Συντάκτης: dimartblog
-

Η πατρίδα «Lou Reed»
Τέσσερα χρόνια από τον θάνατο του Λου Ρηντ —του Γιώργου Γλυκοφρύδη— Έχω πει πως η ιστορία που υπάρχει πίσω από το μυθιστόρημά μου Hotel Chelsea, πιθανότατα είναι πιο ενδιαφέρουσα από το ίδιο το μυθιστόρημα. Θυμάμαι (όταν πια όλη αυτή η απίστευτη ιστορία είχε λήξει, και εγώ πλέον γνώριζα πότε, και πού, θα έμενα στη Νέα Υόρκη, έστω…
-

Η θεμελιώδης ανεπάρκεια της μετάφρασης
Sans titre, pliage, 2015 H ελληνικότητα ήταν ο «δαίμονας» ή ο «άγγελος» για την τέχνη (σας); — απαντά ο Βασίλης Σαλπιστής Παρότι αντιλαμβάνομαι ότι η ερώτηση, έτσι διατυπωμένη, απαντά τρόπον τινά στην κοινωνική και την πολιτική συγκυρία, προσωπικά αδυνατώ να σκεφτώ το ζήτημα με αυτούς τους όρους· ούτε δαίμονας ούτε άγγελος, λοιπόν. Από την άλλη, καμιά…
-

Το παραμύθι των Γιουσουρούμ
—του Νίκου Βατόπουλου— Οι ιστορίες της Αθήνας και των ανθρώπων της είναι αναρίθμητες. Πολλές από αυτές ξεθωριάζουν, λανθάνουν ή λησμονούνται. Αλλες αναφύονται σε κύκλους χρόνου και γίνονται και πάλι ίχνη, και από θραύσματα γίνονται αφηγήσεις. Η περίπτωση της οικογένειας Γιουσουρούμ είναι ένα αθηναϊκό παραμύθι, γοητευτικό όσο και μακρινό, αλλά ταυτόχρονα νωπό, καθημερινό και αληθινό όσο…
-

The Sniper at the Gates of Heaven
Αυτό δεν είναι τραγούδι #486 Dj της ημέρας, η Αγγελική Μποζίκη Μάιος του 2009. Βλέπω το τελευταίο επεισόδιο της πέμπτης σεζόν του Numb3rs, όπου ένας μαθηματικός, καθηγητής στο πανεπιστήμιο βοηθάει το FBI να λύσει διάφορες υποθέσεις. Σε μια σκηνή καταδίωξης κι ενώ η αγωνία είναι στο κατακόρυφο, ξεκινάει να παίζει αυτό το τραγούδι. Και ξεχνάω…
-

Ο Πουτσίνι και το λάθος panettone
—της Stucano Closer και της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου— Ένας από τους μεγαλύτερους λάτρεις του καλού φαγητού στην παγκόσμια ιστορία της μουσικής ήταν ο Τζάκομο Πουτσίνι. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως η όρεξή του για απολαύσεις και αισθητικές συγκινήσεις ήταν θηριώδης: γυναίκες, ταχύτητα (ναι, ακόμα και τότε, προς τα τέλη του 19ου αιώνα!), κυνήγι και,…
-

Χωρίς το φουστάνι της γιαγιάς
—της Ελένης Κεχαγιόγλου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Στα νέα της ημέρας κυριαρχεί το προσφυγικό ζήτημα, η αδυναμία ή, μάλλον, η δυσφορία της Ευρώπης για την υποχρέωσή της να βρει μια λύση για τις ταλαιπωρημένες υπάρξεις που κατά τραγική ειρωνεία επιχειρούν να σωθούν από τον πόλεμο ρισκάροντας (και ενίοτε χάνοντας) τη ζωή τους…
-

Ο κινηματογράφος του Pasolini: επανεφεύρεση, μύθος, προφητεία
Ειδικό αφιέρωμα στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο προβάλλει τρεις σπάνιες ταινίες ντοκιμαντέρ, ξεχωριστά τεκμήρια της μοναδικής προσωπικότητας του Pier Paolo Pasolini. Ο Ιταλός δημιουργός έγραψε ιστορία στον κινηματογράφο, την ποίηση και τη λογοτεχνία, στη σκέψη, την εικόνα και το λόγο. Μορφή που αναστάτωσε την εποχή του και άφησε ερωτήματα και ερωτηματικά αναπάντητα…
-

Η ζάλη των τάξεων
—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα— Με αφορμή το διαβαθμισμένο πλέον 13% ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, ο Υπουργός Παιδείας κ. Νίκος Φίλης έσπευσε πρόσφατα –και σωστά– να δηλώσει τις προτεραιότητες και τους θεμιτούς στόχους του υπουργείου του: «Στην αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου θα κριθούμε», είπε ο Υπουργός. Αν η δήλωσή του σταματούσε εκεί,…
-

Time of the season
Αυτό δεν είναι τραγούδι #485 Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου [ή όταν η ζωή απαιτεί – και όχι επαιτεί] Τον Αύγουστο που μας πέρασε πέθανε ο διάσημος, μπεστελερίστας νευρολόγος Oliver Sacks. Στα 82 του, από καρκίνο. Τους τελευταίους μήνες της ταλαιπωρίας του δήλωνε στα ΜΜΕ την επιθυμία του να βιώσει τα πάντα πιο βαθιά…
-

Ο Όργουελ και η ελευθερία
—του Διονύση Καψάλη— Μετά από την ευγενική παραχώρηση του υλικού από τις εκπομπές του Διονύση Καψάλη (Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2014), αναδημοσιεύουμε εδώ τα κείμενα της ενότητας «Κυριακή του ανθρώπου», συνοδευμένα από το αντίστοιχο ηχητικό αρχείο. Ευχαριστούμε τον Διονύση Καψάλη για την πρόθυμη συνεργασία με το dim/art. Καλή ανάγνωση και καλή ακρόαση! Σήμερα,…
-

«Την κουρτίνα! Την κουρτίνα!»
Σημειώσεις μιας Φιλολόγου —της Ρούλας Καλαρά— Για πρώτη φορά στη ζωή μου και παρά τη θέλησή μου, βρέθηκα καθηγήτρια σε Γυμνάσιο, να έχω να χειριστώ μικρά —για τα δικα μου δεδομένα— παιδιά. Και μάλιστα, να πρέπει να τους διδάξω τραγωδία! Την Ελένη του Ευριπίδη! Περνάει ο μακροσκελή πρόλογος… Αρχίζουν οι μονόλογοι. Εγώ διαβάζω, τα παιδιά…
