Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Η διαθήκη του ποιητή Κιούχελμπέχερ —Αλέξανδρος Πούσκιν— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος Φίλοι, σχωράτε με! Σ’ εσάς όλα τ’ αφήνω όσα έχω και δεν έχω· σας παραδίνω τις πίκρες, τα τραγούδια μου, τιμές και κλέη — κι εσείς μου σβήνετε τα χρέη. Αλέξανδρος Πούσκιν, αυτοπροσωπογραφία, 1820 * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Το ποίημα —Κάρολος Τσίζεκ— Όπως το κεντητό έξωμο φουστάνι σε προκαλεί να φανταστείς με αυτό που δείχνει εκείνο που δε φαίνεται έτσι και το καλό ποίημα σε κάνει ανύποπτος να υποψιαστείς με αυτό που λέει κι εκείνο που δε λέγεται. Στον έκπαγλο τον κόρφο που ονειρεύτηκες το κεφάλι σαν έγειρες μεμιάς και όλες γύρω οι…

Βρέχει κάθε μέρα από τότε που ‘φυγες από τότε που ήρθες βρέχει κάθε μέρα —Πιεν Τσι-Λιν— Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου Είμαι εγώ ο υπεύθυνος για τη βροχή που πέφτει πάνω στους δυο φίλους μου σε δυο τόπους μακρινούς. Κανένα νέο από τον τρίτο. Πρέπει τάχα να του στείλω μια ομπρέλα; Ανήσυχος κοιτάζω μέσ’ από την πράσινη…

Διακοπές στην πραγματικότητα —Χάρης Βλαβιανός— Να μπορούσες να χαθείς, έστω για λίγο, στα ερείπια του χρόνου, (όπως χάνεται κανείς στους δρόμους μιας νέας Πομπηίας), να ξεχάσεις το σημείο που στέκεσαι, το σταθερό, αμετάβλητο, κέντρο σου, να υψώσεις τα μάτια στον ουρανό να δεις ένα αστέρι που πέφτει… Να το! Κοίτα! Ποιο; Πού; * * *…

Θα ξαναγυρίσουμε —Κλείτος Κύρου— Θα ξαναγυρίσουμε Όταν οι ελιές θα ντύνουν στο χρυσάφι τα γέρικα όνειρά τους Όταν τα μελτέμια θα κινούν να χαϊδέψουν τις εφήμερες πεζολογίες του νησιού Όταν δυο μάτια σκοπελίτικα θα φωτιστούν απ’ τη χαρά του γυρισμού Τούτο το καλοκαίρι είτε το άλλο που θα ‘ρθει Δεν έχει σημασία πότε Κάποιο καλοκαίρι…

Ο κύριος Φογκ πάει διακοπές —Γιάννης Βαρβέρης— Είπε κάποτε ο κύριος Φογκ να πάει διακοπές. – Βαθιά μέσα σε μια πολυθρόνα έχω μπροστά μου μια θάλασσα σκέφτηκε αμέσως. Πού να πηγαίνω τώρα σε άλλη αφού είναι ίδια όλ’ η θάλασσα. Εξάλλου εγώ δεν κολυμπώ διότι δεν είμαι ψάρι. – Βουνό λοιπόν αναφώνησε ο κύριος Φογκ…

Και πάλι τα χέρια μου —Κωστής Παλαμάς— Τα χέρια μου είναι για τα μάγια που υπάκουα τα τραβάνε τα στοιχιά, τα χέρια μου είναι στέφανα, είναι αρπάγια, παρακάλια ή προστάσματα τραχιά. Τα χέρια μου είναι σα να σκάφτουν να θάψουν ή να βρουν κάτι ακριβό, τα χέρια μου είναι σα να τον ξανάφτουν με φλογόγλωσσα…

Η μνήμη σου μέσα μου —Βιτόριο Σερένι— Μετάφραση: Σωτήρης Παστάκας Η μνήμη σου μέσα μου είναι μόνον ένας ανάλαφρος ήχος από ποδήλατα που ήσυχα πηγαίνουν εκεί όπου το ύψος του απομεσήμερου κατηφορίζει στο πιο φλογερό σούρουπο ανάμεσα σε κιγκλιδώματα και σπίτια και κατωφέρειες γεμάτες στεναγμούς από παράθυρα ξανανοιγμένα στο καλοκαίρι. Του εαυτού μου επιμένει μόνον…

Παραισθήσεις —Κλείτος Κύρου— Όταν κοιμάσαι τη νύχτα Έρχονται ακροποδητί Και σου παίρνουν ένα-ένα Τα ρούχα σου τα μέλη σου Ξυπνάς γυμνός επιπλέοντας Σε όνειρα αμύθητα φασματικά Χάσκει επάνω σου ένας τρύπιος Ουρανός ξέπνοες ακούγονται Λεπτές ανυπεράσπιστες φωνές Κι από τις χαραμάδες Βλέπεις ελάφια να τρέχουνε Στα ξέφωτα * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων