Η παλιοκαρέκλα

chairΑυτό δεν είναι τραγούδι #572
Dj της ημέρας, η Χριστίνα Παπαβασιλείου

Ήταν μια εποχή που τα πάθη χώριζαν την γενιά μου στα δύο, ειρήνη με τους εχθρούς δεν νοείτω. Καρεκλάδες και ροκάδες, μίσος άσβεστο ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα. Στο αποκάτω λοιπόν διαμέρισμα εκεί στην εφηβεία μου (φυσικά στο αποκάτω, ε μην τα ισοπεδώσουμε κι όλα), έμενε μια συνομήλικη μου, δεν ανταλλάξαμε ποτέ ούτε καλημέρα. Κι ο λόγος; Άκουγε από το πρωί μέχρι το βράδυ το Xanadu. Οποίο αίσχος. Αντίστοιχα λοιπόν κι εγώ της τσάκιζα τα αυτιά με Child in Time, στην διαπασών, να ξελαρυγγιάζεται ο Ian Gillan δέκα φορές την μέρα. Boney M αυτή; Janis Joplin εγώ· και στις χειρότερες αντιπαραθέσεις, Ten Years After. Όλο το κομμάτι από το Woodstock, εντεκάμιση λεπτά, να μην ξέρει τι αμαρτίες πληρώνει. Δεν ήξερε «αυτή» (ποτέ δεν έμαθα το όνομά της), ήξερα εγώ γιατί τιμωρούνταν. ΗΤΑΝ ΚΑΡΕΚΛΟΥ, δηλαδή ξενέρωτη — κι εγώ νερωμένη μέχρι τον αστράγαλο.

Σε περιόδους ανακωχής ή δείχνοντας καλή θέληση, έβαζε Peter Frampton, τον θεωρούσε φοβερή ροκιά, αν είναι δυνατόν, τον χλεχλέ. «Show me the way» να τραγουδάει ο φλώρος, αμ θα στον δείξω τον τρόπο, όχι που θα σε αφήσω. Ανταποκρινόμουνα με Stairway to Heaven, άλλο τράτο δεν έδινα. Γλυκούλικα χαρούμενα τραγουδάκια η αποκάτω, Epitaph από King Crimson εγώ!

Σπανίως συναντιόμασταν στην είσοδο της πολυκατοικίας, φουστίτσα και μπαλαρίνες παπουτσάκια όλα σε παστέλ χρώματα αυτή, υποψία φούστας και άρβυλα η θηλυκή εκδοχή μου.
Χρυσή αλυσιδίτσα στο χέρι η δικιά σου, αρμαθιά τα βραχιόλια μέχρι τον αγκώνα εγώ (να δεις που κάτι πονάκια που έχω καμιά φορά στον ώμο θα ‘ναι από το τότε, άσε που νομίζω ότι το ένα μου χέρι είναι και λίγο πιο μακρύ από το άλλο).
Χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερίκοκο, ρίκο ρίκο ρίκοκο η καρεκλού, ζόμπι η αφεντιά μου (ροδομάγουλη ήμουν κι εγώ από μέσα αλλά παστωνόμουνα στην άσπρη πούδρα για να το πετύχω το στυλ).

Κι έρχεται το παιδάκι μου στα είκοσί του, το δικό μου παιδί, μετά από τόσες ηρωικές μάχες που είχαν οδηγήσει τους ενοίκους της πολυκατοικίας στις μόνιμες ωτασπίδες και την βαλεριάνα, να μου βάλει ν’ ακούσω Βy the rivers of Babylon. Σε punk ska έκδοση μεν, αλλά όπως και να το κάνεις, εγώ το συγκεκριμένο το ήξερα από την τότε εχθρά μου κι από τους Boney M. Και μου άρεσε κιόλας! Οποία η θέση μου και που να πω την ντροπή μου. Η αφίσα του Zappa που είχα τότε στο παλιό μου δωμάτιο θα ζωντάνευε και θα με έφτυνε παραδειγματικώς.

Η αγάπη όμως της μάνας, όλα τα ανέχεται, όλα τα αντέχει, όλα τα καταλύει. Ακόμα και τα άβατα πατιούνται και αλλάζουν. Ακούστε το λοιπόν και μην με καταφρονείστε γιατί ποια θυσία δεν θα έκανε η μάνα για το παιδί της; Ε;

Εεεε , μπα, όχι, δεν μπορώ, θα σας βάλω κάτι άλλο από τους Sublime κι αν σας αρέσει ψάξτε το μόνοι σας πως το έχουν πει το By the rivers of Babylon, έχει κι η αγάπη όρια τελικά και για μια αξιοπρέπεια ζούμε!

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.