Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Το παιδί —Βλαντίμιρ Χόλαν— Ένα παιδί πάνω στις ράγες αφουγκράζεται στην πανταχού παρούσα μουσική παραδομένο και λίγο νοιάζεται αν το τρένο φεύγει ή έρχεται. Εσύ όμως κάποιον πάντοτε περίμενες πάντοτε χώριζες από κάποιον μέχρι που ανακάλυψες τον εαυτό σου και δε βρίσκεσαι πια πουθενά. Μετάφραση: Αμαλία Τσακνιά Παλιότερα ποίηματα παλαιότερων εβδομάδων

Ιβάν Λάλιτς —Ο τάφος του Μότσαρτ— Λένε πως ο παλιόκαιρος σκόρπισε την ελεεινή πομπή Όπως ο στοιχειοθέτης σκορπίζει τα γράμματα μιας φράσης ανεπιθύμητης· Ένα μουσκεμένο σκυλί, ο μόνος μάρτυς Μιας καλοστημένης δουλειάς, εξαφανίζεται Στη μεθόριο ενός σούρουπου με βροχή και της ιστορίας: Έτσι δεν υπάρχει ουσιαστική απόδειξη Ότι ο Μότσαρτ αναπαύτεται εν ειρήνη, Όμως το…

Τάσος Δενέγρης —Η δολοφονία του Νικηφόρου Φωκά— Όταν ο πρίγκιψ απέβαλε τα σιδερικά της πανοπλίας Κι εζήτησε να βαπτισθεί χριστιανός Το εκκλησίασμα απειλητικόν μετά την βάπτισιν τον Εκύκλωσεν Κι ήρχισε να τον κτυπάν με μανίαν Ο πρίγκιψ υπέμενε σοβαρός Προσπαθών να διακρίνει γνωστούς Που πιθανόν ηδικήθησαν Δεν ηδυνήθη όμως να ιδεί πρόσωπα Διότι το μίσος τα…

Λάμπρος Πορφύρας —Το θέατρο— Δεν ξέρω πώς να σου το ειπώ. Mα ο δρόμος, χθες το βράδυ, μες στην σταχτιά τη συννεφιά σα θέατρο είχε γίνει, μόλις φαινόνταν η σκηνή στ’ ανάριο το σκοτάδι και σα σκιές φαινόντανε μακριά μου οι θεατρίνοι. Tα σπίτια πέρα κι οι αυλές και τα κλωνάρια αντάμα έλεγες κι ήταν…

Δ.Π. Παπαδίτσας —Χαμηλοφώνως— Διότι είσαι το πρώτο εφετινό χελιδόνι που μπήκε απ’ το φεγγίτη έκαμε τρεις γύρους στο ταβάνι και ήσουν κα- τόπιν όλα μαζί τα χελιδόνια Διότι είσαι μια μεριά ήρεμη της θάλασσας όπου το κύμα Kόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει στην ψιλή άμμο Διότι τα χέρια μου είναι άδεια σαν καρύδια…

Γιάννης Σκαρίμπας —Φαντασία— Νάναι σά νά μάς σπρώχνει ένας αέρας μαζί πρός έναν δρόμο φιδωτό πού σβεί στά χάη, καί σένα τού καπέλου σου πλατειά καί φανταιζί κάποια κορδέλα του, τρελά νά χαιρετάει. Και νάν’ σάν κάτι νά μού λές, κάτι ωραίο κοντά γι’ άστρα, τή ζώνη πού πηδάν των νύχτιων φόντων, κι αύτός ο…

Γιώργης Παυλόπουλος —Η νύχτα και ο χρόνος— στην Α. Τη νύχτα της περασμένης Δευτέρας την είδε στ’ όνειρό του. Βρέθηκαν λέει στο Ντελφτ και ήταν ακόμη ωραία και κάθισαν στην πλατεία και θυμηθήκαν τα παλιά. Το φως ήταν χρυσό όπως στον Βερμέερ. Της τηλεφώνησε τ’ όνειρό του κι εκείνη του είπε: Μα πώς ξεχνάς; Πράγματι…

Χέρια —Αργύρης Χιόνης— Οι άνθρωποι το πιο συχνά δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους. Τα δίνουν —τάχα χαιρετώντας— σ’ άλλους Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες Ή —το χειρότερο— τα ρίχνουνε στις τσέπες τους και τα ξεχνούνε. Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.