Το ποίημα της εβδομάδας 26/9

Οι καμπάνες

—Γκιγιώμ Απολλιναίρ—
Μετάφραση: Μήτσος Παπανικολάου

Καλέ μου ωραίε μου τσιγγάνε
Άκου οι καμπάνες πώς χτυπάνε
Κάθε φορά τρελά αγαπιόμαστε
Νομίζοντας πως δε φαινόμαστε

Μα δεν κρυφτήκαμε καλά
Μας είδαν όλες οι καμπάνες
Απ’ τα καμπαναριά ψηλά
Και στο ντουνιά το διαλαλάνε

Αύριο ο Γιάννης κι ο Θωμάς
Η Μάρω η Μάρθα η Κατερίνα
Η φουρναρίνα κι ο ψωμάς
Και η εξαδέρφη μου η Μαρίνα

Θα γελούν όταν θα περνώ
Πια δε θα ξέρω τι να κάνω
Μακριά μου θα ‘σαι. Θα πονώ
Κι ίσως ακόμα να πεθάνω.

* * *

Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.