Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας
-
Το ποίημα της εβδομάδας 3/10
Ο δαίμων της πορνείας —Γιώργος Σεφέρης— …Nicosia e Famagosta per la lor bestia si lamenti e garra… PARADISO …ως γοιόν ηξεύρετε και ο δαίμων της πορνείας όλον τον κόσμον πλημμελά τον εκόμπωσε τον ρήγαν και έππεσεν εις αμαρτίαν… —Χρονικόν του Μαχαιρά— O Tζουάν Bισκούντης είχε γράψει την αλήθεια. Πώς πλέρωσε μαυλίστρες ο κούντη Tερουχάς πώς…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 26/9
Οι καμπάνες —Γκιγιώμ Απολλιναίρ— Μετάφραση: Μήτσος Παπανικολάου Καλέ μου ωραίε μου τσιγγάνε Άκου οι καμπάνες πώς χτυπάνε Κάθε φορά τρελά αγαπιόμαστε Νομίζοντας πως δε φαινόμαστε Μα δεν κρυφτήκαμε καλά Μας είδαν όλες οι καμπάνες Απ’ τα καμπαναριά ψηλά Και στο ντουνιά το διαλαλάνε Αύριο ο Γιάννης κι ο Θωμάς Η Μάρω η Μάρθα η Κατερίνα…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 19/9
[Άκουσε, είν’ ο σκοπός…] Πωλ Βερλαίν Μετάφραση: Τέλλος Άγρας Άκουσε, είν’ ο σκοπός πολύ γλυκός: Δεν κλαίω, σου λέει, παρά για να σ’ ευφράνω. Τόσο αλαφρός, τόσο διακριτικός… Νεράκι ριγηλό στα χόρτα πάνω. Γνωστή σου είν’ η φωνή (κι αγαπητή;) Όμως στα κρέπια τώρα σκεπασμένη. (Παρόμοια χήρα απαρηγόρητη, μα που η παλιά της η έπαρση…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 12/9
Πορτρέτο προλετάριου —Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς— Μετάφραση: Βερονίκη Δαλακούρα Μια ψηλή, νέα γυναίκα με ποδιά. Δεν φορά καπέλο. Πιάνει σβέλτα τα μαλλιά της αλογοουρά. Το ένα της πόδι στο πεζοδρόμιο. Φορά μια κάλτσα πλεκτή. Το παπούτσι στο χέρι. Το κοιτά μέσα προσεκτικά. Τραβά το χαρτόνι της σόλας για να βρει το καρφί που την πλήγωνε. *…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 25/7
[Ποια θέληση θεού μας κυβερνάει…] —Κώστας Καρυωτάκης— Ποια θέληση θεού μας κυβερνάει, ποια μοίρα τραγική κρατάει το νήμα των άδειων ημερών που τώρα ζούμε σαν από μια κακή, παλιά συνήθεια; Πριν φτάσουμε στη μέση αυτού του δρόμου, εχάσαμεν τη χρυσή πανοπλία, και μόνο το μεγάλο ερώτημά μας ολοένα πιο σφιχτά μας περιβάλλει. Χωρίς πίστη κι…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 18/7
Πέρ’ απ’ τα δάση του κυνηγιού —Ντόναλντ Τζάστις— μετάφραση: Αλέξης Τραϊανός Μιλώ για κείνο το μεγάλο σπίτι Πέρ’ απ’ τα δάση του κυνηγιού Πυργωτό κι υψωμένο Στου δεκατοένατου αιώνα το ύφος, Με τις πυγολαμπίδες εκατοντάδες Να πηδούν στο ψηλό χορτάρι, Τη μυρουδιά του γιασεμιού Και των τριαντάφυλλων των φαγωμένων απ’ τις κάμπιες, Ανακαλώντας φημισμένα χρόνια…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 11/7
Σίγουρο πια —Αμαλία Τσακνιά— Πώς κάπου υπάρχει ασφαλιστική δικλείδα σίγουρο πια. Την πρόσεξα πολλές φορές εκείνη τη λεπτή στήλη ατμού ασήμαντη ρωγμή στην καταχνιά που αποτρέπει την έκρηξη ή το καλόγνωμο φωτάκι πίσω από τα μάτια μας π’αναβοσβήνει συνθηματικά μονάχα ένα δευτερόλεπτο πριν απ’την τρέλα ή τον μονόφθαλμο κλειδούχο που ξεπετιέται από το μαύρο της…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 4/7
ΙΙΙ —Στίβεν Κρέιν— Μετάφραση: Σπύρος Ηλιόπουλος Στην έρημο Είδα ένα πλάσμα, γυμνό, κτηνώδες, Καθόταν καταγής, Κράταγε στα χέρια του την καρδιά του Και την έτρωγε. Είπα, «Είναι καλή, φίλε;» «Είναι πικρή — πικρή», μου απάντησε∙ «Αλλά μ’ αρέσει Γιατί είναι πικρή Και γιατί ‘ναι η καρδιά μου». Από τη συλλογή: Black Riders and Other Lines (1895 ) Πηγή: Πτερόεν * *…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 27/6
Γράψιμο —Τσαρλς Μπουκόφσκι— Μετάφραση: Σώτη Τριανταφύλλου αρχίζεις να χαμογελάς παντού μέσα σου μόλις οι λέξεις ξεχύνονται απ’ τα δάχτυλά σου στα πλήκτρα κι είναι σαν να ονειρεύεσαι τσίρκο: εσύ είσαι ο κλόουν, ο θηριοδαμαστής, ο τίγρης, είσ’ αυτός που είσαι καθώς οι λέξεις σαλτάρουν μεσ’ από φλεγόμενα στεφάνια, εκτελούν τριπλό άλμα στον αέρα από τραπέζιο…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 20/6
Ο ξένος των άστρων —Δ. Π. Παπαδίτσας— Ξέρετε από ποιο κρησφύγετο του μυαλού μου έρχεστε κι από ποιο άνοιγμά μου που φυσάνε ζέφυροι περνάτε αρχαία αποδημητικά πουλιά; Α εγώ, και μέσα στης ματιάς μου το ήμερο πλήθος αριθμών και στης ματιάς μου τους μαγνήτες ελάσματα λαμποκοπούν σαν να ΄ναι κάτοπτρα που μέσα τους η Κολχίδα…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 13/6
Χαιρετισμοί —Μάρκος Μέσκος— Υπάρχει μνήμη στο κέντρο της γης. Ήλιος στον ουρανό και ουτοπίες. Κατηφορίζοντας, θαρρώ, την Κατάρα και δεξιά, κατ’ ευχήν, η παλιά Βοβούσα άνθρωποι κάθε εποχής περαστικοί μα η σκοτωμένη ώρα μάταια προσμένει άλλοι έσπειραν άλλοι θέρισαν και το δίκιο στην άκρη του γκρεμού πρωτόφαντα όπλα καθώς εξαίσιοι θεοί τα δόλια άλογα του…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 6/6
Των κεκοιμημένων —Μιχάλης Γκανάς— στη μάνα και στον Χρήστο Ας πούμε ένα τραγούδι σιγανό, καθώς αρμόζει στους κεκοιμημένους, ενώ φτερά πουλιών γεμίζουν τον αέρα κι αυτοί περνούν σκυφτοί σηματοδότες και βγαίνουν σε υπόγειες διαβάσεις. Πάλι σκοτάδι, πάλι της ψυχής τ’ απόκρημνα φαράγγια κι ο ήλιος με παλάμες κάρβουνο να τους πατάει, ώσπου βουτάνε στα νερά…
dimart 