A Blackstar Running into the Sun

running-on-empty-jackson-browneΑυτό δεν είναι τραγούδι #564
Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά

I’d love to stick around but I’m running behind
You know I don’t even know what I’m hoping to find
Running into the sun but I’m running behind

«Running on Empty», Jackson Browne

Χθες το βράδυ, μαύρα μεσάνυχτα, πήρε τηλέφωνο ο θείος Γ. Αυτό είναι είδηση γιατί είχε να με πάρει από τότε που οι συσκευές είχαν ακόμα περιστρεφόμενο δίσκο, πόσο μάλλον τέτοια ώρα. Ανησύχησα.

«Τι τρέχει, ρε θείε; Έγινε τίποτα;»

«Το έχεις ακόμα εκείνο το μαλτ που σου έφερα τα Χριστούγεννα;»

Δεν το είχα βέβαια! Αλλά είχα ένα ίδιο, οπότε είπα ναι.

«Πάρ’ το κι έλα».

Κι αυτή η ατάκα έκανε πρεμιέρα: δεν την είχα ξανακούσει από το στόμα του. Σοβαρά τα πράγματα!

Όταν έφτασα, τον βρήκα σε κακό χάλι. Στο καθιστικό τα βινύλια χύμα. Από τα ηχεία, Bowie στη διαπασών. Κάθισε στο χαλί και μου είπε να φέρω δυο ποτήρια. Πήγα στην κουζίνα να εκτελέσω την εντολή, κάπως πιο ήσυχη. Για μνημόσυνο με είχε καλέσει. Εντάξει, δεν ήταν και το τέλος του κόσμου. Ήταν;

Στρωθήκαμε με τα ποτά μας στο χαλί. Χαμήλωσα τον ήχο στο στέρεο και περίμενα.

«Θυμάσαι το ’96 που σε είχα πάει στη Λεωφόρο; Costello, Reed, Bowie;»

Το θυμόμουν. Δεν με είχε πάει ακριβώς, εκεί τον είχα βρει, αλλά δεν του το θύμισα. Άλλωστε, με είχε πάει όταν ήμουν ακόμα πιτσιρίκι σε ουκ ολίγες συναυλίες. Άλλοι θείοι πάνε τα ανίψια τους σινεμά· ο θείος μου με έτρεχε σε κλαμπ και γήπεδα.

«Το θυμάμαι. Για τον Reed είχαμε πάει. Δευτερευόντως για τον Costello. Και παρεμπιπτόντως για τον Bowie».

Δικά του λόγια ήταν αυτά. Τότε. Γέλασε – περίπου.

«Όπως τα λες. Μόνο που ο Reed [παύση για γουλιά 100 ml] ήταν άνθρωπος. Και ο Costello είναι ακόμα περισσότερο. Ο άλλος ήταν εξωγήινος!»

Δεν κατάλαβα. Ήξερα από άλλες συζητήσεις ότι ο Bowie δεν ήταν από τους πολύ αγαπημένους του. Τον σεβόταν, έλεγε, αλλά δεν του έκανε για “κολλητός”. Πολύ γκλαμ για τα γούστα του, πολύ πόζα, πολλές ανεξήγητες επιλογές. Πανέξυπνος, ταλαντούχος, σημαντικός, αλλά «μακριά κι αγαπημένοι». Τότε;

«Μα δεν κατάλαβες τίποτα; Σκηνοθέτησε τον θάνατό του! Το τελευταίο του έργο ήταν μία εξόδιος ακολουθία. Η δική του!»

Σηκώθηκε κι έβαλε το Blackstar. Η ακρόαση, που έγινε χωρίς να ανταλλάξουμε λέξη, κράτησε όσο και το μαλτ. Ο θείος ήταν τελειωμένος, ράκος. Σηκώθηκα και πήγα στη δισκοθήκη του. Βρήκα τον Jackson Browne (καταχωρημένο στο “B”, όπως έπρεπε) κι έβαλα το “Running on Emtpy” να παίζει. Όταν γύρισα στο χαλί, τον βρήκα να κοιμάται πάνω στα βινύλια του Bowie. Μέχρι να τελειώσει το τραγούδι, τον σκέπασα με μια κουβέρτα, έσβησα τα φώτα, σήκωσα τη βελόνα (αφήνοντας τον δίσκο να στριφογυρίζει στο πικάπ – συμβολικά: α, όλα κι όλα, τον μπανάλ συμβολισμό ουδείς –μεθυσμένος– εμίσησε) κι έφυγα.

Στο δρόμο για το σπίτι, κατάλαβα προς τι ο οδυρμός όλης της ημέρας για έναν ροκ σταρ που δεν ήταν, να πεις, καθολικής αποδοχής. Όχι, δεν το λέω καλά: όλοι τον παραδέχονταν, αλλά λίγοι έκοβαν φλέβες. Αμφιλεγόμενος: αυτή είναι η λέξη. Όχι για την ποιότητα της δουλειάς του, υποψιάζομαι, αλλά επειδή πίσω από τις πολλές του περσόνες ήθελε –είχε επιλέξει ο ίδιος– να είναι ακριβώς αυτό: αμφιλεγόμενος. Δεν ήταν ένας από μας: ήταν εξωγήινος!

Ίσως η γενιά του θείου Γ. να πήρε τόσο κατάκαρδα τον θάνατο του Bowie επειδή ξαφνικά οι πενηντάρηδες plus είδαν να πεθαίνει ακόμα κι εκείνος που στο πίσω μέρος του μυαλού τους είχαν πιθανότερο να τον δουν να φεύγει κάνοντας ωτοστόπ σε διαστημόπλοιο, παρά νικημένος από μια ανθρώπινη αρρώστια. Δεν θα ’πρεπε όμως – να το πάρουν τόσο επιπόνου εννοώ. Ο Bowie τους έκανε ένα ανεκτίμητο επιθανάτιο δώρο: έσβησε πάνω στη σκηνή – στη δική του σκηνή, με τους δικούς του όρους. Σαν κλείσιμο ματιού: έτσι πρέπει να το δουν οι φίλοι του. «Ο David Bowie για μία και μοναδική εμφάνιση, σε απευθείας σύνδεση από το υπερπέραν. Είσοδος ελεύθερη. Έξοδος, επίσης!»

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

* * *

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.