Ετικέτα: Λογοτεχνία

Στης Κίρκης —Γιώργης Παυλόπουλος— Πλάγιαζα στο σκοτάδι και την περίμενα ακούγοντας ν’ ανεβαίνει τη σκάλα μέσ’ στη δροσιά του σπιτιού σαν ψίθυρος από φιλιά κι ανάσες. Γύρευα τότε να ξεφύγω μα η ομορφιά της στάλαζε στα κόκαλά μου νύχτες που μελετούσα το κενό πηγαίνοντας από την ηδονή στον Άδη. Και τα λαγόνια της να φέγγουνε…

Βενζίνη —Νίκος Εγγονόπουλος— μέσα στο δάσος εκεί όπου ανάμεσα απ’ τα πυκνά κλαργιά φτάνει λίγο φως απ’ τον βαρύ ουρανό κοντά στο χώμα που το σκεπάζει παχύ στρώμα σάπια φύλλα σε μια κλάρα χαμηλή κάθεται ένα π ο υ λ ί ένα πουλί πολύ περίεργο: σα μαδημένο σα σκεφτικό έ ν α   π α λ…

Το καφενείο —Μίλτος Σαχτούρης— Καθόμουνα στο καφενείο και κοίταζα από τη βιτρίνα μια γυναίκα δίχως χέρια προσπαθούσε να κρύψει ένα τηλέφωνο μέσα στο στόμα της το χοντρό κόκκινο πουλί που πάντοτε με καταδιώκει πέταξε γύρω-γύρω τρεις φορές ύστερα στάθηκε στην πόρτα του καφενείου και μου φώναξε: – Είσαι αφελής, δεν ξέρεις τίποτε, θα σε σκοτώσω!…

Πίσω από κάθε πόρτα —Δ.Π. Παπαδίτσας— Υπάρχει ένας τόπος από τραγούδι Υπάρχουν για τη φωνή μας υποσχέσεις Όχι από θάνατο ούτε από ρέμβη Χέρια αγαπημένα καθώς ακουμπούν στο μέτωπό μας Βλέμματα που σαλεύουν μέσα μας όπως πουλιά στον ουρανό Αφήνοντας το ρίγος μιας τωρινής ευτυχίας Αν αύριο μ’ έβρισκες αμίλητο Στερημένον κι από σκιά δέντρου…

Σαν σήμερα, 16 Ιουλίου του 1951, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά Ο φύλακας στη σίκαλη του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ (The Catcher in the Rye) —  ένα από τα σημαντικά έργα της λογοτεχνίας του εικοστού αιώνα. Η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου γράφει για το κορυφαίο «μυθιστόρημα ενηλικίωσης». Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, πέντε έλληνες συγγραφείς (Χρήστος Χρυσόπουλος, Σωτήρης Δημητρίου, Βαγγέλης…

Τα ρομπότ —Καγιετάν Κόβιτς— Μετάφραση: Ηλίας Κυζηράκος Τα ρομπότ προχωρούν Το πρώτο ρομπότ είναι ορθογώνιο. Η πέτρα στο χέρι του είναι κύβος. Κι ο κύβος είναι πάντοτε κύβος και το μόνο που είναι, είναι κύβος. Τα ρομπότ προχωρούν. Το δεύτερο ρομπότ είναι στρογγυλό. Η πέτρα στο χέρι του είναι σφαίρα. Κι η σφαίρα είναι πάντοτε…

Η αγαπημένη —Πωλ Ελυάρ— Μετάφραση: Ελένη Βακαλό Στέκεται ορθή στα βλέφαρά μου Και τα μαλλιά της μπλέκονται μες στα δικά μου Έχει το σχήμα των χεριών μου Έχει το χρώμα των ματιών μου Βυθίζεται μες στη σκιά μου Σα μια πέτρα στον ουρανό. Έχει τα μάτια της πάντ’ ανοιχτά Και δε μ’ αφήνει σ’ ύπνο…

Στις 19 Ιουλίου 1969 πέθανε ο Στράτης Μυριβήλης. Επιλέξαμε από το αφιέρωμα του τεύχους 1033 (Ιούλος 1970) του λογοτεχνικού περιοδικού Νέα Εστία ένα σύντομο αυτοβιογραφικό κείμενο του ίδιου του Μυριβήλη για την Αθήνα, καθώς και ένα απόσπασμα από το ανέκδοτο τελευταίο (χειρόγραφο) έργο του «Το χτήμα με τις ροδιές» ή «Ο Μαέστρος». Η Αθήνα μου (Αυτοβιογραφικές…

Τι ήταν αυτή η ξαφνική ευτυχία —Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου— Ανάβαν φώτα στις βεράντες κι η ψυχή μου ανέμιζε στα ολάνοιχτα παράθυρα μ’ ένα προχώρημα της άνοιξης δειλά μες στο αθέατο καλοκαίρι Τότε κατάλαβα τη νιότη μου ν’ ανοίγει σαν τα λουλούδια και τους στίχους να καρπίζει κήποι και ποιήματα ποτιστικά πλημμύρα όχι καρδιά μου τόση ευτυχία…