Home

-white-hammockΑυτό δεν είναι τραγούδι #628
Dj της ημέρας, η Τσαμπίκα Χατζηνικόλα

Τους τόπους τους χωρίζουμε σ’ εκείνους που ζήσαμε και σ’ εκείνους που δεν έχουμε ακόμα ζήσει. Σ’ αυτούς που αγαπήσαμε και σ’ όσους μας έδιωξαν μακριά τους. Που δεν μπόρεσαν να σηκώσουν την ψυχή μας. Που εμείς οι ίδιοι δεν μπορέσαμε να γίνουμε κομμάτι τους. Η σχέση αυτή άλλωστε δεν είναι μονόδρομος. Καμιά σχέση δεν είναι τέτοια.

Θα σας μιλήσω για τους τόπους που αγάπησα.

Δεν είναι το εδώ, δεν είναι ο τόπος που γεννήθηκα. Ούτε θα μιλήσω για ’κείνον όπου πέρασα τα πιο όμορφα καλοκαίρια της ζωής μου. Και ήταν πολλά εκείνα τα καλοκαίρια, κάτω από τον καυτό ήλιο του μεσημεριού σε μια λόζα, μ’ ένα βιβλίο και τη Μαρία να πλάθει άλλους όμορφους κόσμους στο χαρτί… με χρώμα.

Δε θα μιλήσω γι’ αυτούς. Άλλοι βαραίνουν περισσότερο στην καρδιά μου.
Δυο τόπους αγάπησα πολύ κι ας μην τους πάτησα ποτέ. Τους αγάπησα μέσα από τους ανθρώπους τους. Τους πάτησα με τα πόδια εκείνων των αγαπημένων. Τα βήματά τους έγιναν δικά μου. Τους είδα με τα μάτια τους και λάτρεψα κάθε σοκάκι τους με όλη μου την ψυχή, όπως τους ίδιους τους ανθρώπους.

Τόποι άχρονοι.. Τίποτα δικό μου δε γεννήθηκε εκεί κι όμως εκεί γεννήθηκε σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Εκεί επιλέγω πάντα να καταφεύγω, νοερά, στα δύσκολα. Τους ξέρω ήδη τόσο καλά. Ονειρεύομαι τόπους γεμάτους φως, τόπους με μια διαρκή άνοιξη κι ας ξέρω πως η άνοιξη κρατάει λίγο. Ο Σαραμάγκου λέει πως το τοπίο είναι κατάσταση ψυχής˙ και η δική μου ανθίζει κάθε που σκέφτομαι τους άχρονους τόπους μου.

Δε έχει σημασία ποιο είναι το όνομα των μαγικών μου τόπων, αυτούς που είναι για μένα πέρα από το χρόνο, αφού για τον καθένα μας ο τόπος της ψυχής μας είναι άλλος. Καμιά αποκάλυψη. Εξάλλου, όταν κάτι αποκαλύπτεται, χάνει κάτι απ’ τη μαγεία του. Γι’ αυτό θα προσπαθήσω να κρατήσω αυτή τη μαγεία δική μου και σεις τη δική σας, έστω για λίγο ακόμα. — πριν την διαλύσουν οι άνθρωποι.

Και οι άνθρωποι; Τι να ’γιναν αυτοί; Είναι εδώ και ας μην είναι. Ανήκουν σ’ εκείνους τους ανθρώπους που αγαπήσαμε και θα κουβαλάμε για πάντα μέσα μας. Δε μας στοιχειώνουν. Γίνονται, όμως, πολύτιμα στοιχειά της ζωής μας. Κάνουν τον ουρανό κοντινό και μας μαθαίνουν πώς μπορούμε να ανοίγουμε φτερά και να ανθίζουμε κάθε μέρα. Αφού σημασία έχει ότι αγαπηθήκαμε.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

One thought on “Τόπος άχρονος

  1. Παράθεμα: Τόπος άχρονος | Απ'όλα (με sos)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s