Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Ελπήνωρ —Τάκης Σινόπουλος— Ήταν κάποιος από τη συνοδεία που τον αντίκρισε όχι ο πιο γέροντας: Κοιτάχτε ο Ελπήνωρ πρέπει να ‘ναι εκείνος. Εστρίψαμε τα μάτια γρήγορα. Παράξενο πως θυμηθήκαμε αφού είχε η μνήμη ξεραθεί σαν ποτάμι το καλοκαίρι. Ήταν αυτός ο Ελπήνωρ πράγματι στα μαύρα κυπαρίσσια τυφλός από τον ήλιο και τους στοχασμούς σκαλίζοντας την…

Τα καινούρια ρούχα του βασιλιά (παραλλαγή) —Μαρία Τοπάλη— Ι. Σύμφωνα πάντα μέ τό γνωστό σέ ὅλους παραμύθι, ὁ βασιλιάς ἦταν γυμνός. Μόνο πού γίνανε τά πράγματα λιγάκι διαφορετικά. Πράγματι ἐμφανίστηκε ὁλόγυμνος στή διάρκεια μιᾶς ἐπίσημης παράτας ὄχι ὅμως γιατί τάχα τόν ξεγέλασε κάποιος ἀετονύχης. Ἡ γύμνια του, καλά γνωστή στόν ἴδιο καί στούς σύν αὐτῶ…

Η ζωγραφιά του κόσμου —Λουκάς Κούσουλας— Η ζωγραφιά του κόσμου, όπως και πάσα εξάλλου ζωγραφιά, δεν είναι να βλέπεται από κοντά. Από κοντά, αχ, σύγχυση μόνο είναι όλα και σκοτεινιά. Η ζωγραφιά του κόσμου, παρά κάθε άλλη αυτή, χρειάζεται απόσταση να φανεί. Χρειάζεται απόσταση, αλίμονο, την κανονική και που να βρεθεί. Πού να βρεθεί που…

Το Πιόνι —Κ. Π. Καβάφης— Πολλάκις, βλέποντας να παίζουν σκάκι, ακολουθεί το μάτι μου ένα Πιόνι οπού σιγά-σιγά τον δρόμο βρίσκει και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει. Με τέτοια προθυμία πάει στην άκρη οπού θαρρείς πως βέβαια εδώ θ’ αρχίσουν οι απολαύσεις του κ’ οι αμοιβές του. Πολλές στον δρόμο κακουχίες βρίσκει. Λόγχες λοξά το ρίχνουν…

Έχω μια πίπα Στον ποιητή Απ. Μελαχροινό —Νίκος Καββαδίας— Έχω μια πίπα ολλανδική από ένα μαύρο ξύλο, όπου πολύ παράξενα την έχουν σκαλισμένη. Έχει το σχήμα κεφαλιού Γοργόνας με πλουμίδια. Κι ένας σ’ εμέ ναύτης Δανός την έχει χαρισμένη. Και μου ‘πε αυτός πως μια φορά του την επούλησε ένας, στην Αλεξάντρεια, έμπορος ναρκωτικών, Αράπης,…

Το ποίημα —Γιώργης Παυλόπουλος— Φεύγει νύχτα μ’ ένα παλιό αμάξι γέρος πια φοράει μαύρα. Ποιος είναι και πού πηγαίνει κανείς δεν ξέρει. Μέσα στη σκέψη του υπάρχει το ποίημα που ποτέ δεν θα γράψει. Τόσο αόριστο σαν τη ζωή του. Μέσα στο κούφιο μπαστούνι του υπάρχει ένα φίδι χρυσό. Καθώς θα το τυλίγει απόψε στο…

Κύριε —Μίλτος Σαχτούρης— —Κύριε, είναι μεσημέρι κι ακόμα δεν ξυπνήσατε —Κύριε, δεν πήρατε το πρωινό σας —Κύριε, ήπιατε πολλούς καφέδες —Κύριε, ο ήλιος λάμπει, αστράφτει βρέχει και χιονίζει —Κύριε, ένα κόκκινο πουλί έχει κολλήσει στο παράθυρο σας —Κύριε, μια μαύρη πεταλούδα φάνηκε πάνω στο στήθος σας —Κύριε, πώς τρέχετε με το ποδήλατο! —Κύριε, είστε παγωμένος —Κύριε, έχετε πυρετό —Κύριε,…

Τραγούδι για κείνους που ξέρουν —Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ— Μετάφραση: Ηλίας Κυζηράκος κάτι πρέπει να γίνει τώρα αμέσως αυτό το ξέρουμε μα φυσικά είναι πολύ νωρίς για να ενεργήσουμε μα φυσικά είναι πολύ αργά πέρασε η μέρα ω ξέρουμε ξέρουμε πως στ’ αλήθεια μάλλον ευπορούμε και πως θα συνεχίσουμε έτσι και πως αυτό δεν ωφελεί καθόλου…

Μη φωνάζετε πια —Τζουζέπε Ουνγκαρέτι— Μετάφραση: Σωτήρης Τριβιζάς Σταματήστε να σκοτώνετε τους νεκρούς, Μη φωνάζετε πια, μη φωνάζετε Εάν θέλετε να τους αφουγκράζεστε ακόμα, Εάν ελπίζετε πως δεν θα χαθούν. Οι νεκροί ανεπαίσθητα ψιθυρίζουν, Δεν κάνουν περισσότερο θόρυβο Απ’ όσο το χορτάρι που μεγαλώνει Ευτυχισμένο εκεί που δεν περνά ο άνθρωπος. [Τζουζέπε Ουνγκαρέτι, Σπουδή θανάτου, μετάφραση:…

Ανεπίδοτα γράμματα —Άρης Αλεξάνδρου— 13 Σύντροφε, κοιμάσαι; Ήθελα να μου πεις, ξέρεις καμιά σελίδα μαρξισμού που να βουλιάζουν οι λέξεις στο χαρτί σαν τη σιωπή μου στις κόρες των ματιών της; Από τα Ποιήματα (1941-1974), ύψιλον/βιβλία , Αθήνα 1991 * * * Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Η φωνή μου —Ματθαίος Μουντές— Απόδειξη πως η συνάντησή μας δεν ήταν τυχαία είναι η λάμψη που έχουν οι φτερούγες σας. Μη μου πείτε πως είναι από φυσικού τους έτσι λαμπερές. Ούτε με σαπούνι των αγρίων να τις πλύνατε. Οι δικές μου δεν θα σας αρέσουν. Κι ας μου κόστισαν ένα σωρό λεφτά. Μόνο για…