Moving Athens

Κάτω από τον θόρυβο της κίνησης των πεζών και των οχημάτων, κάτω από το μουρμουρητό της καθημερινότητας ή τη βουή των συγκεντρώσεων και των διαδηλώσεων, πίσω από τη ντάλα του καλοκαιρινού ήλιου ή τη λάμψη των φλας των ξένων ανταποκριτών, η Αθήνα, όπως κάθε πόλη, εξακολουθεί να ζει και να κινείται στον δικό της, υπόγειο ρυθμό. Τον ρυθμό που, όταν καταφέρεις να τον νιώσεις, διαπιστώνεις ότι είναι όλα αυτά μαζί — και, ταυτόχρονα, κάτι πέρα από αυτά. Τον ρυθμό της πόλης, λοιπόν, προσπαθεί να αποτυπώσει ο σκηνοθέτης Jevan Chowdhury.

Στο πρότζεκτ Moving Cities, ο Chowdhury ζητά από χορευτές να αυτοσχεδιάσουν σε προσεκτικά επιλεγμένα σημεία του αστικού τοπίου και, στην ουσία, να ερμηνεύσουν τον χώρο —και τις συνδηλώσεις του— με την κίνηση του σώματός τους. Μετά το Παρίσι, το Λονδίνο, τις Βρυξέλλες, το Γιερεβάν και την Πράγα, ήρθε η σειρά της Αθήνας: η ταινία Moving Athens ανέβηκε στο vimeo την περασμένη Παρασκευή, 10/7.

Το κάστινγκ των χορευτών έγινε σε συνεργασία με το Athens Video Dance Project (AVDP). Ο Chowdhury εξηγεί ότι διάλεξε κυρίως σημεία γνωστά στους τουρίστες και τους επισκέπτες της Αθήνας, «γιατί είναι πολυσύχναστα αλλά και οικουμενικά, με έναν τρόπο· εν μέρει, στόχος του πρότζεκτ είναι να δείξει ότι οι πόλεις στις οποίες ζούμε είναι λίγο πολύ ίδιες — οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά».

Ο Chowdhury έχει συναίσθηση πως η Αθήνα βρέθηκε τις τελευταίες μέρες στο επίκεντρο της επικαιρότητας παγκοσμίως. «Η ταινία δεν αποτελεί πολιτικό σχόλιο», λέει, «αλλά, προφανώς, είναι ανοιχτή σε ερμηνείες».

http://www.moving-cities.com/

Moving Cities fb

5_Jevan_Chowdhury_Moving_Cities_athens_greece_yatzer

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Πόλεις

Το dim/art στο facebook

Advertisements

Άμστερνταμ

Πόλεις #16

Το dim/art ζήτησε από το φίλο Τάσο Βαβλαδέλλη που ζει και εργάζεται στην ολλανδική πρωτεύουσα να γράψει λίγες γραμμές για την πόλη του Άμστερνταμ και να τις συνοδεύσεις με φωτογραφίες που έχει τραβήξει ο ίδιος. Τον ευχαριστούμε θερμά για την ανταπόκριση.

* * *

Το Άμστερνταμ δεν αφήνει κανένα ασυγκίνητο. Είναι μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη, σαν τη μακρυνή της ξαδέλφη, τη Νέα Υόρκη (πρώην Νέο Άμστερνταμ). Ο χαρακτήρας της έχει σμιλευθεί απο ντόπιους, επισκέπτες αλλά κι επαγγελματίες που την έχουν κάνουν σπίτι τους για μια περίοδο της ζωής τους. Αλλάζει πρόσωπα συνέχεια, όχι μόνο ανάλογα με την εποχή, αλλά και απο δρόμο σε δρόμο. Ένας φίλος μου είχε πει οτι το Άμστερνταμ αλλάζει κάθε 200 μέτρα, και δεν πρόκειται για μεγάλη υπερβολή.

