Κέντρο κράτησης Μόρια

COVER

—του Λεωνίδα Παλιακού—

Πριν από δύο χρόνια στο κέντρο κράτησης στη Μόρια αναμετριόμασταν με τη λογική των «στρατοπέδων συγκέντρωσης» και των Auschwitz. Τρομάζαμε με τα ανεπαρκή λυόμενα, τους υψωμένους τοίχους και τους αστυνομικούς που φυλούσαν αμπαρωμένες πόρτες. Πάνω από όλα τρομάζαμε με εκείνα τα συρματοπλέγματα που διαχώριζαν αυστηρά τον εξωτερικό άδειο χώρο και το μέσα της. Και τότε ήταν δύσκολο να μπεις και να βγεις — άδειες από την αστυνομία, αξεπέραστες γραφειοκρατικές δυσκολίες. Στην πράξη ωστόσο, κάποιες φορές τουλάχιστον, τα πράγματα γίνονταν απλά. Αν κάποιος είχε κέφια, αν κάποιος μπερδευόταν, αν τύχαινε βρε παιδί μου μπορεί και να περνούσες έτσι. Μαθαίναμε, ωστόσο, ότι απαγορεύεται. Αυστηρά. Ήμασταν τότε στην εποχή των «λαθρομεταναστών» και των κολαστηρίων τύπου Αμυγδαλέζα.

Το περασμένο καλοκαίρι, προς τις αρχές του,  η Μόρια φάνηκε στα μάτια όσων από εμάς την επισκεπτόμασταν αραιά και πού να αλλάζει. Ο εγκλεισμός είχε αποκτήσει χαρακτηριστικά προσωρινότητας και με αυτή την έννοια ήταν πολύ περισσότερο ανεκτός από τους ανθρώπους που μετακινούνταν, που έφευγαν. Το εντός των συρματοπλεγμάτων και το εκτός είχαν γίνει λιγότερο ευδιάκριτα. Ο εξωτερικός χώρος είχε γεμίσει εξίσου ασφυκτικά με τον μέσα, οι συνθήκες ήταν παντού αφόρητες αλλά μέσα ήταν χειρότερα. Οι άνθρωποι που έμπαιναν για να λάβουν το χαρτί προσωρινά ελεύθερης μετακίνησης υφίσταντο για λίγο έναν απόλυτο εγκλεισμό, όχι μόνο εντός των τειχών, αλλά και εντός των λευκών κελιών που έβραζαν, συχνά χωρίς νερό, χωρίς δυνατότητα μετακίνησης εντός της δομής. Ήταν η εποχή των κέντρων «φιλοξενίας», των ανοιχτών κέντρων, των ανοιχτών δομών, του ανοίγματος. Την εποχή εκείνη για να περπατήσει κανείς από το ένα κτίριο σε άλλο, από την είσοδο τάδε στην έξοδο δείνα έπρεπε να πατήσει υποχρεωτικά πάνω σε σωρούς από πλαστικά μπουκάλια ούρων που έκαναν έναν ανατριχιαστικό ήχο. Μισούσα πάντα τις εξισώσεις και τις γενικεύσεις τύπου «Auschwitz είναι όλα αυτά». Ομολογώ, όμως, ότι την στιγμή ακριβώς που ακροβατούσα πάνω στα μπουκαλάκια, προσπαθώντας να μην τα σπάσω, έφερα στο μυαλό μου μια αίθουσα με κρανία στο μουσείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο.  Για να την διασχίσει κανείς έπρεπε να τα πατήσει, να ακούσει εκείνον τον εξίσου ανατριχιαστικό ήχο και να νιώσει στα πόδια του κάτι ανθρώπινο. Πέρασαν μήνες, αλλά τα μπουκάλια με του ούρα είναι ακόμα κάτω από τα πόδια μου.

prosfyges-eidomenh-7

Πριν λίγες μέρες ξανάδαμε τη Μόρια, πάλι αλλαγμένη. Η γενική εικόνα της παραπέμπει πλέον περισσότερο σε φρούριο από ποτέ. Όλες οι δίοδοι είναι φραγμένες, αμέτρητοι αστυνομικοί παντού, τα ίδια εκφοβιστικά συρματοπλέγματα. Οι άδειες δεν βγαίνουν πια από την αστυνομία αλλά από την υπηρεσία πρώτης υποδοχής στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Έτσι μου είπαν. Και τις παίρνεις δύσκολα. Και δεν μπορείς πια να περάσεις μέσα γιατί έτυχε. Είδα μια από τους γιατρούς εκεί, την είχα στο μυαλό μου ως μια φωτεινή παρουσία. Όχι πια. Δεν αντέχει πια, λέει. Σκέφτεται να φύγει. Σκοτείνιασε. Οι άνθρωποι είναι και πάλι μόνιμα κλεισμένοι μέσα. Βγαίνουν μεν ελεύθερα από τα λυόμενα, όχι όμως και από τα συρματοπλέγματα. Νεαροί άντρες, μεγαλύτεροι άντρες, νεαρές γυναίκες και πολλά παιδιά. Ουρές για να πάρουν είδη ρουχισμού και υγιεινής, ουρές για τα ιατρεία. Δεν έχει μπουκαλάκια κάτω, δεν είδα κανένα, αλλά η ένταση είναι μεγάλη. Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι θα παραμείνουν κλεισμένοι μέσα σε κτίρια, σε σκηνές. Είναι ήδη εβδομάδες κλεισμένοι μέσα και δεν καταλαβαίνουν γιατί. Δεν αντέχουν πια, τα βάζουν με τους εργαζόμενους που κι εκείνοι δεν αντέχουν. Η Μόρια είναι κλειστή. Είμαστε πάλι σε μια εποχή κλεισίματος, φρουρίων, φύλαξης. Αλλά δεν μιλάμε για Auschwitz, για Αμυγδαλέζα, για «λαθρομετανάστες». Όχι ακόμα. Η γλώσσα θα ακολουθήσει. Πατάει κι αυτή πάνω στα μπουκαλάκια. Και ανατριχιάζει.

* * *

 

ΜΥΤΙΛΗΝΗ ΜΟΡΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
Διαμαρτυρία μεταναστών και προσφύγων στο χοτ σποτ στη Μόρια της Μυτιλήνης, ζητώντας την απελευθέρωση τους και την αναχώρηση τους για τον Πειραιά, Τρίτη 22 Μαρτίου 2016. Όπως έγινε γνωστό, οι πρόσφυγες και μετανάστες διαμαρτύρονται για τη λειτουργία του hot spot ως κέντρου κράτησης και ζητούν να καταγραφούν και να πιστοποιηθούν άμεσα και όχι να κρατούνται εκεί υπό περιορισμό σε εφαρμογή της συμφωνίας Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣΚΑΣ

* * *

United_Kingdom OK

english version

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ελευθερία λόγου/δικαιώματα 

like-us-on-fb

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

2 comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s