Η απελευθέρωση του κυρίου Παπαδημούλη

—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα—

Τον θαυμάζω τον κύριο Παπαδημούλη. Δηλαδή, κάπου τον θαυμάζω. Έχει καταφέρει να απελευθερωθεί πλήρως τουλάχιστον από το «έρκος πληκτρολογίου» και πλέον να γράφει ό,τι ακριβώς του κατεβαίνει στο κεφάλι, ανέμελος σαν παιδί, χωρίς να σκοτίζεται με μικροαστικές σκέψεις τύπου «συνέπειες», «θεσμοί» και τα τοιαύτα. (Για το έρκος οδόντων δεν είμαι και τόσο σίγουρη: η εκ του σύνεγγυς εκτόξευση τερατωδών, καφενειακού τύπου σχολίων θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες, επίσης εκ του σύνεγγυς, συνέπειες.)

Το τελευταίο του σχόλιο-ετυμηγορία σχετικά με τον θάνατο του εκδότη Παναγιώτη Μαυρίκου («Η όζουσα υπόθεση Μαυρίκου, δεν επιλύθηκε όπως πρέπει, μέσω της δικαστικής οδού, αλλά μέσω της Αττικής οδού. Τον έκαψαν για να μην τους κάψει») καταδεικνύει αφενός μεν την επιδεξιότητά του στα λογοπαίγνια (δύο μέσα σε 140 χαρακτήρες ακριβώς), αφετέρου δε την αξιοθαύμαστη επίδοσή του στο άθλημα της απελευθέρωσης: ενώ αναφέρεται, μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα, στο τι «πρέπει», την ίδια στιγμή το αναιρεί και, αγνοώντας με γενναιότητα οποιαδήποτε έννοια κανόνων του πολιτισμένου κόσμου, όπως για παράδειγμα η αστυνομική έρευνα και οι διαδικασίες απονομής δικαιοσύνης, ο εκπρόσωπος του ελληνικού λαού στο ευρωκοινοβούλιο αποφαίνεται επί του θέματος με τον βαθυστόχαστο τρόπο που θα ζήλευε όποιος απλός πολίτης σχολιάζει, μεταξύ τυρού και αχλαδίου την επικαιρότητα, εφόσον βέβαια έχει δει και αρκετές αστυνομικές ταινίες.

Αρνούμενος, λοιπόν, τις επιταγές της θέσης του για σοβαρότητα και σεβασμό στους θεσμούς, ο κύριος Παπαδημούλης κατήλθε χαρωπός στο επίπεδο απαιτήσεων ενός πολίτη που ουδόλως δεσμεύεται από ενοχλητικούς περιορισμούς στο τι λέει (ή μάλλον, γράφει). Ο κύριος Παπαδημούλης είναι πλέον ένα με τον λαό. Ο κύριος Παπαδημούλης μόλις απελευθερώθηκε.

Ουδόλως θα εκπλαγώ αν το επόμενο τουήτ του είναι το γνωστό σύνθημα «Ολική άρνηση του πολιτισμού – πλήρης απελευθέρωση ζώων και ανθρώπων». Τίποτα δεν θα του κοστίσει. Ούτε καν τη μαύρη μπογιά.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα