Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά

Markos_Vamvakaris

Αυτό δεν είναι τραγούδι #542
Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Μπήκα μετά φόβου Θεού στο καφενείο-ψητο-μεζεδοπωλείο του χωριού, που ήταν γεμάτο από γηραιούς κυρίους με τσιγκελωτά μουστάκια. Ευτυχώς, ήταν όλοι απορροφημένοι στις συζητήσεις τους περί κυνηγιού και λαδιού, πίνοντας κρασιά από δικά τους μπουκάλια, κι έτσι δεν συνέβη η εφιαλτική σκηνή, όπου μπαίνει ο ξένος στο σαλούν και όλα τα μάτια καρφώνονται επάνω του, ο πιανίστας σταματάει να παίζει, ο μπάρμαν πασπατεύει την καραμπίνα κάτω από τον πάγκο και τα κοράκια φτεροκοπάνε χαρωπά.

Στην τηλεόραση έπαιζε ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά δεν κοίταζε κανείς – ούτε και άκουγε, γιατί ο ήχος ήταν στο μηδέν και τα ντεσιμπέλ από τις γύρω συζητήσεις στο εκατόν οχτακόσια. Μια παρέα εφηβάκια ασχολούνταν με τα κινητά τους τρώγοντας υπερμεγέθη σουβλάκια. (Κι εγώ για τα σουβλάκια είχα έρθει.) Ο ιδιοκτήτης καθόταν σε ένα διπλανό τραπέζι και ξεπουπούλιαζε ορτύκια.

Μόλις η σύζυγος του ιδιοκτήτη είδε εμένα και τη Β., μας αναγνώρισε και έσπευσε να μας καλωσορίσει. Πήρε παραγγελία, ανταλλάξαμε αβρότητες και εξαφανίστηκε κάπου στην κουζίνα. Δευτερόλεπτα αργότερα εμφανίστηκε ξανά, με ένα ύφος σαν να είχε ξεχάσει κάτι σημαντικό. Πλησίασε το στερεοφωνικο, πίσω από το κεφάλι του συζύγου της, χαμογελώντας.

Ένας τρόμος, που πλέον έχει μάλλον εγγρεφεί στο DNA μου με κατέκλυσε. Ήμουν σίγουρη πως και εδώ, στη μέση ενός ακόμα ασυνάρτητου ελληνικού χωριού, θα άκουγα πάλι τη χριστουγεννιάτικη Ερυνία μου, το φρικαλέο «Last Christmas».

(Μοιάζει σαν εκείνο το επεισόδιο όπου ο Ροζ Πάνθηρας προσπαθεί να περάσει έναν δρόμο, και μόλις αγγίξει με το πόδι την άσφαλτο, περνάνε χιλιάδες αυτοκίνητα, νταλίκες, μηχανές, τρένα. Έτσι κι εγώ: μόλις πατήσω έξω από το σπίτι μου, λες και με περιμένει, αυτό του απαύγασμα της γλυκαναλατιάς, να εισβάλει στον εγκέφαλό μου.)

Κάτω από τις φωνές και τα γέλια, κάτι ρυθμικό ακούστηκε. Η καλή γυναίκα θέλησε να καλωσορίσει τις πρωτευουσιάνες πελάτισσες, κι έβαλε – τι άλλο, μέρες που ‘ναι; Μα φυσικά το «Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά». Της το χρωστάω.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στοdimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

* * *

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.