Σημείωση για τον χρυσαυγιτισμό

—του Νικόλα Σεβαστάκη—

Υπάρχει μια θηριώδης αδιαφορία ως προς τις συνέπειες μιας κίνησης, μιας πράξης, ενός λόγου. Κάτι ανάμεσα σε ηθικό ξεχαρβάλωμα και άγριο ατομισμό — και αυτό κάτω από μια σταθερή βούληση-για-εκδίκηση που κινεί ορισμένα σώματα της κρίσης. Κάποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή όπως διπλοπαρκάρει«για πέντε λεπτά» έξω από «το μαγαζί». Δεν σκέφτεται το φράξιμο του δρόμου, το πιθανό ατύχημα, το τι προξενεί πολλαπλασιαστικά στην πόλη. Ξέρει αλλά δεν θέλει να γνωρίζει. Έχει ακούσει βέβαια, αλλά το έσω ους δεν ακροάται τίποτα πέρα από το θέλω, το να δεις, το εγώ θα…

Εγώ θα… Όχι, δεν είναι η απουσία μέλλοντος των πληβείων και άλλα τέτοια που συγκινούν τους τόσους πρόχειρους μαρξιστές που διαθέτει αυτή η χώρα. Είναι ο αινιγματικός συνδυασμός κραυγαλέου θυμικού και απάθειας. Είναι μια ένταση που φιλοξενεί την ακινησία, την επιθυμία αναστροφής των όποιων εκσυγχρονισμών, την προσφυγή στην «αυτάρκεια» και στη βία. Η αδιαφορία για το κακό είναι η ουσιαστική του υπόσταση [όχι το να είσαι «κακός» ο ίδιος].

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα