Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Εγώ —Χόρχε Λουίς Μπόρχες— Το κρανίο, η κρυφή καρδιά, οι δρόμοι του αίματος που δε βλέπω, οι σήραγγες του ονείρου, αυτός ο Πρωτέας, τα έντερα, ο σκελετός, ο αυχένας. Είμαι όλ’ αυτά. Απίστευτο, αλλά είμ’ ακόμα η μνήμη ενός σπαθιού κι ενός μοναχικού ήλιου που δύει και γίνεται χρυσάφι, ίσκιος, τίποτα. Είμαι αυτός που βλέπει…

[Άρχισε μια σιγανή βροχή…] —Μανόλης Αναγνωστάκης— Έπεφτε μια κίτρινη παλιά βροχή… Γ. Κ. Άρχισε μια σιγανή βροχή αργά προς το βράδυ. Στις πολιτείες ο ουρανός φαίνεται μιαν απέραντη λασπωμένη πεδιάδα Κι η βροχή είναι μια καλοσύνη, όσο να πεις, δε μοιάζει διόλου με το θάνατο Μπορείς να βαδίζεις κάποτε χωρίς κανένα σκοπό ή με σκοπό…

Ο καλός άγγελος —Ραφαέλ Αλμπέρτι— Μετάφραση: Κλείτος Κύρου Κάποια χρονιά, καθώς κοιμόμουν, κάποιος που δεν περίμενα πρόβαλε στο παράθυρό μου. — Σήκω! Κι είδανε τα μάτια μου φτερούγες και σπαθιά. Πιο πίσω, βουνά και θάλασσες, σύννεφα, κορφές και φτερά, τα βασιλέματα, τις αυγές. — Κοίτα την εκεί! Τ’ όνειρό της κρεμασμένο στο τίποτε. — Αχ,…

Καντάτα [απόσπασμα] —Τάσος Λειβαδίτης— Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες, ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια», πήρε μια γυναίκα, μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο, αντί να γδυθεί και να επαναλάβει την αιώνια κίνηση, γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις…

Άσμα των ωρών —Γκέοργκ Τρακλ—Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου Με σκοτεινά βλέμματα κοιτάζονται οι εραστέςΟι ξανθοί, οι αστραφτεροί. Μέσα σε αλύγιστο σκοτάδι,Αδύναμα από τον πόθο αγκαλιάζονται τα μπράτσα.Πορφυρό συντρίφτηκε το στόμα των ευλογημένων. ΤαΣτρογγυλά μάτιαΑντανακλούν το σκούρο χρυσάφι του ανοιξιάτικουΔειλινού,Την εσχατιά και την μαυρίλα του δάσους, φόβους εσπερινούςΣτο πράσινο,Ίσως ένα ανομολόγητο πέταγμα πουλιών, το μονοπάτιενός αγέννητου μέσα…

Άτιτλο —Αργύρης Χιόνης— Όλα είναι μέσα σ’ αυτή τη γυάλα Ο ήλιος κι η θάλασσα Τα ψάρια κι οι άνθρωποι Τα σπίτια τα βουνά και τα ποτάμια Οι αγάπες και τα μίση Μερικά βογκητά έρωτα Πολλά πόνου Όλα εδώ μέσα σ’ αυτή τη γυάλα Που όταν μένει ακίνητη Δεν είναι Παρά μια γυάλα μ’ έναν…

Ακόμα δεν απέθανα… —Όσιπ Μαντελστάμ— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος Ακόμα δεν απέθανα, μόνος ακόμα δεν έχω μείνει όσο με τη ζητιάνα φίλη μου μπορώ καταχνιές, πείνα, χιονοθύελλες κι αυτό τον κάμπο τον θαυμαστό να βλέπω, να τα χαιρόμαστε κι εγώ κι εκείνη. Σε τούτ’ την ωραία μου φτώχεια, σε τούτ’ την πλούσια ζητιανιά μόνος είμαι, ήρεμος,…