Το αρχιτεκτονικό και το ανθρώπινο μωσαϊκό της πόλης δένουν με τρόπο δυναμικό, δίνοντας μια ατμόσφαιρα συνεχούς κίνησης και αλλαγής. Προκαλεί εντύπωση το πώς συνυπάρχουν αρμονικά το παρελθόν της χρυσής εποχής της πόλης, 3-4 αιώνες πριν, με το απόλυτα σύγχρονο και μοντέρνο σε όλες του τις μορφές. Μένω σε αυτή τη δυναμική ισορροπία γιατί μου έκανε μεγάλη εντύπωση απο την πρώτη μου μέρα εδώ. Το επιβλητικό σκηνικό στο κέντρο ορίζεται κυρίως απο κτίρια, δρόμους και κανάλια του 16ου και 17ου αιώνα, αυτό που με κάνει με θαυμασμό – και κάποια ζήλια – να σκέφτομαι πόσο σημαντικό είναι η πόλη να μην έχει υποστεί σημαντική καταστροφή εδώ και τόσα χρόνια. Όταν πέφτει η νύχτα, ιδίως όταν έχει ομίχλη και τα φώτα της πόλης φαίνονται λιγότερο «ηλεκτρικά», δεν είναι δύσκολο να μεταφερθείς σε μια άλλη εποχή. Σε αυτό το σκηνικό που δίνει την εντύπωση κάποιας βαθιάς μνήμης και ηρεμίας, αντιδιαστέλλεται η κίνηση και η ζωή που δίνει ο κόσμος που γεμίζει τους δρόμους, τις καφετέριες και τα πάρκα του Άμστερνταμ. Ποτάμια τουριστών, οι περισσότεροι νέοι, που έρχονται να απολαύσουν την «πιο ελεύθερη πρωτεύουσα στην Ευρώπη», ντόπιοι – και όχι μόνο – στα ποδήλατά τους, που έχουν μια άτυπη «έχθρα» με τους πεζούς και τα αυτοκίνητα… Το Άμστερνταμ σφύζει απο ζωή κι ενέργεια. Οποιαδήποτε καθημερινή, ακόμα και αν πρόκειται για κάποιο χειμωνιάτικο βράδυ με κρύο και βροχή, δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρεις κόσμο να διασκεδάζει.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Για να απολαύσεις πλήρως το Άμστερνταμ πρέπει να το περπατήσεις. Απο την Άνοιξη μέχρι το Φθινόπωρο, οι περισσότερες απο τις 1600 γέφυρες της πόλης είναι γεμάτες απο ζαρντινιέρες με λουλούδια. Ο δήμος και οι κάτοικοι φροντίζουν να υπάρχουν λουλούδια παντού. Το πρωί που περπατώ προς τη δουλειά, συχνά σταματώ σε μια απο τις 3 γέφυρες που βρίσκονται στο δρόμο μου για να χαζέψω τη θέα με τα κτίρια που καθρεφτίζονται στο νερό και με τις πολύχρωμες βάρκες αμφίπλευρα στο κανάλι. Το κέντρο, παρότι είναι πυκνοκατοικημένο, είναι γεμάτο με οάσεις πρασίνου, μικρά και μεγάλα πάρκα και χώρους όπου αισθάνεσαι πιο κοντά στη φύση. Οι αποστάσεις είναι μικρές και αυτό βοηθάει την κοινωνική ζωή. Απο το κέντρο μπορείς να πας σε οποιοδήποτε σημείο θέλεις το πολύ μέσα σε 20 λεπτά με το ποδήλατο. Το πυκνό δίκτυο τραμ με τα συχνά δρομολόγια δίνουν άλλη μια λύση σε μια πόλη που φαίνεται να «τιμωρεί» το αυτοκίνητο, το οποίο όμως πραγματικά δε σου είναι απαραίτητο.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το βράδυ, το Άμστερνταμ γίνεται πραγματικά μαγικό. Οι αψίδες των γεφυρών είναι διάστικτες με λάμπες που τις περιγράφουν και, όπως αντικατοπτρίζονται στο νερό, δίνουν απο μακρυά την εντύπωση αλεπάλληλων πλήρων φωτεινών κύκλων. Η νυχτερινή ζωή είναι εντονότατη σε κάποιους δρόμους, αλλά δυο στενά πιο ‘κει μπορεί να βασιλεύει η πλήρης ηρεμία. Πολλοί ντόπιοι επιλεγουν να έχουν πάντα ανοιχτές τις κουρτίνες τους, κατά την προτεσταντική ηθική του «δεν έχω τίποτα να κρύψω», κάτι που συχνά εκπλήσσει τους επισκέπτες. Τα σπίτια συνήθως είναι εύτακτα και πολλά απο τα παλιότερα αρχοντικά έχουν θαυμάσιες ταβανογραφίες και πλούσιο διάκοσμο. Τέλος, τη νύχτα κινείσαι παντού με ασφάλεια. Στις πιο τουριστικές περιοχές η αστυνομία κάνει εμφανή την ύπαρξή της, αλλά δεν παρεμβαίνει εκτός αν υπάρχει πραγματική ανάγκη. Ο κόσμος βρίσκεται εκεί για να κάνει κέφι και οι Ολλανδοί, ως καλοί έμποροι, φαίνεται να έχουν βρει την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ τάξης και διασκέδασης.

