Οι δυο πετεινοί

Ένας μύθος για την εποχή μας

—Τζέιμς Θέρμπερ | Μετάφραση: Σωτήρης Κακίσης—

* * *

Μια φορά κι έναν καιρό, ήτανε δυο πετεινοί, ένας γέρος πετεινός κι ένας νέος. Ο γέρος ήτανε ο πρώτος του κοτετσιού εδώ και πολλά χρόνια κι ο νεαρός ήθελε να του πάρει τη θέση.

«Θα την αφήσω ξερή τη γριά μπαμπακίνα μια απ’ αυτές τις μέρες», έλεγε ο νεαρός κόκορας στους φίλους του.

«Θα τον φυσήξεις και θα πέσει, Τζο», λέγανε οι φίλοι του, γιατί ο Τζο τούς φίλευε με λίγο καλαμπόκι που ’χε βρει.

Μετά οι φίλοι του πήγανε κι είπαανε στο γερο-πετεινό τι είχε πει το κοκοράκι.

«Χα, θα του σπάσω το σβέρκο!» είπε ο γερο-πετεινός τρατάροντας λίγο καλαμπόκι τους επισκέπτες του.

«Θα τον φυσήξεις και θα πέσει, Ντοκ», είπαν οι επισκέπτες.

Μια μέρα, ο νεαρός πετεινός τράβηξε κορδωμένος για το μέρος όπου ο γερο-πετεινός διηγότανε τα κατορθώματά του στις μάχες.

«Θα σου χώσω τα δόντια στη γούλα», είπε ο νεααρός πετεινός.

«Μοναχούλης ή με παρέα;» είπε ο γερο-πετεινός.

Κι αρχίσανε έτσι να στριφογυρίζουνε ο ένας γύρω απ’ τον άλλο, ψάχνοντας την ευκαιρία να χτυπήσουν γερά. Ακριβώς σ’ αυτό το σημείο, ο γεωργός, ο ιδιοκτήτης των πετεινών, άρπαξε το νεαρό και τον απομάκρυνε και τον καρύδωσε.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ:

Τα νιάτα θα προσεχθούν, για καλύτερα θα παραγεμιστούν και με κάστανα.

* * *

Thurber, James. Μύθοι για την εποχή μας  / Το Άσπρο Ελάφι
μετάφραση: Σωτήρης Κακίσης
Ερατώ, 2003 (α’ έκδοση Οδυσσέας 1982, β’ έκδοση Νεφέλη 1988).

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Μύθοι για την εποχή μας

Το dim/art στο facebook

Advertisements

Η μετρίως έξυπνη μύγα

Ένας μύθος για την εποχή μας

—Τζέιμς Θέρμπερ | Μετάφραση: Σωτήρης Κακίσης—

Μια μεγάλη αράχνη στο παλιό σπίτι έφτιαξε έναν ιστό ωραιότατο, για να πιάνει μύγες. Κάθε φορά που μια μύγα ακουμπούσε στον ιστό και παγιδευότανε πάνω του, η αράχνη την καταβρόχθιζε, έτσι ώστε, όταν θα πέρναγε καμιά άλλη μύγα, να νομίζει πως ο ιστός ήταν ένα μέρος ασφαλές και ήσυχο, να ξεκουραστεί.

Μια μέρα, μια μετρίως έξυπνη μύγα βούιζε γύρω και πάνω απ’ τον ιστό τόση πολλή ώρα χωρίς να προσγειώνεται, που η αράχνη παρουσιάστηκε και είπε «Έλα κάτω, μωρέ».

Η μύγα όμως ήταν αρκετά έξυπνη για τα κιλά της αράχνης, κι είπε: «Ποτέ δεν προσγειώνομαι σε μέρη που δε βλέπω να υπάρχουν κι άλλες μύγες, και δε βλέπω καθόλου άλλες μύγες στο σπίτι σας». Έτσι, πέταξε μακριά μέχρι που έφτασε σ’ ένα μέρος όπου υπήρχαν πάρα πολλές άλλες μύγες. Ετοιμαζότανε να εγκατασταθεί ανάμεσά τους όταν μια μέλισσα εμβουίστηκε κι είπε: «Στάσου, βλάκα, το χαρτί έχει κόλλα. Όλες αυτές οι μύγες είναι πιασμένες».

«Μην είσαι ανόητη», είπε η μύγα, «απλώς χορεύουνε».

Κατέβηκε, λοιπόν, κάτω και κόλλησε στη μυγοπαγίδα μ’ όλες τις άλλες μύγες.

Επιμύθιον: δεν υπάρχει ασφάλεια στους αριθμούς, ούτε σε οτιδήποτε άλλο.

