Συντάκτης: dimartblog
-
Ρώσικα παραμύθια από τον χρόνο ανάμεσα
Η σειρά φωτογραφιών του Frank Herfort από τη Ρωσία φέρει τον τίτλο «Ο χρόνος ανάμεσα: το παραμύθι της Ρωσίας». Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, μοιραία αναρωτιέται κανείς: ο χρόνος ανάμεσα σε τι; Ο χρόνος της αναμονής, απαντούν οι φωτογραφίες του Frank, ο χρόνος της υπομονής, ο χρόνος της παύσης, ο χρόνος που ξοδεύεται (ή κερδίζεται). Πιθανόν στην…
-
Ολέ!
Αυτό δεν είναι τραγούδι #614 Dj της ημέρας, η Χριστίνα Παπαβασιλείου Ένα είναι σίγουρο, μη δούνε γυναίκα ανεξάρτητη, που δεν θέλει γάμο κι έχει και τσαγανό, σφαγμένη θα πάει. Δεν την γλυτώνει με τίποτα και σε καμιά εκδοχή. Ή μήπως όχι; Μήπως κάποιες φορές ο ταύρος, ως άλλος από μηχανής θεός, αποδίδει δικαιοσύνη; Όπως και…
-
Οι ρευστές γάτες του Φίλιπ Κ. Ντικ
—της Stucano Closer— Ακούγεται τόσο φυσικό και ταιριαστό: ο Φίλιπ Κ. Ντικ και οι γάτες. Ο συγγραφέας που εξερεύνησε όσο κανείς άλλος τις εναλλακτικές πραγματικότητες (και που, σαν σήμερα, 2 Μαρτίου του 1982, αναχώρησε για την υπέρτατη εναλλακτική πραγματικότητα της ανυπαρξίας), τη ρευστή φύση των πραγμάτων, αγάπησε τις γάτες σαν συντρόφους και τις συμπεριέλαβε πολλές…
-
Τα καλά παιδιά της εξέγερσης
Παλιοί και νέοι μύθοι —του Γιάννη Παπαθεοδώρου— Κωστής Κορνέτης : Τα παιδιά της δικτατορίας: Φοιτητική αντίσταση, πολιτισμικές πολιτικές και η μακρά δεκαετία του εξήντα στην Ελλάδα. Μετάφραση: Πελαγία Μαρκέτου. Επιμέλεια: Ρόζα Κοβάνη. Εκδόσεις Πόλις, Δεκέμβριος 2015 Το κείμενο που ακολουθεί διαβάστηκε στην πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου (Εκδόσεις Πόλις, βιβλιοπωλείο Πλειάδες, 24/ 02/ 2016), σε διάλογο με την…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 2/3
Δεν είναι τύχη ότι ζω πιο πέρα —Μίλτος Σαχτούρης— Δεν είναι τύχη ότι ζω πιο πέρα Σκοτείνιασε από την άλλη τη μεριά καθώς κοιτάζω τ’ άσπρα σπίτια και τα μαύρα σπίτια ποιο χέρι σημαδιακό τώρα θα μ’ αγγίξει; δαιμονικές κόκκινες ρόδες όλο και κυλάνε αυτό το σμάρι των παιδιών φωλιάζει κι από ένας θάνατος μέσ’…
-
Παράπλευρη Απώλεια
Αυτό δεν είναι τραγούδι #613 Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης Τρίτη μέρα που κάθομαι και κοιτάζω το συρματόπλεγμα. Το σχέδιο του έχει εντυπωθεί ανεξίτηλα σε κείνο το μέρος του μυαλού που σκηνοθετεί εφιάλτες. Έρχεται ένας εθελοντής· νεαρός, συμπονετικός. Μου δίνει ένα μπουκάλι νερό κι ένα κρουασάν. Παίρνω το νερό και τον ευχαριστώ. Το κρουασάν;…
-
Ψηφίδα στον κόσμο
Η ελληνικότητα ήταν ο «δαίμονας» ή ο «άγγελος» για την τέχνη (σας); — απαντούν η Αλεξάνδρα Κατσιάνη και ο Θανάσης Χονδρός Η Ελλάδα αλλάζει (το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες χώρες, βέβαια). Η γεωγραφία και η γλώσσα παρουσιάζουν μια σταθερότητα, αλλά η κοινωνική σύνθεση και οι θεσμοί, οι νοοτροπίες και οι αξίες αλλάζουν — και…
-
Μια ζωή σωσμένη από τον σούπερ σταρ μιας άλλης μυθολογίας
—της Μαρίας Τοπάλη— Το στοκ που διαθέτω στην αναγνωστική μου μνήμη από τον Έκο είναι τριπλό και απολύτως ετερόκλητο. Αποτελείται από το παγκόσμιο μπεστ σέλερ Το Όνομα του Ρόδου, από ένα άρθρο με τίτλο «Η τρομοκρατία της νοθείας», δημοσιευμένο κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στο βραχύβιο περιοδικό του ΚΚΕ Εσωτερικού Η Αριστερά Σήμερα…
-
Η δοκιμασία
Το βιβλίο της άμμου #40 Ο Τάιμπο είχε ακόμα στα ράφια του το πρώτο βιβλίο που είχε αγοράσει από του Κνούτσον — μια παιδιάστικη αγορά που είχε κάνει μια μέρα που έβρεχε συνέχεια και το νερό έσταζε από το στρίφωμα του παλτού του σχηματίζοντας μια κυκλική λιμνούλα στο σκούρο ξύλινο πάτωμα, σαν ανεπιθύμητο ποτήρι χωρίς σουβέρ…
-
Bang Bang
Αυτό δεν είναι τραγούδι #612 Dj της ημέρας, η Τσαμπίκα Χατζηνικόλα Λίγο πριν το γυμνάσιο ή εκεί γύρω, σε μια εξοχή, εποχή καλοκαιριού, δυο παιδιά γνωρίζονται και νιώθουν πως θα αγαπιούνται για πάντα. Είναι τα χρόνια της εφηβείας όταν όλα είναι πιο έντονα: τα χρώματα, το φως, τα σκοτάδια, ό,τι μπορεί να κάνει την καρδιά…
-
Το οργουελιανό τσάι
—της Stucano Closer και της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου— Η ύπαρξη εξελιγμένου και περίπλοκου πρωτοκόλλου στην κατανάλωση ενός τροφίμου ή ροφήματος αποτελεί επαρκή απόδειξη για τη σημασία του στον βίο της ανθρωπότητας. Και αν ο καφές θεωρείται για πολλούς το κατεξοχήν υγρό καύσιμο του εγκεφάλου, το τσάι διαθέτει εξίσου πολλούς, αν όχι και περισσότερους πιστούς παγκοσμίως. Ένας…
-
Ο ήλιος της 29ης Φεβρουαρίου 1900
Η Αθήνα τη μέρα που γεννήθηκε ο Σεφέρης Ο ήλιος αυτός ήταν δικός μου και δικός σου: τον μοιραστήκαμε ποιος υποφέρει πίσω από το χρυσαφί μεταξωτό ποιος πεθαίνει; —Γιώργος Σεφέρης, «Ο δικός μας ήλιος»— 29 Φεβρουαρίου, η άχαρη μέρα που συμπληρώνει τα δίσεκτα έτη, μια φορά στα τέσσερα χρόνια. Στις 29 Φεβρουαρίου του 1900 (σύμφωνα…
dimart 