Παρότι το Άμστερνταμ είναι μικρό, με μόνο 750 000 μόνιμους κατοίκους, προσφέρει οτιδήποτε μπορεί να περιμένει κάποιος απο μια μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη. Καταπληκτικά μουσεία, θέατρα, όπερα, μεγάλοι και μικροί συναυλιακοί χώροι, μια πολύ ζωντανή underground μουσική σκηνή… Ένα σημαντικό πλεονέκτημα όμως είναι και το πόσο εύκολα ταξιδεύει κάποιος απο εδώ. Το Παρίσι βρίσκεται 3,5 ώρες και οι Βρυξέλλες 1 ώρα μακρυά με το τραίνο, το Λονδίνο κάτω απο 1 ώρα με το αεροπλάνο, οι πόλεις της βορειας Γερμανίας επίσης σε απόσταση αναπνοής και το αεροδρόμιο είναι απο τα καλύτερα δικτυωμένα στην Ευρώπη.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Για τους Ολλανδούς και τα χαρακτηριστικά τους έχουν γράψει πολλοί. Θα προσθέσω κάτι ελάχιστο και ίσως περίεργο για κάποιους: Μου φαίνονται οι πιο «Έλληνες» βορειοευρωπαίοι. Ακολουθούν και σέβονται τους κανόνες, αλλά τους παρακάμπτουν όποτε το θεωρήσουν απαραίτητο, χωρίς να το «θεωρούν απαραίτητο» συνέχεια.

Κατά τα άλλα, έχουν την αίσθηση οτι είναι κάτοικοι μιας μικρής χώρας και το θεωρούν υποχρέωσή τους να είναι εξωστρεφείς για να αναπτυχθούν και να προοδεύσουν. Δεν είναι τυχαίο οτι μιλούν όλοι εξαιρετικά αγγλικά και συνήθως ακόμη μια γλώσσα. Είναι πολύ υπερήφανοι και έχουν φοβερή αυτοπεποίθηση, αλλά ξέρουν να δουλεύουν σε ομάδες και κατανοούν τη λογική των αμοιβαίων υποχωρήσεων. Διαπραγματεύονται με την εμπειρία ενός λαού με εμπορική ιστορία αιώνων και δείχνουν ανοχή σε οτιδήποτε έχει να κάνει με προσωπικές ελευθερίες κι επιλογές. Έχουν λίγες και σταθερές φιλίες και δεν ανοίγουν το σπίτι τους εύκολα σε τρίτους, παρά την έξωθεν ανοιχτή τους συμπεριφορά. Την επιφάνεια την διαπερνάς εύκολα, αλλά για να μπεις βαθύτερα στη ζωή τους χρειάζεται πολύς χρόνος.

Κλείνοντας θα τολμήσω έναν ακόμα ανθρωπομορφισμό. Το Άμστερνταμ στα μάτια μου φαντάζει ανεκτικό και ευέλικτο. Μαθαίνει, απορροφά και εξελίσσεται, συχνά μάλιστα οδηγεί τις εξελίξεις, αλλά δεν ξεχνά την ταυτότητά του. Διαπνέεται απο την αυτοπεποίθηση της ήρεμης δύναμης, που δε χρειάζεται να σου επιβληθεί. Το Άμστερνταμ δέχεται αυτό που έχεις να δώσεις και θα αφομοιώσει αυτό που θέλει, γιατί ξέρει τι είναι.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Πόλεις

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

36 ώρες στην Αθήνα

Προχθές (15/10) οι New York TImes δημοσίευσαν ένα άρθρο της Joanna Kakissis με τίτλο «36 ώρες στην Αθήνα». Στο κείμενο —και στο αντίστοιχο video— δίνεται μια εικόνα της Αθήνας ως μιας πόλης που αρχίζει να ανακάμπτει από την κρίση. Προβάλλεται μέσα από συνομιλίες με κατοίκους και επαγγελματίες της Αθήνας η καθημερινότητα στην πόλη, από σκοπιά καθαρά τουριστική: καφές, φαγητό, διασκέδαση, μουσεία. Το video είναι καλογυρισμένο και αποδίδει αρκετά πιστά το σύγχρονο τουριστικό προφίλ της πόλης.