* * *

James Thurber, Μύθοι για την εποχή μας, εκδ. Οδυσσέας, 1982. Μετάφραση: Σωτήρης Κακίσης

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Μύθοι για την εποχή μας

Το dim/art στο facebook

Η κουκουβάγια που ήταν Θεός

Ένας μύθος για την εποχή μας

—Τζέιμς Θέρμπερ | Μετάφραση: Σωτήρης Κακίσης—

Μια φορά κι ένα σκοτεινό μεσονύχτι, ήταν μια κουκουβάγια που καθότανε πάνω στο κλαδί μιας βελανιδιάς. Δυο τυφλοπόντικες προσπάθησαν να γλιστρήσουν από δίπλα απαρατήρητοι. «Γιου-χου!» είπε η κουκουβάγια. «Μας είδατε;» τραυλίσανε εκείνοι, φοβισμένοι και κατάπληκτοι, γιατί δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ήταν δυνατό κανείς να τους διακρίνει μέσα σ’ αυτό το βαθύ σκοτάδι. «Ου!» είπε η κουκουβάγια. Οι τυφλοπόντικες το ’βαλαν στα πόδια κι είπανε στ’ άλλα ζώα του κάμπου και του δάσους ότι η κουκουβάγια ήταν το σπουδαιότερο και σοφότερο απ’ όλα τα ζώα, επειδή μπορούσε να βλέπει μέσα στο σκοτάδι κι επειδή μπορούσε να απαντάει σε οποιαδήποτε ερώτηση. «Αυτό θα το δούμε», είπε ένα πουλί, ένας καρδινάλιος, και κάλεσε μια νύχτα την κουκουβάγια, όταν ήταν πάλι πολύ το σκοτάδι. «Τι σχήμα φτιάχνω τώρα με τα δάχτυλά μου;» είπε ο καρδινάλιος. «Χι», είπε η κουκουβάγια, και λάθος δεν έκανε. «Μπορείτε να μου αναφέρετε λέξιν συνώνυμον του γελώ ή καγχάζω;» ρώτησε ο καρδινάλιος. «Χω», είπε η κουκουβάγια. «Διατί οι άνδρες συνήθως επιμένουν εις αποτυχημένους έρωτας;» «Χούι», είπε η κουκουβάγια.

Ο καρδινάλιος πέταξε στ’ άλλα ζώα κι ανακοίνωσε ότι η κουκουβάγια ήταν όντως το σπουδαιότερο και σοφότερο πλάσμα στον κόσμο, επειδή μπορούσε να βλέπει μες στο σκοτάδι κι επειδή μπορούσε ν’ απαντάει σε  οποιαδήποτε ερώτηση. «Βλέπει και με το φως της μέρας το ίδιο καλά άραγε;» ρώτησε μια κόκκινη αλεπού. «Ναι», επτάχτηκε σαν ηχώ ένας μουσκαρδίνος. Κι ένα κανίς: «Μπορεί να βλέπει και με το φως της μέρας το ίδιο καλά;» Όλα τ’ άλλα ζώα ξέσπασαν σε γέλια μ’ αυτήν την ηλίθια ερώτηση και τα βάλανε με την κόκκινη αλεπού και την παρέα της και τους εξόρισαν από την περιοχή. Μετά στείλανε έναν αγγελιαφόρο στην κουκουβάγια και της ζητήσανε να γίνει ηγέτης τους.

Όταν η κουκουβάγια εμφανίστηκε στο πλήθος των ζώων, ήταν καταμεσήμερο κι ο ήλιος έλαμπε δυνατά. Ο ηγέτης περπατούσε πολύ αργά, πράμα που έκανε την παρουσία του εξαιρετικά μεγαλοπρεπή, και ατένιζε γύρω του καρφώνοντας εδώ κι εκεί τα μεγάλα του μάτια, πράμα που του ’δινε έναν αέρα εντυπωσιακής σοβαρότητας. «Είναι Θεός!» στρίγκλισε μια κότα του Πλύμουθ Ροκ. Κι οι άλλοι ενώσανε τις φωνές τους και ξανάπανε: «Είναι Θεός!» Πιάσανε λοιπόν και τον ακολουθούσαν όπου κι αν πήγαινε, κι όταν η κουκουβάγια άρχισε να σκοντάφτει σε διάφορα πράγματα, αρχίσανε κι αυτοί να σκοντάφτουν σε πράγματα. Τέλος, εκείνος έφτασε σε μια ασφαλτοστρωμένη ωτοστράτα κι άρχισε να βαδίζει στη μέση του καταστρώματος, κι όλα τ’ άλλα πλάσματα από κοντά του. Τότε ένα γεράκι, που λειτουργούσε σαν μοτοσυκλετιστής συνοδείας, αντιλήφθηκε ένα φορτηγό να κατευθύνεται κατά πάνω τους με καμιά εκατοστή χιλιόμετρα την ώρα, και το ανέφερε με τη σειρά του στην κουκουβάγια. «Υπάρχει κίνδυνος μπροστά», είπε ο καρδινάλιος. «Γιου-χου!» είπε η κουκουβάγια. Ο καρδινάλιος της λέει: «Δεν φοβάστε καθόλου;» «Ουχί», είπε η κουκουβάγια ήρεμα, γιατί δεν μπορούσε να δει το φορτηγό. «Είναι Θεός!» ξαναφώναξαν όλα τα ζώα, κι ακόμα φωνάζανε όταν το φορτηγό έπεσε πάνω τους και τα σκόρπισε. Μερικά ζώα τραυματίστηκαν μονάχα, τα περισσότερα όμως, συμπεριλαμβανομένης της κουκουβάγιας, σκοτώθηκαν.

Επιμύθιον: Μπορείς να εξαπατάς πάρα πολύ κόσμο επί μεγάλο χρονικό διάστημα.

* * *

James Thurber, Μύθοι για την εποχή μας, εκδ. Οδυσσέας, 1982. Μετάφραση: Σωτήρης Κακίσης

owl1

Εικόνα εξωφύλλου: από μαθητική εργασία (πηγή: Gymnasium Steglitz Berlin)

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Μύθοι για την εποχή μας

Το dim/art στο facebook