Ένα κορίτσι στο τρένο του Όσλο
—Δικτίνιο ντελ Καστίγιο Ελεχαμπέιτια—
Μετάφραση: Ρίτα Μπούμη Παππά
Κορίτσι του Μάρμπουργκ, που έρχεσαι απ’ το Μπέργκεν
με το ίδιο νυχτερινό μικρό τρένο,
στα μπλε σου τα μάτια
ένα πουλί λυπημένο χτυπά τα φτερά του
τα λόγια σου είναι γλυκιά μουσικ΄ή.
Γιατί το βλέμμα σου είναι τόσο βαθύ;
Δίχως άλλο θα προαισθάνεσαι
πως έχει η καρδιά μου πυκνές φυλωσιές να χωθείς.
Όμως τι κρίμα! Είναι πια για όλα αργά,
τα τελευταία λόγια έχουν από καιρό ειπωθεί.
Σε λίγο άλλωστε φτάνουμε.
Κελάιδησέ μου καλύτερα για τη δική σου ζωή,
ας άνθισες μόλις χθες πάνω απ’ τα φιορντ
ας χρύσωσαν τα μαλλιά σου με τα φετινά σπάρτα.
Έχεις ακούσει το κοχύλι του Καουπάνγκερ,
τις καμπάνες της ξύλινης εκκλησιάς του Φαντόφτ;
Είδες τη μέρα να γέρνει περίλυπη
πάνω απ’ τον τάφο του Γκριγκ στις ακτές των κυμάτων,
άκουσες της μικρής του Σολβέιγ το ουράνιο τραγούδι,
εκεί στο Τρολχάουγκεν;
Όπως βλέπεις δεν μπορώ να σου πω
κείνο που θα ‘θελα
κείνο που ίσως μαντεύεις.
Μα κοίταζέ, κοίταζέ με, όσο τρέχει το τρένο,
κοίταζέ με μονάχα
αφού πια όλα ειπώθηκαν από καιρό
κι ας μείνει στα χείλη μου μόνο
η γεύση του αποχαιρετισμού σου.
* * *
Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων
dimart 
Σχολιάστε