Πολλά μπορεί να σχολιάσει ένας κάτοικος της Αθήνας βλέποντας το video: Εξωραΐζει την κατάσταση αποσιωπώντας τις άσχημες πλευρές της πόλης και τα συμπτώματα της ανθρωπιστικής κρίσης; Επαναλαμβάνει μια αποσπασματική εικόνα με βάση τα γνωστά στερεότυπα Ακρόπολη, σουβλάκι και σανδάλι; Προβάλλει τη θετική εικόνα γιατί ακριβώς αυτός είναι ο σκοπός του και, συνεπώς, είναι επιτυχημένο ως προς τους στόχους της δημιουργίας του; Ο καθένας ας αποφασίσει από μόνος του. Σίγουρα πάντως έχει ενδιαφέρον να βλέπεις τον εαυτό σου —ή την πόλη σου, ή την χώρα σου— με τα μάτια των άλλων.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Πόλεις

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

 

Τόκυο

Πόλεις #15

Στη σημερινή μας βόλτα στο διαδίκτυο ανακαλύψαμε ένα πολύ ενδιαφέρον video της Ισπανίδας Joan Jimenez που μας ξεναγεί στην γιαπωνέζικη πρωτεύουσα μέσα από πλάνα που εστιάζουν στη λεπτομέρεια, στα σχήματα και στα χρώματα, στο μικρό που συμπεριλαμβάνει το μεγάλο, στο στενό που υπαινίσσεται το ευρύτερο, εναλλάσσοντας τις πανοραμικές εικόνες της πόλης με εικόνες από τις γειτονιές της. Κατορθώνει έτσι να δώσει την ανθρώπινη διάσταση του Τόκυο, την καθημερινότητά του, και όχι την αίσθηση ότι πρόκειται για την υπερσύγχρονη μητρόπολη της Άπω Ανατολής.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Πόλεις

Στοκχόλμη

Πόλεις #14

Το dim/art ζήτησε από τη φίλη Νικόλ Πρεβεζάνου που μετακόμισε πολύ πρόσφατα στη σουηδική πρωτεύουσα να γράψει τις πρώτες εντυπώσεις της από τη σκανδιναβική πόλη.
* * *

Στη Στοκχόλμη δεν θα νιώσεις ποτέ αφιλόξενα, όσο μόνος κι αν είσαι. Πάντα θα είσαι κοντά στη θάλασσα, πάντα θα είσαι κοντά σε ένα παγκάκι φτιαγμένο για να σε φιλοξενήσει στο διάλειμμα του περιπάτου σου, πάντα θα είσαι κοντά σε κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς, πάντα θα είσαι κοντά σε ένα ζεστό καφέ και ένα kanelbulle[i] για τη λιγούρα.

Άγραφος κανόνας η οπτική επαφή και το «καλημέρα». Στο ταμείο, στο ασανσέρ, στην είσοδο στο αστικό λεωφορείο (ναι, ο οδηγός σε κοιτάει και σε χαιρετάει όταν χτυπάς το εισιτήριο), στη σκάλα, στο μονοπάτι στο πάρκο, παντού.

Η πόλη σε φροντίζει αλλά έχει και απαιτήσεις που δεν τις επιβάλλει ο νόμος αλλά το ίδιο το κοινωνικό σύνολο που βασίζει την ευημερία του στον αλληλοσεβασμό και την ατομική ευθύνη. Είναι υπερβολές αυτά που λέγονται για ψυχρότητα και μοναχικότητα των βορείων. Πώς θα μπορούσε μια πόλη μουρτζούφληδων να είναι τόσο μα τόσο όμορφη και καλαίσθητη;

Από τις σνομπ βορειοανατολικές συνοικίες, έως τον χιπστερικό νότο, η πόλη είναι γεμάτη όμορφα κτίρια, λειτουργικές παρεμβάσεις, γενναιόδωρους χώρους πρασίνου. Το πέρασμα από το βορρά στο νότο, το νησί της Παλιάς Πόλης, αποτελεί ένα μεσαιωνικό διάλειμμα που έχει διατηρήσει σχεδόν στο ακέραιο το χαρακτήρα της αρχικής πόλης. Το Djurgården, το τμήμα της πόλης με τον πανέμορφο εξοχικό περίπατο μήκους 10 χιλιομέτρων, γεμάτο μουσεία και χώρους τέχνης,  το openair museum Skansen και το λούνα παρκ GrönaLund, είναι σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Μα φυσικά να έρθει το καλοκαίρι για να ξεκινήσουμε το islandhopping!


