) του ποιητή Χάρη Βλαβιανού και το Βιβλίο της Κατερίνας του Αύγουστου Κορτώ, έχω μερικές σκέψεις που θα προσπαθήσω ορισμένως κάποτε να καταγράψω. Αλλά αυτό δεν είναι τραγούδι, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, για την ακρίβεια άλλη στήλη του dim/art. Εντωμεταξύ, είπαμε: «την εικόνα την καλή θα σου φέρω μιαν αυγή». Και το ακούμε απόψε αισθαντικά ερμηνευμένο από τον Τζίμη Πανούση (δίσκος Δεκαοχτώ — Tribute στον Γιάννη Μαρκόπουλο).

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.