Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Ένα λουλούδι —Αλέξανδρος Πούσκιν— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος Ένα λουλούδι πο ‘χει μαραθεί και ξεθυμάνει βλέπω μες στο βιβλίο αφημένο. Ένα παράξενο αίσθημα, θλιμμένο ως μέσα νιώθω την ψυχή να πιάνει. Πού ν’ άνθιζε; Και πότε; Ποια άνοιξη, πόσο μακρινή; Και ν’ άνθισε πολύ; Το ‘κοψαν ποιοι; Κανένα γνώριμο ή ξένο χέρι; Κι εδώ το βάλανε…

Κυρίαρχη μνήμη —Αμαλία Τσακνιά— Θα πρέπει να ‘ταν άνοιξη γιατί η μνήμη αυτή υπερπηδώντας παπαρούνες έρχεται —Κική Δημουλά— Θα πρέπει να ‘ταν άνοιξη μ’ άλλα πρόσωπα βέβαια κι άλλο λουλούδι· πού βρεθήκαν αλήθεια τόσες μαργαρίτες; Αυτό το συγκεκριμένο τοπίο κυρίαρχη μνήμη από καιρό φυσικό φαινόμενο πια άμπωτη και πλημμυρίδα. * * * Εδώ άλλα ποιήματα,…

Κάτω απ’ τις ράγες… —Μανόλης Αναγνωστάκης— Κάτω απ’ τις ράγες του τρένου Κάτω από τις γραμμές του βιβλίου Κάτω από τα βήματα των στρατιωτών Όταν όλα περάσουν — πάντα σε περιμένω. Πέρασαν από τότε πολλά τρένα Κι άλλα πολλά βιβλία θα διαβαστούν Κι άλλοι στρατιώτες το ίδιο θα πεθάνουν. Κάτω από κάθε τι που σου…

Θηρίο αγαπημένο —Ανέστης Ευαγγέλου— Θηρίο αγαπημένο, πόσα χρόνια περάσαμε μαζί, τι νύχτες και τι αυγές, τι μεσημέρια, τι απόβραδα. Τι αίμα ήπιες θηρίο μου, τι σάρκα έφαγες, τι σπλάχνα σπάραξες ζεστά, αχόρταγο πάντοτε και διψασμένο, ακόρεστο— κι εγώ ο τρελός ακόμα σ’ αγαπώ. * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων  

Για τα παιδιά που πέθαναν στην επιδημία ευλογιάς —Ριόκαν Τάιγκου— Μετάφραση: Γιώργος Τσακνιάς Όταν θα ‘ρθει η άνοιξη στα κλαδιά των δέντρων θ’ ανθίσουν λουλούδια. Μα τα παιδιά που πέσαν με τα φύλλα το φθινόπωρο ποτέ δεν θα  γυρίσουν.   [ Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από την αγγλική μετάφραση του Τζον Στίβενς ] Εικόνα…

[ Το κόκκινο πιπέρι μπήγει κραυγές…] —Ιβάν Γκολ— Μετάφραση: Ε. Χ. Γονατάς Το κόκκινο πιπέρι μπήγει κραυγές δεν κρατάει πια κρυφή τη λαχτάρα του Ο θάμνος της βανίλιας είναι ένα σύννεφο ηδονής Μια θύελλα κανέλας πλημμυρίζει τον κόσμο Το δέντρο της βροχής μου ‘σταξε το πρώτο του δάκρυ   Ιβάν Γκολ, Μαλαισιακά τραγούδια, μετάφραση: Ε. Χ.…

Ο γλάρος —Γιάννης Σκαρίμπας— Ώρα καλή στου απείρου την καρδιά γλάρε µου βραδυνέ που φεύγεις – πλοίο, μετά από σένα η νύχτα, η σιγαλιά, η κάμαρά µου, ένα φωσάκι, ένα βιβλίο. Πηγαίνεις συ… Εγώ εκπεσµένο αλαργινό αδέλφι σου νοσταλγικό εδώ μένω· ένα βιβλίο, ένα φωσάκι –και πονώ– µια καµαρούλα – αδέρφι µου υψωμένο. Κι όλο…

Νουβέλα —Άντριεν Ριτς— Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ Δύο άνθρωποι σ’ ένα δωμάτιο συζητούν έντονα. Ο ένας σηκώνεται, βγαίνει να περπατήσει. (Αυτός είναι ο άντρας). Ο άλλος πάει δίπλα και πλένει τα πιάτα· σπάει ένα. (Αυτή είναι η γυναίκα). Έξω σκοτεινιάζει. Τα παιδιά τσακώνονται στη σοφίτα. Δεν της έμεινε αίμα στην καρδιά. Ο άντρας γυρίζει, το σπίτι…

Σονέτο 5 —Κωνσταντίνος Θεοτόκης— Το σπάνιο μπλάβο ρόδο που μπροστά σου Στην ερμιά, μες στ’ αγκάθια του κλεισμένο Το είδες, φαινότουν να σου λέει: «Προσμένω Τ’ άσπρο σου χέρι να με κόψει. Στάσου!» Το τήραξες, κυρά, κι ολόγυρά σου Τ’ άχραντο βλέμμα ρίχνεις το βλοημένο Κι όλο τον κάμπο βλέπεις ανθισμένο —Γεννά λουλούδια η γη…