[i] Γλυκό στριφτό ψωμάκι με γεύση κανέλας και ζάχαρη, πρωτοεμφανίστηκε στη Σουηδία στη δεκαετία του 1920, παρουσιάστηκε ως σουηδική σπεσιαλιτέ στο project Café Europa της ΕΕ το 2006.

stockholm17

stockholm20

stockholm18

stockholm14

stockholm12

stockholm8

stockholm5

stockholm1

stockholm2

stockholm4

stockholm6

stockholm11

stockholm13

stockholm15

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Πόλεις

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Χονγκ Κονγκ

Πόλεις #13

Μια διαφορετική όψη του Χονγκ Κονγκ μας προσκαλεί να δούμε μέσα από τις φωτογραφίες του ο Romain Jacquet-Lagrèze, ένας γάλλος φωτογράφος που ζει σ’ αυτή τη μεγαλούπολη της νότιας Κίνας. Οι φωτογραφίες του αφιερώματος συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο του με τίτλο Vertival Horizon το οποίο ο ίδιος περιγράφει ως «μια βουτιά μέσα στην πυκνή ατμόσφαιρα της πόλης κι ένα οπτικό τεκμήριο του πολυποίκιλου αστικού και αρχιτεκτονικού της τοπίου».

Ας γνωρίσουμε λοιπόν μέσα από τον φακό του Lagrèze τον Κάθετο Ορίζοντα του Χονγκ Κογκ .

hongkong1

hongkong2

hongkong3

hongkong4

hongkong5

hongkong7

hongkong8

hongkong9

hongkong10

hongkong11

hongkong13

hongkong14

hongkong17

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Πόλεις

Βενετία

Πόλεις #12

Μια από τις πιο γοητευτικές ιταλικές πόλεις, η Βενετία — κέντρο εξουσίας, πλούτου, εμπορίου και τέχνης στο Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση, τουριστικό θέρετρο σήμερα σε τέτοιο βαθμό που έχει σχεδόν χάσει την αυθεντικότητά της και μοιάζει με ένα καλοστημένο θεατρικό σκηνικό όπου οι Βενετσιάνοι —τουλάχιστον οι κάτοικοι της παλιάς πόλης— θυμίζουν περισσότερο κομπάρσους παρά ανθρώπους που ζουν την καθημερινότητα μιας πόλης όπως οι άλλες της Ευρώπης. Και πράγματι: η Βενετία δε μοιάζει σε τίποτε σχεδόν με τις άλλες πόλεις, έχει ένα άρωμα ρομαντικό και αναγεννησιακό σαν ο χρόνος που πέρασε, οι δύο και πλέον αιώνες που μεσολάβησαν ανάμεσα στο σήμερα και σ’ έναν πίνακα του Καναλέττο, να μην άφησαν ίχνη.

Η Βενετία των ημερών μας σε ένα πολύ πολύ ωραίο time-lapse video:

Ας δούμε τώρα και τη Βενετία του Καvαλέττο (Giovanni Antonio Canal 17 ή 18 Οκτωβρίου 1697 – 19 Απριλίου 1768), του καλλιτέχνη που την αγάπησε και τη ζωγράφισε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Η επίσκεψη στη Βενετία είναι πάντοτε μια ρώσικη ρουλέτα, μια βουτιά στο κενό — ή, καλύτερα, μια βουτιά στο νερό. Για να τη γνωρίσεις μπορεί να χρειαστεί να χρησιμοποιείς πλεούμενο μέσο όχι μόνο για τις θαλάσσιες αλλά και για τις χερσαίες μετακινήσεις σου. Έχει όμως κι αυτή η πλευρά της το γούστο της, αρκεί να πας αποφασισμένος ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τσαλαβουτάς μέσα στους δρόμους σαν τον Τζιν Κέλι και να πας με την κατάλληλη εξάρτυση για να ζήσεις μια περιπετειώδη «acqua alta». Νά, σαν κι αυτήν που έζησαν όσοι βρέθηκαν στη Βενετία τις τελευταίες μέρες:

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Δείτε εδώ μια παλιότερη ανάρτηση του dim/art για τη Βενετία

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Πόλεις